Tasbih, sebha lan zikir sing agung

سُبْحَانَ اللَّهِ ، وَالْحَمْدُ لِلَّهِ ، وَلَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ ، وَاللَّهُ أَكْبَرُ ، اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي ، اللَّهُمَّ ارْحَمْنِي ، اللَّهُمَّ ارْزُقْنِي.
Maha Suci Allah, lan kabeh puji kanggo Allah, ora ana sesembahan kang pantes disembah kajaba Allah, lan Allah Maha Agung. Ya Allah, ngapurana aku. Ya Allah, welasana aku. Ya Allah, paringana rezeki aku.
خَيْرُ الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ

Sing paling apik ing donya lan akhirat

Panjelasan lan sumber

جَاءَ أَعْرَابِيٌّ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ، فَقَالَ : يَا رَسُولَ اللَّهِ ، عَلِّمْنِي خَيْرًا ، فَأَخَذَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِيَدِهِ ، فَقَالَ : " قُلْ سُبْحَانَ اللَّهِ ، وَالْحَمْدُ لِلَّهِ ، وَلَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ ، وَاللَّهُ أَكْبَرُ " ، قَالَ : فَعَقَدَ الْأَعْرَابِيُّ عَلَى يَدِهِ وَمَضَى فَتَفَكَّرَ ، ثُمَّ رَجَعَ فَتَبَسَّمَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ، قَالَ : تَفَكَّرَ الْبَائِسُ فَجَاءَ ، فَقَالَ : يَا رَسُولَ اللَّهِ ، سُبْحَانَ اللَّهِ ، وَالْحَمْدُ لِلَّهِ ، وَلَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ ، وَاللَّهُ أَكْبَرُ هَذَا لِلَّهِ فَمَا لِي ؟ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : يَا أَعْرَابِيُّ ، " إِذَا قُلْتَ : سُبْحَانَ اللَّهِ ، قَالَ اللَّهُ : صَدَقْتَ ، وَإِذَا قُلْتَ : الْحَمْدُ لِلَّهِ ، قَالَ اللَّهُ : صَدَقْتَ ، وَإِذَا قُلْتَ : لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ ، قَالَ اللَّهُ : صَدَقْتَ ، وَإِذَا قُلْتَ : اللَّهُ أَكْبَرُ ، قَالَ اللَّهُ : صَدَقْتَ ، وَإِذَا قُلْتَ : اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي ، قَالَ اللَّهُ : قَدْ فَعَلْتُ ، وَإِذَا قُلْتَ : اللَّهُمَّ ارْحَمْنِي ، قَالَ اللَّهُ : فَعَلْتُ ، وَإِذَا قُلْتَ : اللَّهُمَّ ارْزُقْنِي ، قَالَ اللَّهُ : قَدْ فَعَلْتُ " ، قَالَ : فَعَقَدَ الْأَعْرَابِيُّ عَلَى سَبْعٍ فِي يَدِهِ ثُمَّ وَلَّى .

Sawijining wong Badui sowan kanjeng Nabi, muga-muga Gusti Allah paring katentreman marang dheweke, lan matur: Dhuh utusaning Allah, mugi-mugi kula wulang kasaenan. Kanjeng Nabi, mugi-mugi Allah mberkahi piyambakipun lan mberkahi piyambakipun, nyepeng tanganipun lan ngandika: "Kandhaa, 'Mahasuci Allah, lan puji kagungane Allah, lan ora ana sesembahan kajaba Allah, lan Allah iku Maha Agung.'" Dheweke ngandika: Dadi wong Badui nyabrang tangane lan nerusake lan mikir, banjur bali. Nuli kanjeng Nabi mesem lan ngendika: Wong cilaka iku mikir, banjur teka lan matur: Duh utusaning Allah, Maha Suci Allah, lan puji Allah, lan ora ana sesembahan. Kajaba Allah, lan Allah iku kang agung. Iki kanggo Allah, banjur apa mine? Kanjeng Nabi, muga-muga Allah mberkahi dheweke lan menehi salam, ngandika marang dheweke: He wong Badui, yen sampeyan ngucap: Maha Suci Allah, Allah ngandika: Sampeyan bener, lan yen sampeyan ngucap: Puji Allah, Allah ngandika: "Sampeyan wis ngandika bener, lan nalika sampeyan ngandika: Ora ana sesembahan kajaba Allah, Allah ngandika: Sampeyan wis ngandika bener, lan yen sampeyan ngandika: Allah iku Maha Agung, Gusti Allah ngandika: Gusti Allah ngandika: Ingsun wus nglakoni, lan nalika sira ngandika: Dhuh Allah, mugi karsaa welas asih dhateng kawula, Allah ngandika: Ingsun wus nindakake, lan nalika sira ngandika: Dhuh Allah, paringi rizki, Allah ngandika: Ingsun wus nindakake. Dadi aku iya,” dheweke ngandika: Badui nyekel pitu ing tangane banjur lunga.