تسبيحون، تسبيح ۽ عظيم اذڪار

سُبْحَانَ اللَّهِ ، وَالْحَمْدُ لِلَّهِ ، وَلَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ ، وَاللَّهُ أَكْبَرُ ، اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي ، اللَّهُمَّ ارْحَمْنِي ، اللَّهُمَّ ارْزُقْنِي.
الله پاڪ آهي، سڀ ساراهه الله لاءِ آهي، الله کان سواءِ ڪو معبود ناهي، ۽ الله سڀ کان وڏو آهي. اي الله! مون کي بخش. اي الله! مون تي رحم فرما. اي الله! مون کي رزق ڏي.
خَيْرُ الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ
دنيا ۽ آخرت جي ڀلائي

Sources for this dhikr

Wording or authenticity needs qualification

بيهقي اعرابي جو واقعو ڏيکاريل شرح جي ويجهي لفظ سان روايت ڪيو؛ زغلول ڇاپي ۶۱۹ ۾ جواب «فعلت» ۽ «قد فعلت» (مون ڪيو) آهن پر «واهدني» (مون کي هدايت ڏي) دعا ناهي، جيڪا ٻئي ڇاپي ۾ ۶۱۰ تي آهي. الباني ۶۱۹ جي سند سٺي ۽ راوي ثقه چيو. صحيح مسلم ساڳي ڪهاڻي مختلف لفظ سان روايت ڪري ٿو؛ شعب الإيمان اسان جي لائبريري ۾ ناهي.

جَاءَ أَعْرَابِيٌّ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ، فَقَالَ : يَا رَسُولَ اللَّهِ ، عَلِّمْنِي خَيْرًا ، فَأَخَذَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِيَدِهِ ، فَقَالَ : " قُلْ سُبْحَانَ اللَّهِ ، وَالْحَمْدُ لِلَّهِ ، وَلَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ ، وَاللَّهُ أَكْبَرُ " ، قَالَ : فَعَقَدَ الْأَعْرَابِيُّ عَلَى يَدِهِ وَمَضَى فَتَفَكَّرَ ، ثُمَّ رَجَعَ فَتَبَسَّمَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ، قَالَ : تَفَكَّرَ الْبَائِسُ فَجَاءَ ، فَقَالَ : يَا رَسُولَ اللَّهِ ، سُبْحَانَ اللَّهِ ، وَالْحَمْدُ لِلَّهِ ، وَلَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ ، وَاللَّهُ أَكْبَرُ هَذَا لِلَّهِ فَمَا لِي ؟ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : يَا أَعْرَابِيُّ ، " إِذَا قُلْتَ : سُبْحَانَ اللَّهِ ، قَالَ اللَّهُ : صَدَقْتَ ، وَإِذَا قُلْتَ : الْحَمْدُ لِلَّهِ ، قَالَ اللَّهُ : صَدَقْتَ ، وَإِذَا قُلْتَ : لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ ، قَالَ اللَّهُ : صَدَقْتَ ، وَإِذَا قُلْتَ : اللَّهُ أَكْبَرُ ، قَالَ اللَّهُ : صَدَقْتَ ، وَإِذَا قُلْتَ : اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي ، قَالَ اللَّهُ : قَدْ فَعَلْتُ ، وَإِذَا قُلْتَ : اللَّهُمَّ ارْحَمْنِي ، قَالَ اللَّهُ : فَعَلْتُ ، وَإِذَا قُلْتَ : اللَّهُمَّ ارْزُقْنِي ، قَالَ اللَّهُ : قَدْ فَعَلْتُ " ، قَالَ : فَعَقَدَ الْأَعْرَابِيُّ عَلَى سَبْعٍ فِي يَدِهِ ثُمَّ وَلَّى .

هڪ بدوي نبي ڪريم ﷺ وٽ اچي عرض ڪيو، ”اي الله جا رسول، مون کي ڪا ڀلائي سيکاريو.“ نبي ڪريم ﷺ سندس هٿ جهلي فرمايو، ”چئو: سُبْحَانَ اللّٰهِ، وَالْحَمْدُ لِلّٰهِ، وَلَا إِلٰهَ إِلَّا اللّٰهُ، وَاللّٰهُ أَكْبَرُ.“ بدوي اهي ڪلما پنهنجي آڱرين تي ڳڻيا ۽ هليو ويو. پوءِ هن ٿورو سوچيو ۽ موٽي آيو. نبي ڪريم ﷺ مرڪيو ۽ فرمايو، ”هن ويچاري سوچيو، سو موٽي آيو.“ هن عرض ڪيو، ”اي الله جا رسول، سُبْحَانَ اللّٰهِ، وَالْحَمْدُ لِلّٰهِ، وَلَا إِلٰهَ إِلَّا اللّٰهُ، وَاللّٰهُ أَكْبَرُ، هي سڀ الله جي لاءِ آهن. پوءِ منهنجي لاءِ ڇا آهي؟“ نبي ڪريم ﷺ کيس فرمايو، ”اي بدوي، جڏهن تون چوين ٿو ته الله پاڪ آهي، تڏهن الله فرمائي ٿو: تو سچ چيو. جڏهن تون چوين ٿو ته سڀ ساراهه الله جي لاءِ آهي، تڏهن الله فرمائي ٿو: تو سچ چيو. جڏهن تون چوين ٿو ته الله کان سواءِ ڪو به عبادت جي لائق ناهي، تڏهن الله فرمائي ٿو: تو سچ چيو. جڏهن تون چوين ٿو ته الله سڀ کان وڏو آهي، تڏهن الله فرمائي ٿو: تو سچ چيو. جڏهن تون چوين ٿو: اي الله، مون کي بخش، تڏهن الله فرمائي ٿو: مون توکي بخشي ڇڏيو. جڏهن تون چوين ٿو: اي الله، مون تي رحم ڪر، تڏهن الله فرمائي ٿو: مون تو تي رحم ڪيو. جڏهن تون چوين ٿو: اي الله، مون کي رزق عطا ڪر، تڏهن الله فرمائي ٿو: مون توکي رزق عطا ڪيو.“ راوي چوي ٿو ته بدوي ست ئي ڪلما پنهنجي آڱرين تي ڳڻيا، پوءِ هليو ويو.