تسبیحات، تسبیح و اذکار بزرگ

سُبْحَانَ اللَّهِ ، وَالْحَمْدُ لِلَّهِ ، وَلَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ ، وَاللَّهُ أَكْبَرُ ، اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي ، اللَّهُمَّ ارْحَمْنِي ، اللَّهُمَّ ارْزُقْنِي.
الله پاک و منزه است، ستایش از آن الله است، هیچ معبودی جز الله نیست و الله بزرگ‌تر است. خدایا مرا بیامرز، خدایا بر من رحم کن، خدایا به من روزی بده.
خَيْرُ الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ
خیر دنیا و آخرت.

Sources for this dhikr

Wording or authenticity needs qualification

بیهقی داستان اعرابی را با لفظ نزدیک به شرح اینجا روایت کرده؛ در چاپ زغلول شماره 619 پاسخ‌های «فعلت» و «قد فعلت» بدون دعای «واهدني» است که در چاپ دیگر شماره 610 آمده. البانی اسناد صیغه 619 را خوب و راویان آن را ثقه دانسته است. صحیح مسلم داستانی مشابه با لفظ متفاوت دارد؛ شعب الإيمان در کتابخانه ما نیست.

  • Shuʿab al-Iman of al-Bayhaqi 610; 619 (طبعة زغلول / Zaghlul edition) · Not in our library
  • Sahih Muslim 2697a
جَاءَ أَعْرَابِيٌّ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ، فَقَالَ : يَا رَسُولَ اللَّهِ ، عَلِّمْنِي خَيْرًا ، فَأَخَذَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِيَدِهِ ، فَقَالَ : " قُلْ سُبْحَانَ اللَّهِ ، وَالْحَمْدُ لِلَّهِ ، وَلَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ ، وَاللَّهُ أَكْبَرُ " ، قَالَ : فَعَقَدَ الْأَعْرَابِيُّ عَلَى يَدِهِ وَمَضَى فَتَفَكَّرَ ، ثُمَّ رَجَعَ فَتَبَسَّمَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ، قَالَ : تَفَكَّرَ الْبَائِسُ فَجَاءَ ، فَقَالَ : يَا رَسُولَ اللَّهِ ، سُبْحَانَ اللَّهِ ، وَالْحَمْدُ لِلَّهِ ، وَلَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ ، وَاللَّهُ أَكْبَرُ هَذَا لِلَّهِ فَمَا لِي ؟ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : يَا أَعْرَابِيُّ ، " إِذَا قُلْتَ : سُبْحَانَ اللَّهِ ، قَالَ اللَّهُ : صَدَقْتَ ، وَإِذَا قُلْتَ : الْحَمْدُ لِلَّهِ ، قَالَ اللَّهُ : صَدَقْتَ ، وَإِذَا قُلْتَ : لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ ، قَالَ اللَّهُ : صَدَقْتَ ، وَإِذَا قُلْتَ : اللَّهُ أَكْبَرُ ، قَالَ اللَّهُ : صَدَقْتَ ، وَإِذَا قُلْتَ : اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي ، قَالَ اللَّهُ : قَدْ فَعَلْتُ ، وَإِذَا قُلْتَ : اللَّهُمَّ ارْحَمْنِي ، قَالَ اللَّهُ : فَعَلْتُ ، وَإِذَا قُلْتَ : اللَّهُمَّ ارْزُقْنِي ، قَالَ اللَّهُ : قَدْ فَعَلْتُ " ، قَالَ : فَعَقَدَ الْأَعْرَابِيُّ عَلَى سَبْعٍ فِي يَدِهِ ثُمَّ وَلَّى .
مردی بادیه‌نشین نزد پیامبر صلی الله علیه وسلم آمد و گفت: ای پیامبر الله، به من خیری بیاموز. پیامبر صلی الله علیه وسلم دست او را گرفت و فرمود: بگو: سبحان الله، الحمد لله، لا اله الا الله و الله اکبر. او آنها را بر انگشتان خود شمرد و رفت؛ سپس اندیشید و بازگشت. پیامبر صلی الله علیه وسلم تبسم کرد و فرمود: این مرد اندیشید و بازگشت. او گفت: ای پیامبر الله، سبحان الله، الحمد لله، لا اله الا الله و الله اکبر برای الله است؛ پس برای من چیست؟ پیامبر صلی الله علیه وسلم فرمود: ای بادیه‌نشین، وقتی بگویی سبحان الله، الله می‌فرماید راست گفتی؛ و وقتی بگویی الحمد لله، الله می‌فرماید راست گفتی؛ و وقتی بگویی لا اله الا الله، الله می‌فرماید راست گفتی؛ و وقتی بگویی الله اکبر، الله می‌فرماید راست گفتی؛ و وقتی بگویی اللهم اغفر لی، الله می‌فرماید انجام دادم؛ و وقتی بگویی اللهم ارحمنی، الله می‌فرماید انجام دادم؛ و وقتی بگویی اللهم ارزقنی، الله می‌فرماید انجام دادم. آن مرد هفت ذکر را بر انگشتانش شمرد و سپس رفت.