Duaya rêwîtiyê
Mîhengên xwendinê
دُعَاءُ السَّفَرِ
اللَّهُمَّ إِنَّا نَسْأَلُكَ فِي سَفَرِنَا هَذَا الْبِرَّ وَالتَّقْوَى، وَمِنَ الْعَمَلِ مَا تَرْضَى ، اللَّهُمَّ هَوِّنْ عَلَيْنَا سَفَرَنَا هَذَا وَاطْوِ عَنَّا بُعْدَهُ، اللَّهُمَّ أَنْتَ الصَّاحِبُ فِي السَّفَرِ، وَالْخَلِيفَةُ فِي الْأَهْلِ، اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ وَعْثَاءِ السَّفَرِ وَكَآبَةِ الْمَنْظَرِ وَسُوءِ الْمُنْقَلَبِ فِي الْمَالِ وَالْأَهْلِ.
وَإِذَا رَجَعَ قَالَهُنَّ وَزَادَ فِيهِنَّ ـ" آيِبُونَ ، تَائِبُونَ، عَابِدُونَ ، لِرَبِّنَا حَامِدُونَ"
Duaya rêwîtiyê
Xwedêyo, em di vê rêwîtiya xwe de ji te qencî û teqwayê û ji karan yên ku tu jê razî dibî dixwazin. Xwedêyo, vê rêwîtiya me li me sivik bike û dûrahiya wê ji me re kurt bike. Xwedêyo, tu hevalê me di rêwîtiyê de yî û parêzvanê malbata me yî. Xwedêyo, ez ji zehmetiyên rêwîtiyê, ji dîmeneke xemgîn û ji vegereke xirab a li mal û malbatê penahê ber te digirim. Dema ku vedigere, van peyvan dibêje û vê jî zêde dike: «Em vedigerin, tobe dikin, îbadet dikin û pesnê Perwerdigarê xwe didin.»
Ravekirin û çavkanî
تخريج الذكر
روى ابن عمر دعاء السفر، وفيه هذه الأدعية وزيادة الرجوع؛ وابتداء الحديث بالتكبير وذكر الركوب غير معروض هنا.
