தஸ்பீஹ்கள், தஸ்பீஹ் மாலை மற்றும் சிறந்த அத்கார்

ஒரு கிராமவாசி நபியவர்களிடம் வந்தார்; அவர்கள் மீது அல்லாஹ்வின் அருளும் அமைதியும் உண்டாகட்டும். அவர் «அல்லாஹ்வின் தூதரே! எனக்கு ஒரு நன்மையைக் கற்றுத்தாருங்கள்» என்றார். நபியவர்கள் அவரது கையைப் பிடித்து, «அல்லாஹ் தூயவன்; எல்லாப் புகழும் அல்லாஹ்வுக்கே; அல்லாஹ்வைத் தவிர வணக்கத்திற்குரிய இறைவன் இல்லை; அல்லாஹ் மிகப் பெரியவன் என்று கூறுங்கள்» என்றார்கள். அந்தக் கிராமவாசி தம் கையில் எண்ணிக்கொண்டு சென்றார். பின்னர் சிந்தித்துவிட்டுத் திரும்பினார். நபியவர்கள் புன்னகைத்து «அந்த எளியவர் சிந்தித்துவிட்டுத் திரும்பி வந்துள்ளார்» என்றார்கள். அவர் «அல்லாஹ்வின் தூதரே! அல்லாஹ் தூயவன், எல்லாப் புகழும் அல்லாஹ்வுக்கே, அல்லாஹ்வைத் தவிர வணக்கத்திற்குரிய இறைவன் இல்லை, அல்லாஹ் மிகப் பெரியவன் என்பவை அல்லாஹ்வுக்குரியவை; எனக்கு என்ன?» என்று கேட்டார். நபியவர்கள் கூறினார்கள்: «கிராமவாசியே! நீர் அல்லாஹ் தூயவன் என்று கூறினால் அல்லாஹ் ‘நீர் உண்மை கூறினீர்’ என்கிறான். எல்லாப் புகழும் அல்லாஹ்வுக்கே என்று கூறினால் ‘நீர் உண்மை கூறினீர்’ என்கிறான். அல்லாஹ்வைத் தவிர வணக்கத்திற்குரிய இறைவன் இல்லை என்று கூறினால் ‘நீர் உண்மை கூறினீர்’ என்கிறான். அல்லாஹ் மிகப் பெரியவன் என்று கூறினால் ‘நீர் உண்மை கூறினீர்’ என்கிறான். இறைவா! என்னை மன்னிப்பாயாக என்று கூறினால் ‘நான் அவ்வாறு செய்தேன்’ என்கிறான். இறைவா! என்மீது அருள் புரிவாயாக என்று கூறினால் ‘நான் அவ்வாறு செய்தேன்’ என்கிறான். இறைவா! எனக்கு வாழ்வாதாரம் வழங்குவாயாக என்று கூறினால் ‘நான் அவ்வாறு செய்தேன்’ என்கிறான்.» பின்னர் அந்தக் கிராமவாசி ஏழையும் தம் கையில் எண்ணிக்கொண்டு சென்றார்.