ਤਸਬੀਹ, ਤਸਬੀਹ ਦੀ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਅਜ਼ਕਾਰ
سُبْحَانَ اللَّهِ ، وَالْحَمْدُ لِلَّهِ ، وَلَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ ، وَاللَّهُ أَكْبَرُ ، اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي ، اللَّهُمَّ ارْحَمْنِي ، اللَّهُمَّ ارْزُقْنِي.
ਅੱਲਾਹ ਪਾਕ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਅੱਲਾਹ ਲਈ ਹੈ, ਅੱਲਾਹ ਤੋਂ ਸਿਵਾ ਕੋਈ ਇਬਾਦਤ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਅੱਲਾਹ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਹੇ ਅੱਲਾਹ! ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ। ਹੇ ਅੱਲਾਹ! ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਹਿਮ ਕਰ। ਹੇ ਅੱਲਾਹ! ਮੈਨੂੰ ਰਿਜ਼ਕ ਦੇ।
خَيْرُ الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ
ਦੁਨੀਆ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਤ ਦੀ ਭਲਾਈ।
ਵਿਆਖਿਆ ਅਤੇ ਸਰੋਤ
جَاءَ أَعْرَابِيٌّ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ، فَقَالَ : يَا رَسُولَ اللَّهِ ، عَلِّمْنِي خَيْرًا ، فَأَخَذَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِيَدِهِ ، فَقَالَ : " قُلْ سُبْحَانَ اللَّهِ ، وَالْحَمْدُ لِلَّهِ ، وَلَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ ، وَاللَّهُ أَكْبَرُ " ، قَالَ : فَعَقَدَ الْأَعْرَابِيُّ عَلَى يَدِهِ وَمَضَى فَتَفَكَّرَ ، ثُمَّ رَجَعَ فَتَبَسَّمَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ، قَالَ : تَفَكَّرَ الْبَائِسُ فَجَاءَ ، فَقَالَ : يَا رَسُولَ اللَّهِ ، سُبْحَانَ اللَّهِ ، وَالْحَمْدُ لِلَّهِ ، وَلَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ ، وَاللَّهُ أَكْبَرُ هَذَا لِلَّهِ فَمَا لِي ؟ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : يَا أَعْرَابِيُّ ، " إِذَا قُلْتَ : سُبْحَانَ اللَّهِ ، قَالَ اللَّهُ : صَدَقْتَ ، وَإِذَا قُلْتَ : الْحَمْدُ لِلَّهِ ، قَالَ اللَّهُ : صَدَقْتَ ، وَإِذَا قُلْتَ : لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ ، قَالَ اللَّهُ : صَدَقْتَ ، وَإِذَا قُلْتَ : اللَّهُ أَكْبَرُ ، قَالَ اللَّهُ : صَدَقْتَ ، وَإِذَا قُلْتَ : اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي ، قَالَ اللَّهُ : قَدْ فَعَلْتُ ، وَإِذَا قُلْتَ : اللَّهُمَّ ارْحَمْنِي ، قَالَ اللَّهُ : فَعَلْتُ ، وَإِذَا قُلْتَ : اللَّهُمَّ ارْزُقْنِي ، قَالَ اللَّهُ : قَدْ فَعَلْتُ " ، قَالَ : فَعَقَدَ الْأَعْرَابِيُّ عَلَى سَبْعٍ فِي يَدِهِ ثُمَّ وَلَّى .
ਇੱਕ ਬਦੂ ਨਬੀ, ਅੱਲਾਹ ਦੀ ਰਹਿਮਤ ਅਤੇ ਸਲਾਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ, ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਅੱਲਾਹ ਦੇ ਰਸੂਲ! ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਸਿਖਾਓ। ਨਬੀ, ਅੱਲਾਹ ਦੀ ਰਹਿਮਤ ਅਤੇ ਸਲਾਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ, ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਫਰਮਾਇਆ: ਕਹੋ, ‘ਅੱਲਾਹ ਪਾਕ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਅੱਲਾਹ ਲਈ ਹੈ, ਅੱਲਾਹ ਤੋਂ ਸਿਵਾ ਕੋਈ ਇਬਾਦਤ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਅੱਲਾਹ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਹੈ।’ ਉਸ ਬਦੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਗਿਣਿਆ ਅਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਨਬੀ, ਅੱਲਾਹ ਦੀ ਰਹਿਮਤ ਅਤੇ ਸਲਾਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ, ਮੁਸਕਰਾਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਚਾਰੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਅੱਲਾਹ ਦੇ ਰਸੂਲ! ‘ਅੱਲਾਹ ਪਾਕ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਅੱਲਾਹ ਲਈ ਹੈ, ਅੱਲਾਹ ਤੋਂ ਸਿਵਾ ਕੋਈ ਇਬਾਦਤ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਅੱਲਾਹ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਹੈ’ ਇਹ ਤਾਂ ਅੱਲਾਹ ਲਈ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਹੈ? ਨਬੀ, ਅੱਲਾਹ ਦੀ ਰਹਿਮਤ ਅਤੇ ਸਲਾਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ, ਨੇ ਫਰਮਾਇਆ: ਹੇ ਬਦੂ! ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ ‘ਅੱਲਾਹ ਪਾਕ ਹੈ’, ਅੱਲਾਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਤੂੰ ਸੱਚ ਕਿਹਾ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ ‘ਸਾਰੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਅੱਲਾਹ ਲਈ ਹੈ’, ਅੱਲਾਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਤੂੰ ਸੱਚ ਕਿਹਾ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ ‘ਅੱਲਾਹ ਤੋਂ ਸਿਵਾ ਕੋਈ ਇਬਾਦਤ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ’, ਅੱਲਾਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਤੂੰ ਸੱਚ ਕਿਹਾ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ ‘ਅੱਲਾਹ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਹੈ’, ਅੱਲਾਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਤੂੰ ਸੱਚ ਕਿਹਾ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ ‘ਹੇ ਅੱਲਾਹ! ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ’, ਅੱਲਾਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਮੈਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ ‘ਹੇ ਅੱਲਾਹ! ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਹਿਮ ਕਰ’, ਅੱਲਾਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਮੈਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ ‘ਹੇ ਅੱਲਾਹ! ਮੈਨੂੰ ਰਿਜ਼ਕ ਦੇ’, ਅੱਲਾਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਮੈਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬਦੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਸੱਤ ਗੱਲਾਂ ਗਿਣੀਆਂ ਅਤੇ ਫਿਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
