ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਜ਼ਿਕਰ ਦੀ ਫ਼ਜ਼ੀਲਤ

ਪੜ੍ਹਨ ਦੀਆਂ ਸੈਟਿੰਗਾਂ

ਸਮਾਂ ਦਿਖਾਈ ਗਈ ਲਿਖਤ ਤੋਂ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਤੇ ਚਲਾਓ ਦਬਾਓ।

ਆਟੋਮੈਟਿਕ ਗਿਣਤੀ

إِنَّ مِنْ أَفْضَلِ الْأَعْمَالِ الصَّالِحَةِ الْيَسِيرَةِ الَّتِي تُقَرِّبُ الْمُسْلِمَ إِلَى رَبِّهِ جَلَّ وَعَلَا الذِّكْرَ.

آيَاتٌ وَأَحَادِيثُ فِي فَضْلِ الذِّكْرِ وَالدُّعَاءِ وَالْحَثِّ عَلَيْهَا

وَرَدَ فِي فَضْلِ الذِّكْرِ وَالدُّعَاءِ وَالْحَثِّ عَلَيْهَا آيَاتٌ كَثِيرَةٌ، وَأَحَادِيثُ صَحِيحَةٌ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، نَذْكُرُ مَا تَيَسَّرَ مِنْهَا.

قَالَ تَعَالَى : "وَلَذِكۡرُ ٱللَّهِ أَكۡبَرُۗ".

وَقَالَ تَعَالَى : "وَسَبِّحُوهُ بُكۡرَةٗ وَأَصِيلًا⁠".

وَقَالَ تَعَالَى : "فَٱذۡكُرُونِيٓ أَذۡكُرۡكُمۡ وَٱشۡكُرُواْ لِي وَلَا تَكۡفُرُونِ⁠".

وَقَالَ تَعَالَى : "يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ ٱذۡكُرُواْ ٱللَّهَ ذِكۡرٗا كَثِيرٗا⁠".

وَقَالَ تَعَالَى : "وَٱلذَّٰكِرِينَ ٱللَّهَ كَثِيرٗا وَٱلذَّٰكِرَٰتِ أَعَدَّ ٱللَّهُ لَهُم مَّغۡفِرَةٗ وَأَجۡرًا عَظِيمٗا⁠".

وَقَالَ تَعَالَى : "وَٱذۡكُر رَّبَّكَ كَثِيرٗا وَسَبِّحۡ بِٱلۡعَشِيِّ وَٱلۡإِبۡكَٰرِ⁠".

وَقَالَ تَعَالَى : "ٱلَّذِينَ يَذۡكُرُونَ ٱللَّهَ قِيَٰمٗا وَقُعُودٗا وَعَلَىٰ جُنُوبِهِمۡ".

وَقَالَ تَعَالَى : "فَإِذَا قَضَيۡتُم مَّنَٰسِكَكُمۡ فَٱذۡكُرُواْ ٱللَّهَ كَذِكۡرِكُمۡ ءَابَآءَكُمۡ أَوۡ أَشَدَّ ذِكۡرٗاۗ".

وَقَالَ تَعَالَى : "يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ لَا تُلۡهِكُمۡ أَمۡوَٰلُكُمۡ وَلَآ أَوۡلَٰدُكُمۡ عَن ذِكۡرِ ٱللَّهِۚ".

وَقَالَ تَعَالَى : "وَٱذۡكُر رَّبَّكَ فِي نَفۡسِكَ تَضَرُّعٗا وَخِيفَةٗ وَدُونَ ٱلۡجَهۡرِ مِنَ ٱلۡقَوۡلِ بِٱلۡغُدُوِّ وَٱلۡأٓصَالِ وَلَا تَكُن مِّنَ ٱلۡغَٰفِلِينَ⁠".

و قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: "مَثَلُ الَّذِي يَذْكُرُ رَبَّهُ و الَّذِي لَا يَذْكُرُ رَبَّهُ مَثَلُ الْحَيِّ و الْمَيِّتِ".

و قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: "أَلَا أُنَبِّئُكُمْ بِخَيْرِ أَعْمَالِكُمْ و أَزْكَاهَا عِنْدَ مَلِيكِكُمْ و أَرْفَعِهَا فِي دَرَجَاتِكُمْ و خَيْرٍ لَكُمْ مِنْ إِنْفَاقِ الذَّهَبِ و الْوَرِقِ و خَيْرٍ لَكُمْ مِنْ أَنْ تَلْقَوْا عَدُوَّكُمْ فَتَضْرِبُوا أَعْنَاقَهُمْ و يَضْرِبُوا أَعْنَاقَكُمْ؟ " قَالُوا بَلَى . قَالَ : (ذِكْرُ اللَّهِ تَعَالَى).

و قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: "يَقُولُ اللَّهُ تَعَالَى : أَنَا عِنْدَ ظَنِّ عَبْدِي بِي , و أَنَا مَعَهُ إِذَا ذَكَرَنِي , فَإِنْ ذَكَرَنِي فِي نَفْسِهِ ذَكَرْتُهُ فِي نَفْسِي و إِنْ ذَكَرَنِي فِي مَلَإٍ ذَكَرْتُهُ فِي مَلَإٍ خَيْرٍ مِنْهُمْ , و إِنْ تَقَرَّبَ إِلَيَّ شِبْرًا تَقَرَّبْتُ إِلَيْهِ ذِرَاعًا و إِنْ تَقَرَّبَ إِلَيَّ ذِرَاعًا تَقَرَّبْتُ إِلَيْهِ بَاعًا و إِنْ أَتَانِي يَمْشِي أَتَيْتُهُ هَرْوَلَةً."

و قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: "مَنْ قَعَدَ مَقْعَدًا لَمْ يَذْكُرِ اللَّهَ فِيهِ كَانَتْ عَلَيْهِ مِنَ اللَّهِ تِرَةٌ , و مَنِ اضْطَجَعَ مَضْجَعًا لَمْ يَذْكُرْ فِيهِ اللَّهَ كَانَتْ عَلَيْهِ تِرَةٌ".

و قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: "مَا جَلَسَ قَوْمٌ مَجْلِسًا لَمْ يَذْكُرُوا اللَّهَ فِيهِ , و لَمْ يُصَلُّوا عَلَى نَبِيِّهِمْ إِلَّا كَانَ عَلَيْهِمْ تِرَةٌ فَإِنْ شَاءَ عَذَّبَهُمْ و إِنْ شَاءَ غَفَرَ لَهُمْ".

و قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: "مَا مِنْ قَوْمٍ يَقُومُونَ مِنْ مَجْلِسٍ لَا يَذْكُرُونَ اللَّهَ فِيهِ إِلَّا قَامُوا عَنْ مِثْلِ جِيفَةِ حِمَارٍ و كَانَ لَهُمْ حَسْرَةً".

فَضَائِلُ الذِّكْرِ لِلْإِمَامِ ابْنِ الْقَيِّمِ الْجَوْزِيَّةِ

أَنَّهُ يَطْرُدُ الشَّيْطَانَ وَيَقْمَعُهُ وَيَكْسِرُهُ.

أَنَّهُ يُرْضِي الرَّحْمَنَ عَزَّ وَجَلَّ.

أَنَّهُ يُزِيلُ الْهَمَّ وَالْغَمَّ عَنِ الْقَلْبِ.

أَنَّهُ يَجْلِبُ لِلْقَلْبِ الْفَرَحَ وَالسُّرُورَ وَالْبَسْطَ.

أَنَّهُ يَجْلِبُ الرِّزْقَ.

أَنَّهُ يَكْسُو الذَّاكِرَ الْمَهَابَةَ وَالْحَلَاوَةَ وَالنَّضْرَةَ.

أَنَّهُ يُورِثُهُ الْمَحَبَّةَ الَّتِي هِيَ رُوحُ الْإِسْلَامِ وَقُطْبُ رَحَى الدِّينِ وَمَدَارُ السَّعَادَةِ وَالنَّجَاةِ وَقَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَيْءٍ سَبَبًا وَجَعَلَ سَبَبَ الْمَحَبَّةِ دَوَامَ الذِّكْرِ فَمَنْ أَرَادَ أَنْ يَنَالَ مَحَبَّةَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَلْيَلْهَجْ بِذِكْرِهِ فَإِنَّهُ الدَّرْسُ وَالْمُذَاكَرَةُ كَمَا أَنَّهُ بَابُ الْعِلْمِ فَالذِّكْرُ بَابُ الْمَحَبَّةِ وَشَارِعُهَا الْأَعْظَمُ وَصِرَاطُهَا الْأَقْوَمُ.

أَنَّهُ يُورِثُهُ الْمُرَاقَبَةَ حَتَّى يُدْخِلَهُ فِي بَابِ الْإِحْسَانِ فَيَعْبُدُ اللَّهَ كَأَنَّهُ يَرَاهُ وَلَا سَبِيلَ لِلْغَافِلِ عَنِ الذِّكْرِ إِلَى مَقَامِ الْإِحْسَانِ كَمَا لَا سَبِيلَ لِلْقَاعِدِ إِلَى الْوُصُولِ إِلَى الْبَيْتِ.

أَنَّهُ يُورِثُهُ الْإِنَابَةَ وَهِيَ الرُّجُوعُ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَمَتَى أَكْثَرَ الرُّجُوعَ إِلَيْهِ بِذِكْرِهِ أَوْرَثَهُ ذَلِكَ رُجُوعَهُ بِقَلْبِهِ إِلَيْهِ فِي كُلِّ أَحْوَالِهِ فَيَبْقَى اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ مَفْزَعَهُ وَمَلْجَأَهُ وَمَلَاذَهُ وَمَعَاذَهُ وَقِبْلَةَ قَلْبِهِ وَمَهْرَبَهُ عِنْدَ النَّوَازِلِ وَالْبَلَايَا.

أَنَّهُ يُورِثُ الْهَيْبَةَ لِرَبِّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَإِجْلَالَهُ لِشِدَّةِ اسْتِيلَائِهِ عَلَى قَلْبِهِ وَحُضُورِهِ مَعَ اللَّهِ تَعَالَى بِخِلَافِ الْغَافِلِ فَإِنَّ حِجَابَ الْهَيْبَةِ رَقِيقٌ فِي قَلْبِهِ.

أَنَّهُ يُورِثُهُ ذِكْرَ اللَّهِ تَعَالَى لَهُ كَمَا قَالَ تَعَالَى: (فَٱذۡكُرُونِيٓ أَذۡكُرۡكُمۡ) وَلَوْ لَمْ يَكُنْ فِي الذِّكْرِ إِلَّا هَذِهِ وَحْدَهَا لَكَفَى بِهَا فَضْلًا وَشَرَفًا وَقَالَ فِيمَا يُرْوَى عَنْ رَبِّهِ تَبَارَكَ وَتَعَالَى . ( مَنْ ذَكَرَنِي فِي نَفْسِهِ ذَكَرْتُهُ فِي نَفْسِي وَمَنْ ذَكَرَنِي فِي مَلَإٍ ذَكَرْتُهُ فِي مَلَإٍ خَيْرٍ مِنْهُمْ) . رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ وَمُسْلِمٌ.

أَنَّهُ يَحُطُّ الْخَطَايَا وَيُذْهِبُهَا فَإِنَّهُ مِنْ أَعْظَمِ الْحَسَنَاتِ وَالْحَسَنَاتُ يُذْهِبْنَ السَّيِّئَاتِ.

أَنَّهُ يُزِيلُ الْوَحْشَةَ بَيْنَ الْعَبْدِ وَبَيْنَ رَبِّهِ تَبَارَكَ وَتَعَالَى فَإِنَّ الْغَافِلَ بَيْنَهُ وَبَيْنَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَحْشَةٌ لَا تَزُولُ إِلَّا بِالذِّكْرِ.

أَنَّ الْعَبْدَ إِذَا تَعَرَّفَ إِلَى اللَّهِ تَعَالَى بِذِكْرِهِ فِي الرَّخَاءِ عَرَفَهُ فِي الشِّدَّةِ وَقَدْ جَاءَ أَثَرٌ مَعْنَاهُ أَنَّ الْعَبْدَ الْمُطِيعَ الذَّاكِرَ لِلَّهِ تَعَالَى إِذَا أَصَابَتْهُ شِدَّةٌ أَوْ سَأَلَ اللَّهَ تَعَالَى حَاجَةً قَالَتِ الْمَلَائِكَةُ يَا رَبِّ صَوْتٌ مَعْرُوفٌ مِنْ عَبْدٍ مَعْرُوفٍ وَالْغَافِلُ الْمُعْرِضُ عَنِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ إِذَا دَعَاهُ وَسَأَلَهُ قَالَتِ الْمَلَائِكَةُ يَا رَبِّ صَوْتٌ مُنْكَرٌ مِنْ عَبْدٍ مُنْكَرٍ – وَحَدِيثُ ابْنِ عَبَّاسٍ تَعَرَّفْ إِلَى اللَّهِ فِي الرَّخَاءِ يَعْرِفْكَ فِي الشِّدَّةِ – رَوَاهُ الْإِمَامُ أَحْمَدُ

أَنَّهُ يُنْجِي مِنْ عَذَابِ اللَّهِ تَعَالَى كَمَا قَالَ مُعَاذٌ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَيُرْوَى مَرْفُوعًا (مَا عَمِلَ آدَمِيٌّ عَمَلًا أَنْجَى مِنْ عَذَابِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ مِنْ ذِكْرِ اللَّهِ تَعَالَى ). رَوَاهُ أَحْمَدُ وَمَالِكٌ وَابْنُ مَاجَةَ وَالتِّرْمِذِيُّ.

أَنَّهُ سَبَبُ تَنْزِيلِ السَّكِينَةِ وَغِشْيَانِ الرَّحْمَةِ وَحُفُوفِ الْمَلَائِكَةِ بِالذَّاكِرِ كَمَا أَخْبَرَ بِهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ . – الْحَدِيثُ : ( لَا يَقْعُدُ قَوْمٌ يَذْكُرُونَ اللَّهَ إِلَّا حَفَّتْهُمُ الْمَلَائِكَةُ وَغَشِيَتْهُمُ الرَّحْمَةُ وَنَزَلَتْ عَلَيْهِمُ السَّكِينَةُ وَذَكَرَهُمُ اللَّهُ فِيمَنْ عِنْدَهُ ) رَوَاهُ مُسْلِمٌ.

أَنَّهُ سَبَبُ اشْتِغَالِ اللِّسَانِ عَنِ الْغِيبَةِ وَالنَّمِيمَةِ وَالْكَذِبِ وَالْفُحْشِ وَالْبَاطِلِ فَإِنَّ الْعَبْدَ لَا بُدَّ لَهُ مِنْ أَنْ يَتَكَلَّمَ فَإِنْ لَمْ يَتَكَلَّمْ بِذِكْرِ اللَّهِ تَعَالَى وَذِكْرِ أَوَامِرِهِ تَكَلَّمَ بِهَذِهِ الْمُحَرَّمَاتِ أَوْ بَعْضِهَا وَلَا سَبِيلَ إِلَى السَّلَامَةِ مِنْهَا الْبَتَّةَ إِلَّا بِذِكْرِ اللَّهِ تَعَالَى وَالْمُشَاهَدَةُ وَالتَّجْرِبَةُ شَاهِدَانِ بِذَلِكَ فَمَنْ عَوَّدَ لِسَانَهُ ذِكْرَ اللَّهِ صَانَ لِسَانَهُ عَنِ الْبَاطِلِ وَاللَّغْوِ وَمَنْ يَبِسَ لِسَانُهُ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ تَعَالَى تَرَطَّبَ بِكُلِّ بَاطِلٍ وَلَغْوٍ وَفُحْشٍ وَلَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ.

أَنَّهُ يُؤْمِنُ الْعَبْدَ مِنَ الْحَسْرَةِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَإِنَّ كُلَّ مَجْلِسٍ لَا يَذْكُرُ الْعَبْدُ فِيهِ رَبَّهُ تَعَالَى كَانَ عَلَيْهِ حَسْرَةً وَتِرَةً يَوْمَ الْقِيَامَةِ.

أَنَّهُ أَيْسَرُ الْعِبَادَاتِ وَهُوَ مِنْ أَجَلِّهَا وَأَفْضَلِهَا فَإِنَّ حَرَكَةَ اللِّسَانِ أَخَفُّ حَرَكَاتِ الْجَوَارِحِ وَأَيْسَرُهَا وَلَوْ تَحَرَّكَ عُضْوٌ مِنَ الْإِنْسَانِ فِي الْيَوْمِ وَاللَّيْلَةِ بِقَدْرِ حَرَكَةِ لِسَانِهِ لَشَقَّ عَلَيْهِ غَايَةَ الْمَشَقَّةِ بَلْ لَا يُمْكِنُهُ ذَلِكَ . وَفِي الْحَدِيثِ : ( كَلِمَتَانِ خَفِيفَتَانِ عَلَى اللِّسَانِ ثَقِيلَتَانِ فِي الْمِيزَانِ حَبِيبَتَانِ إِلَى الرَّحْمَنِ : سُبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ سُبْحَانَ اللَّهِ الْعَظِيمِ ).

أَنَّهُ غِرَاسُ الْجَنَّةِ. فِي التِّرْمِذِيِّ مِنْ حَدِيثِ أَبِي الزُّبَيْرِ عَنْ جَابِرٍ عَنِ النَّبِيِّ قَالَ : ( مَنْ قَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ غُرِسَتْ لَهُ نَخْلَةٌ فِي الْجَنَّةِ ) قَالَ التِّرْمِذِيُّ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ ، وَصَحَّحَهُ الْأَلْبَانِيُّ فِي صَحِيحِ الْجَامِعِ - 6429.

أَنَّ الْعَطَاءَ وَالْفَضْلَ الَّذِي رُتِّبَ عَلَيْهِ لَمْ يُرَتَّبْ عَلَى غَيْرِهِ مِنَ الْأَعْمَالِ فَفِي الصَّحِيحَيْنِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ قَالَ : ( مَنْ قَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ فِي يَوْمٍ مِائَةَ مَرَّةٍ كَانَتْ لَهُ عَدْلَ عَشْرِ رِقَابٍ وَكُتِبَتْ لَهُ مِائَةُ حَسَنَةٍ وَمُحِيَتْ عَنْهُ مِائَةُ سَيِّئَةٍ وَكَانَتْ لَهُ حِرْزًا مِنَ الشَّيْطَانِ يَوْمَهُ ذَلِكَ حَتَّى يُمْسِيَ و لَمْ يَأْتِ أَحَدٌ بِأَفْضَلَ مِمَّا جَاءَ بِهِ إِلَّا رَجُلٌ عَمِلَ أَكْثَرَ مِنْهُ وَمَنْ قَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ فِي يَوْمٍ مِائَةَ مَرَّةٍ حُطَّتْ خَطَايَاهُ وَإِنْ كَانَتْ مِثْلَ زَبَدِ الْبَحْرِ ) وَفِي صَحِيحِ مُسْلِمٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ لَأَنْ أَقُولَ سُبْحَانَ اللَّهِ وَالْحَمْدُ لِلَّهِ وَلَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَاللَّهُ أَكْبَرُ أَحَبُّ إِلَيَّ مِمَّا طَلَعَتْ عَلَيْهِ الشَّمْسُ ).

أَنَّ دَوَامَ ذِكْرِ الرَّبِّ تَبَارَكَ وَتَعَالَى يُوجِبُ الْأَمَانَ مِنْ نِسْيَانِهِ الَّذِي هُوَ سَبَبُ شَقَاءِ الْعَبْدِ فِي مَعَاشِهِ وَمَعَادِهِ فَإِنَّ نِسْيَانَ الرَّبِّ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى يُوجِبُ نِسْيَانَ نَفْسِهِ وَمَصَالِحِهَا قَالَ تَعَالَى : (وَلَا تَكُونُواْ كَٱلَّذِينَ نَسُواْ ٱللَّهَ فَأَنسَىٰهُمۡ أَنفُسَهُمۡۚ أُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡفَٰسِقُونَ⁠) وَإِذَا نَسِيَ الْعَبْدُ نَفْسَهُ أَعْرَضَ عَنْ مَصَالِحِهَا وَنَسِيَهَا وَاشْتَغَلَ عَنْهَا فَهَلَكَتْ وَفَسَدَتْ وَلَا بُدَّ. فَمَنْ نَسِيَ اللَّهَ تَعَالَى أَنْسَاهُ نَفْسَهُ فِي الدُّنْيَا وَنَسِيَهُ فِي الْعَذَابِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ قَالَ تَعَالَى (وَمَنۡ أَعۡرَضَ عَن ذِكۡرِي فَإِنَّ لَهُۥ مَعِيشَةٗ ضَنكٗا وَنَحۡشُرُهُۥ يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِ أَعۡمَىٰ⁠ قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرۡتَنِيٓ أَعۡمَىٰ وَقَدۡ كُنتُ بَصِيرٗا⁠ قَالَ كَذَٰلِكَ أَتَتۡكَ ءَايَٰتُنَا فَنَسِيتَهَاۖ وَكَذَٰلِكَ ٱلۡيَوۡمَ تُنسَىٰ⁠) أَيْ تُنْسَى فِي الْعَذَابِ كَمَا نَسِيتَ آيَاتِي فَلَمْ تَذْكُرْهَا وَلَمْ تَعْمَلْ بِهَا.

أَنَّ الذِّكْرَ نُورٌ لِلذَّاكِرِ فِي الدُّنْيَا وَنُورٌ لَهُ فِي قَبْرِهِ وَنُورٌ لَهُ فِي مَعَادِهِ يَسْعَى بَيْنَ يَدَيْهِ عَلَى الصِّرَاطِ فَمَا اسْتَنَارَتِ الْقُلُوبُ وَالْقُبُورُ بِمِثْلِ ذِكْرِ اللَّهِ تَعَالَى قَالَ اللَّهُ تَعَالَى : (أَوَمَن كَانَ مَيۡتٗا فَأَحۡيَيۡنَٰهُ وَجَعَلۡنَا لَهُۥ نُورٗا يَمۡشِي بِهِۦ فِي ٱلنَّاسِ كَمَن مَّثَلُهُۥ فِي ٱلظُّلُمَٰتِ لَيۡسَ بِخَارِجٖ مِّنۡهَاۚ) فَالْأَوَّلُ هُوَ الْمُؤْمِنُ اسْتَنَارَ بِالْإِيمَانِ بِاللَّهِ وَمَحَبَّتِهِ وَمَعْرِفَتِهِ وَذِكْرِهِ وَالْآخَرُ هُوَ الْغَافِلُ عَنِ اللَّهِ تَعَالَى الْمُعْرِضُ عَنْ ذِكْرِهِ وَمَحَبَّتِهِ وَالشَّأْنُ كُلُّ الشَّأْنِ وَالْفَلَاحُ كُلُّ الْفَلَاحِ فِي النُّورِ وَالشَّقَاءُ كُلُّ الشَّقَاءِ فِي فَوَاتِهِ.

أَنَّ الذِّكْرَ يَجْمَعُ الْمُتَفَرِّقَ و يُفَرِّقُ الْمُجْتَمِعَ وَيُقَرِّبُ الْبَعِيدَ وَيُبْعِدُ الْقَرِيبَ

أَنَّ فِي الْقَلْبِ قَسْوَةً لَا يُذِيبُهَا إِلَّا ذِكْرُ اللَّهِ تَعَالَى فَيَنْبَغِي لِلْعَبْدِ أَنْ يُدَاوِيَ قَسْوَةَ قَلْبِهِ بِذِكْرِ اللَّهِ تَعَالَى وَذَكَرَ حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ عَنِ الْمُعَلَّى ابْنِ زِيَادٍ أَنَّ رَجُلًا قَالَ لِلْحَسَنِ يَا أَبَا سَعِيدٍ أَشْكُو إِلَيْكَ قَسْوَةَ قَلْبٍ قَالَ أَذِبْهُ بِالذِّكْرِ وَهَذَا لِأَنَّ الْقَلْبَ كُلَّمَا اشْتَدَّتْ بِهِ الْغَفْلَةُ اشْتَدَّتْ بِهِ الْقَسْوَةُ فَإِذَا ذَكَرَ اللَّهَ تَعَالَى ذَابَتْ تِلْكَ الْقَسْوَةُ كَمَا يَذُوبُ الرَّصَاصُ فِي النَّارِ فَمَا أُذِيبَتْ قَسْوَةُ الْقُلُوبِ بِمِثْلِ ذِكْرِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ.

أَنَّ الذِّكْرَ يُوجِبُ صَلَاةَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَمَلَائِكَتِهِ عَلَى الذَّاكِرِ وَمَنْ صَلَّى اللَّهُ تَعَالَى عَلَيْهِ وَمَلَائِكَتُهُ فَقَدْ أَفْلَحَ كُلَّ الْفَلَاحِ وَفَازَ كُلَّ الْفَوْزِ قَالَ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى : (يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ ٱذۡكُرُواْ ٱللَّهَ ذِكۡرٗا كَثِيرٗا⁠ وَسَبِّحُوهُ بُكۡرَةٗ وَأَصِيلًا⁠ هُوَ ٱلَّذِي يُصَلِّي عَلَيۡكُمۡ وَمَلَٰٓئِكَتُهُۥ لِيُخۡرِجَكُم مِّنَ ٱلظُّلُمَٰتِ إِلَى ٱلنُّورِۚ وَكَانَ بِٱلۡمُؤۡمِنِينَ رَحِيمٗا⁠).

أَنَّ مَجَالِسَ الذِّكْرِ مَجَالِسُ الْمَلَائِكَةِ فَلَيْسَ مِنْ مَجَالِسِ الدُّنْيَا لَهُمْ مَجْلِسٌ إِلَّا مَجْلِسٌ يُذْكَرُ اللَّهُ تَعَالَى فِيهِ كَمَا أَخْرَجَا فِي الصَّحِيحَيْنِ مِنْ حَدِيثِ الْأَعْمَشِ عَنْ أَبِي صَالِحٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ إِنَّ لِلَّهِ مَلَائِكَةً فُضُلًا عَنْ كُتَّابِ النَّاسِ يَطُوفُونَ فِي الطُّرُقِ يَلْتَمِسُونَ أَهْلَ الذِّكْرِ فَإِذَا وَجَدُوا قَوْمًا يَذْكُرُونَ اللَّهَ تَعَالَى تَنَادَوْا هَلُمُّوا إِلَى حَاجَتِكُمْ قَالَ فَيَحُفُّونَهُمْ بِأَجْنِحَتِهِمْ إِلَى السَّمَاءِ الدُّنْيَا فَيَسْأَلُهُمْ رَبُّهُمْ تَعَالَى وَهُوَ أَعْلَمُ بِهِمْ مَا يَقُولُ عِبَادِي قَالَ يَقُولُونَ يُسَبِّحُونَكَ وَيُكَبِّرُونَكَ وَيَحْمَدُونَكَ قَالَ فَيَقُولُ هَلْ رَأَوْنِي قَالَ فَيَقُولُونَ لَا وَاللَّهِ مَا رَأَوْكَ قَالَ فَيَقُولُ كَيْفَ لَوْ رَأَوْنِي قَالَ فَيَقُولُونَ لَوْ رَأَوْكَ كَانُوا أَشَدَّ لَكَ عِبَادَةً وَأَشَدَّ لَكَ تَحْمِيدًا وَتَمْجِيدًا وَأَكْثَرَ لَكَ تَسْبِيحًا قَالَ فَيَقُولُ مَا يَسْأَلُونِي قَالَ يَسْأَلُونَكَ الْجَنَّةَ قَالَ يَقُولُ وَهَلْ رَأَوْهَا قَالَ يَقُولُونَ لَا وَاللَّهِ يَا رَبِّ مَا رَأَوْهَا قَالَ فَيَقُولُ فَكَيْفَ لَوْ أَنَّهُمْ رَأَوْهَا قَالَ يَقُولُونَ لَوْ أَنَّهُمْ رَأَوْهَا كَانُوا أَشَدَّ عَلَيْهَا حِرْصًا وَأَشَدَّ لَهَا طَلَبًا وَأَعْظَمَ فِيهَا رَغْبَةً فَيَقُولُ فَمِمَّ يَتَعَوَّذُونَ قَالَ يَقُولُونَ مِنَ النَّارِ قَالَ يَقُولُ وَهَلْ رَأَوْهَا قَالَ يَقُولُونَ لَا وَاللَّهِ يَا رَبِّ مَا رَأَوْهَا قَالَ يَقُولُ فَكَيْفَ لَوْ رَأَوْهَا قَالَ يَقُولُونَ لَوْ رَأَوْهَا كَانُوا أَشَدَّ مِنْهَا فِرَارًا وَأَشَدَّ لَهَا مَخَافَةً قَالَ يَقُولُ فَأُشْهِدُكُمْ أَنِّي قَدْ غَفَرْتُ لَهُمْ فَيَقُولُ مَلَكٌ مِنَ الْمَلَائِكَةِ فِيهِمْ فُلَانٌ لَيْسَ مِنْهُمْ و إِنَّمَا جَاءَ لِحَاجَةٍ قَالَ هُمُ الْجُلَسَاءُ لَا يَشْقَى بِهِمْ جَلِيسُهُمْ ) فَهَذَا مِنْ بَرَكَتِهِمْ عَلَى نُفُوسِهِمْ وَعَلَى جَلِيسِهِمْ فَلَهُمْ نَصِيبٌ مِنْ قَوْلِهِ وَجَعَلَنِي مُبَارَكًا أَيۡنَ مَا كُنتُ فَهَكَذَا الْمُؤْمِنُ مُبَارَكٌ أَيْنَ حَلَّ وَالْفَاجِرُ مَشْؤُومٌ أَيْنَ حَلَّ فَمَجَالِسُ الذِّكْرِ مَجَالِسُ الْمَلَائِكَةِ وَمَجَالِسُ الْغَفْلَةِ مَجَالِسُ الشَّيَاطِينِ وَكُلٌّ مُضَافٌ إِلَى شَكْلِهِ وَأَشْبَاهِهِ وَكُلُّ امْرِئٍ يَصِيرُ إِلَى مَا يُنَاسِبُهُ.

أَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ يُبَاهِي بِالذَّاكِرِينَ مَلَائِكَتَهُ كَمَا رَوَى مُسْلِمٌ فِي صَحِيحِهِ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قَالَ خَرَجَ مُعَاوِيَةُ عَلَى حَلْقَةٍ فِي الْمَسْجِدِ فَقَالَ مَا أَجْلَسَكُمْ قَالُوا جَلَسْنَا نَذْكُرُ اللَّهَ تَعَالَى قَالَ آللَّهِ مَا أَجْلَسَكُمْ إِلَّا ذَاكَ قَالُوا وَاللَّهِ مَا أَجْلَسَنَا إِلَّا ذَاكَ قَالَ أَمَا إِنِّي لَمْ أَسْتَحْلِفْكُمْ تُهْمَةً لَكُمْ وَمَا كَانَ أَحَدٌ بِمَنْزِلَتِي مِنْ رَسُولِ اللَّهِ أَقَلَّ عَنْهُ حَدِيثًا مِنِّي وَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ خَرَجَ عَلَى حَلْقَةٍ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَالَ : ( مَا أَجْلَسَكُمْ قَالُوا جَلَسْنَا نَذْكُرُ اللَّهَ تَعَالَى وَنَحْمَدُهُ عَلَى مَا هَدَانَا لِلْإِسْلَامِ وَمَنَّ عَلَيْنَا بِكَ قَالَ آللَّهِ مَا أَجْلَسَكُمْ إِلَّا ذَاكَ قَالُوا وَاللَّهِ مَا أَجْلَسَنَا إِلَّا ذَاكَ قَالَ أَمَا إِنِّي لَمْ أَسْتَحْلِفْكُمْ تُهْمَةً لَكُمْ وَلَكِنَّهُ أَتَانِي جِبْرِيلُ فَأَخْبَرَنِي أَنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى يُبَاهِي بِكُمُ الْمَلَائِكَةَ ) فَهَذِهِ الْمُبَاهَاةُ مِنَ الرَّبِّ تَبَارَكَ وَتَعَالَى دَلِيلٌ عَلَى شَرَفِ الذِّكْرِ عِنْدَهُ وَمَحَبَّتِهِ لَهُ وَأَنَّ لَهُ مَزِيَّةً عَلَى غَيْرِهِ مِنَ الْأَعْمَالِ.

أَنَّ جَمِيعَ الْأَعْمَالِ إِنَّمَا شُرِعَتْ إِقَامَةً لِذِكْرِ اللَّهِ تَعَالَى وَالْمَقْصُودُ بِهَا تَحْصِيلُ ذِكْرِ اللَّهِ تَعَالَى قَالَ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى : (أَقِمِ ٱلصَّلَوٰةَ لِذِكۡرِيٓ⁠).

أَنَّ ذِكْرَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ يُسَهِّلُ الصَّعْبَ وَيُيَسِّرُ الْعَسِيرَ وَيُخَفِّفُ الْمَشَاقَّ فَمَا ذُكِرَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ عَلَى صَعْبٍ إِلَّا هَانَ وَلَا عَلَى عَسِيرٍ إِلَّا تَيَسَّرَ وَلَا مَشَقَّةٍ إِلَّا خَفَّتْ وَلَا شِدَّةٍ إِلَّا زَالَتْ وَلَا كُرْبَةٍ إِلَّا انْفَرَجَتْ فَذِكْرُ اللَّهِ تَعَالَى هُوَ الْفَرَجُ بَعْدَ الشِّدَّةِ وَالْيُسْرُ بَعْدَ الْعُسْرِ وَالْفَرَجُ بَعْدَ الْغَمِّ وَالْهَمِّ يُوَضِّحُهُ.

أَنَّ كَثْرَةَ ذِكْرِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ أَمَانٌ مِنَ النِّفَاقِ فَإِنَّ الْمُنَافِقِينَ قَلِيلُو الذِّكْرِ لِلَّهِ عَزَّ وَجَلَّ قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فِي الْمُنَافِقِينَ وَلَا يَذۡكُرُونَ ٱللَّهَ إِلَّا قَلِيلٗا⁠ وَقَالَ كَعْبٌ مَنْ أَكْثَرَ ذِكْرَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ بَرِئَ مِنَ النِّفَاقِ وَلِهَذَا وَاللَّهُ أَعْلَمُ خَتَمَ اللَّهُ تَعَالَى سُورَةَ الْمُنَافِقِينَ بِقَوْلِهِ تَعَالَى : (يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ لَا تُلۡهِكُمۡ أَمۡوَٰلُكُمۡ وَلَآ أَوۡلَٰدُكُمۡ عَن ذِكۡرِ ٱللَّهِۚ وَمَن يَفۡعَلۡ ذَٰلِكَ فَأُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡخَٰسِرُونَ⁠) فَإِنَّ فِي ذَلِكَ تَحْذِيرًا مِنْ فِتْنَةِ الْمُنَافِقِينَ الَّذِينَ غَفَلُوا عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَوَقَعُوا فِي النِّفَاقِ.

ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਕੰਮ ਹੈ ਜੋ ਮੁਸਲਮਾਨ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਵੇ।

ਯਾਦ ਅਤੇ ਬੇਨਤੀ ਦੇ ਗੁਣ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕੀਦ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਆਇਤਾਂ ਅਤੇ ਹਦੀਸ

ਗੌਡ ਦੇ ਮੈਸੇਂਜਰ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ​​ਹਦੀਸ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਉਸਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸੰਭਵ ਹੈ. ਉਸ ਤੋਂ.

ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਯਾਦ ਵੱਡੀ ਹੈ."

ਅਤੇ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਅਤੇ ਸਵੇਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰੋ."

ਅਤੇ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰੋ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਕਰੋ."

ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅੱਲ੍ਹਾ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਯਾਦ ਕਰੋ."

ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਅਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਅੱਲ੍ਹਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਰਦ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਅੱਲ੍ਹਾ ਨੇ ਮਾਫੀ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਇਨਾਮ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ."

ਅਤੇ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਯਾਦ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਅਤੇ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰੋ."

ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜਿਹੜੇ ਖੜ੍ਹੇ, ਬੈਠਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਾਸਿਆਂ 'ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ."

ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਰੱਬ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੋ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ।"

ਅਤੇ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬੱਚੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੱਬ ਦੀ ਯਾਦ ਤੋਂ ਭਟਕਾਉਣ ਨਾ ਦਿਓ."

ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ, ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸਵੇਰ ਅਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਯਾਦ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਬੇਪਰਵਾਹ ਨਾ ਹੋਵੋ."

ਰੱਬ ਦੇ ਦੂਤ, ਰੱਬ ਉਸਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਉਹ ਜੀਵਿਤ ਅਤੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਹੈ."

ਰੱਬ ਦੇ ਦੂਤ, ਰੱਬ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ, ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਕੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ, ਤੁਹਾਡੇ ਦਰਜੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ?" ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਖਰਚ ਕਰਨ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਸ ਨਾਲੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਮਿਲੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਰਦਨਾਂ ਮਾਰੋ ਅਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਗਰਦਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, “ਹਾਂ।” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ: (ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਯਾਦ)।

ਰੱਬ ਦੇ ਦੂਤ, ਰੱਬ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ, ਕਿਹਾ: "ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਮੈਂ ਉਦੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਸੇਵਕ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੇਰਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜੇ ਉਹ ਇੱਕ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਇੱਕ ਬਾਂਹ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਬਾਂਹ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੁਆਰਾ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਲੰਬਾਈ, ਮੈਂ ਲੰਬਾਈ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜੇ ਉਹ ਤੁਰਦਾ ਹੋਇਆ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।

ਰੱਬ ਦੇ ਦੂਤ, ਰੱਬ ਉਸਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜੋ ਕੋਈ ਸੀਟ 'ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਰੱਬ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਰੱਬ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਲੇਟਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮੁਸੀਬਤ ਦਾ ਦੌਰ ਸੀ।"

ਰੱਬ ਦੇ ਦੂਤ, ਰੱਬ ਉਸਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਕੋਈ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਬੈਠੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰੱਬ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਗੰਬਰ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਸਿਵਾਏ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਬੋਝ ਸੀ." ਜੇ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਜੇ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।”

ਰੱਬ ਦੇ ਦੂਤ, ਰੱਬ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ, ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਕੋਈ ਵੀ ਲੋਕ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਇਕੱਠ ਤੋਂ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰੱਬ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਸਿਵਾਏ ਉਹ ਗਧੇ ਦੀ ਲੋਥ ਵਾਂਗ ਉੱਠਦੇ ਹਨ." ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ."

ਇਮਾਮ ਇਬਨ ਅਲ-ਕਯਿਮ ਅਲ-ਜਵਜ਼ੀਆ ਦੁਆਰਾ ਯਾਦ ਦੇ ਗੁਣ

ਇਹ ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਬਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਪਰਮ ਮਿਹਰਬਾਨ, ਸਰਵ ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਦਿਲ ਤੋਂ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਸੋਗ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਰਿਜ਼ਕ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ.

ਇਹ ਯਾਦ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ, ਮਿਠਾਸ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ਗੀ ਨਾਲ ਢੱਕਦਾ ਹੈ।

ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੀ ਚੱਕੀ ਦਾ ਖੰਭਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਘੇਰਾ ਹੈ। ਰੱਬ ਨੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਾਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ ਪਿਆਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਿਰੰਤਰ ਯਾਦ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਧਿਐਨ ਅਤੇ ਅਧਿਐਨ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੁਆਰ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਪਿਆਰ ਦਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੁਆਰ ਹੈ, ਇਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗਲੀ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਮਾਰਗ ਹੈ।

ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਗਰਾਨੀ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਚੰਗਿਆਈ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਾਦ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਕਿਸੇ ਪਦਵੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਇਹਸਾਨ ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਬੈਠੇ ਵਿਅਕਤੀ ਕੋਲ ਘਰ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਇਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਦੀ ਵਸੀਅਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਵੱਲ ਮੁੜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਮੁੜਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵਸੀਅਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਉਸ ਦੀ ਪਨਾਹ, ਉਸਦੀ ਪਨਾਹ, ਉਸਦੀ ਪਨਾਹ, ਉਸਦੀ ਪਨਾਹ, ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦਾ ਚੁੰਮਣ, ਅਤੇ ਬਿਪਤਾ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਉਸਦਾ ਬਚਣਾ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਬਿਪਤਾ.

ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਮਾਣ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਇਸ ਦੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਅਤੇ ਬੇਪਰਵਾਹ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਉਲਟ, ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਦਾ ਪਰਦਾ ਪਤਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਯਾਦ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: (ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾਂਗਾ।) ਅਤੇ ਜੇ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਨੇਕੀ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਉਹੀ ਕਿਹਾ ਜੋ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੁਬਾਰਕ ਅਤੇ ਸਰਵਉੱਚ ਤੋਂ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। (ਜੋ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਾਂਗਾ।) ਅਲ-ਬੁਖਾਰੀ ਅਤੇ ਮੁਸਲਿਮ ਦੁਆਰਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਹ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਸੇਵਕ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧੰਨ ਅਤੇ ਸਰਵਉੱਚ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕੱਲਤਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਲਾਪਰਵਾਹ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਅਤੇ ਸਰਵ ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕੱਲਤਾ ਹੈ ਜੋ ਸਿਰਫ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਕੇ।

ਜੇਕਰ ਸੇਵਕ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰ ਕੇ ਜਾਣ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਔਕੜ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਇਹ ਹੋਇਆ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਸੇਵਕ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਉਹ ਸਰਬ ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਪਾਸੋਂ ਕੋਈ ਲੋੜ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਦੂਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਸੇ ਜਾਣੇ-ਪਛਾਣੇ ਸੇਵਕ ਦੀ ਇੱਕ ਜਾਣੀ-ਪਛਾਣੀ ਆਵਾਜ਼, ਅਤੇ ਉਹ ਫ਼ਰਿਸ਼ਤਾ ਮੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੂਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ," ਇੱਕ ਨਾਸ਼ੁਕਰੇ ਸੇਵਕ ਦੀ ਇੱਕ ਨਾਸ਼ੁਕਰੇ ਆਵਾਜ਼ - ਅਤੇ ਇਬਨ ਅੱਬਾਸ ਦੀ ਹਦੀਸ: ਉਸਨੇ ਰੱਬ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ - ਇਮਾਮ ਅਹਿਮਦ ਦੁਆਰਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ

ਇਹ ਉਸਨੂੰ ਸਰਵ ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੁਆਦ, ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਪੈਗੰਬਰ (ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਸਰਵਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਦੀ ਯਾਦ ਤੋਂ) ਦੇ ਪ੍ਰਸਾਰਣ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਹਿਮਦ, ਮਲਿਕ, ਇਬਨ ਮਾਜਾ ਅਤੇ ਅਲ-ਤਿਰਮਿਧੀ ਦੁਆਰਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਦਇਆ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੂਤ ਹਨ ਜੋ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੈਗੰਬਰ, ਰੱਬ ਉਸਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ. - ਹਦੀਸ: (ਕੋਈ ਵੀ ਲੋਕ ਰੱਬ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬੈਠਦੇ ਸਿਵਾਏ ਕਿ ਦੂਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦਇਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਤਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰੱਬ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ) ਮੁਸਲਮਾਨ ਦੁਆਰਾ ਵਰਣਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਜੀਭ ਦਾ ਗਾਲ, ਚੁਗਲੀ, ਝੂਠ, ਅਸ਼ਲੀਲਤਾ ਅਤੇ ਝੂਠ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਯਾਦ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਇਹਨਾਂ ਵਰਜਿਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣ ਦਾ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਸਿਵਾਏ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਯਾਦ ਦੇ, ਅਤੇ ਨਿਰੀਖਣ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵ ਇਸਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦਾ ਆਦੀ ਬਣਾ ਲਵੇਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਝੂਠ ਅਤੇ ਫਜ਼ੂਲ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇਗੀ। ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਜੀਭ ਸਰਬ-ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਝੂਠ, ਫਜ਼ੂਲ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਅਸ਼ਲੀਲਤਾ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਇਹ ਕਿਆਮਤ ਦੇ ਦਿਨ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਦਿਲ ਟੁੱਟਣ ਤੋਂ ਬਚਾਏਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਇੱਕ ਇਕੱਠ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੇਵਕ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਕਿਆਮਤ ਦੇ ਦਿਨ ਉਸ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੋਵੇਗਾ। ਪੁਨਰ-ਉਥਾਨ.

ਇਹ ਪੂਜਾ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਆਸਾਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੀਭ ਦੀ ਹਰਕਤ ਅੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਹਲਕਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਆਸਾਨ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵੀ ਹਿਲਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਹਿੱਲਣਾ ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਦੀ ਹਿੱਲਜੁਲ ਜਿੰਨੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨਾ ਉਸਦੇ ਲਈ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅਤੇ ਹਦੀਸ ਵਿੱਚ: (ਦੋ ਸ਼ਬਦ ਜੋ ਜੀਭ 'ਤੇ ਹਲਕੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤੱਕੜੀ 'ਤੇ ਭਾਰੀ ਹਨ, ਪਰਮ ਮਿਹਰਬਾਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ: ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਉਸਤਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਵੇ।)

ਇਹ ਫਿਰਦੌਸ ਦਾ ਪੌਦਾ ਹੈ। ਅਲ-ਤਿਰਮਿਧੀ ਵਿਚ, ਅਬੂ ਅਲ-ਜ਼ੁਬੈਰ ਦੀ ਹਦੀਸ ਤੋਂ, ਜਬੀਰ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ 'ਤੇ, ਪੈਗੰਬਰ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ 'ਤੇ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ: (ਜੋ ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਰੱਬ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਉਸਤਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਲਈ ਫਿਰਦੌਸ ਵਿਚ ਇਕ ਖਜੂਰ ਦਾ ਰੁੱਖ ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ) ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਅਲ-ਤਿਰਮਿਧੀ ਇੱਕ ਹਸਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ​​ਹਦੀਸ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਲ-ਅਲਬਾਨੀ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਸਾਹੀਹ ਅਲ-ਜਾਮੀ' - 6429 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।

ਦੇਣਾ ਅਤੇ ਜੋ ਪੁੰਨ ਇਸ ਦੇ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਇਕੱਠਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਦੋ Sahih ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਬੂ ਹੁਰੈਰਾਹ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ 'ਤੇ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਰੱਬ ਉਸ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਮੈਸੇਂਜਰ ਰੱਬ ਨੇ ਕਿਹਾ: (ਜੋ ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਇਕੱਲੇ ਰੱਬ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸਾਥੀ ਦੇ, ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਸਤਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਹਰ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ) ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੌ ਵਾਰ। ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਦਸ ਨੌਕਰਾਂ ਦੇ ਹੱਕ ਸਨ, ਉਸ ਲਈ ਸੌ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਲਿਖੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਸੌ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਸ ਦਿਨ ਸ਼ੈਤਾਨ ਤੋਂ ਉਸ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸ਼ਾਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਜੋ ਉਹ ਲਿਆਇਆ ਸੀ ਸਿਵਾਏ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਦੇ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਨਿਆਂ ਦੇ ਦਿਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਸਤਤ ਹੋਵੇ. ਸੌ ਵਾਰ, ਉਸ ਦੇ ਗੁਨਾਹ ਮਾਫ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਝੱਗ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ।) ਅਤੇ ਸਾਹੀਹ ਮੁਸਲਿਮ ਵਿਚ, ਅਬੂ ਹੁਰੈਰਾ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ 'ਤੇ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ: ਰੱਬ ਦੇ ਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰੱਬ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਵੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਸਤਤਿ ਹੋਵੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡਾ, ਪਿਆਰਾ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ)।

ਧੰਨ ਧੰਨ ਅਤੇ ਸਰਵਉੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਨਿਰੰਤਰ ਸਿਮਰਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਲਣ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਜੋ ਸੇਵਕ ਦੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਸਰਬ ਉੱਚ ਨੂੰ ਭੁਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹਿੱਤਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾਉਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: (ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਨਾ ਬਣੋ ਜੋ ਰੱਬ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਪਰਾਧੀ ਹਨ।) ਅਤੇ ਜੇ ਸੇਵਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੇ ਹਿੱਤਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਸਰਵ ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭੁਲਾ ਦੇਵੇਗਾ ਅਤੇ ਕਿਆਮਤ ਦੇ ਦਿਨ ਉਸਨੂੰ ਤਸੀਹੇ ਵਿੱਚ ਭੁੱਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜਦਾ ਹੈ - ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੁਖੀ ਜੀਵਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਆਮਤ ਦੇ ਦਿਨ ਅੰਨ੍ਹਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਾਂਗੇ, ਉਹ ਕਹੇਗਾ, "ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕਿਉਂ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ?" ਉਹ ਕਹੇਗਾ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈਆਂ।" ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਅੱਜ ਵੀ ਇਹ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।) ਭਾਵ, ਇਹ ਤਸੀਹੇ ਵਿੱਚ ਭੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਬਾਣੀ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਹੈ।

ਦਰਅਸਲ, ਯਾਦ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਇੱਕ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਕਬਰ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਲਈ ਇੱਕ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਲਈ ਇੱਕ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੈ. ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਜਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਦਿਲ ਕਦੇ ਵੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਵਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਅਤੇ ਕਬਰਾਂ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਯਾਦ ਵਾਂਗ ਹਨ. ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: (ਕੀ ਉਹ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਲਈ ਇੱਕ ਰੋਸ਼ਨੀ ਬਣਾਇਆ ਜਿਸ ਦੁਆਰਾ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਰਗਾ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਉਸਦੇ ਪਿਆਰ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਯਾਦ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਤਮ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੈ, ਜੋ ਸਰਬ ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਮਾਮਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਸਫਲਤਾ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਹਨ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।

ਯਾਦ ਖਿੰਡੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੂੰ ਵੰਡਦੀ ਹੈ, ਦੂਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਨੇੜੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਠੋਰਤਾ ਹੈ ਜੋ ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਹੀ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਕਠੋਰਤਾ ਨੂੰ ਸਰਵ ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਯਾਦ ਦੁਆਰਾ ਠੀਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਮਦ ਬਿਨ ਜ਼ੈਦ ਨੇ ਅਲ-ਮੁਅੱਲਾ ਇਬਨ ਜ਼ਿਆਦ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ 'ਤੇ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਕ ਆਦਮੀ ਨੇ ਅਲ-ਹਸਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਅਬੂ ਸਈਦ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਕਠੋਰਤਾ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਓ।" ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਜਿੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦਿਲ ਦੀ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਨੀ ਹੀ ਬੇਰਹਿਮੀ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੇਰਹਿਮਤਾ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੀਸਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਕਠੋਰਤਾ ਕਦੇ ਵੀ ਸਰਵ ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਯਾਦ ਵਾਂਗ ਪਿਘਲਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ.

ਯਾਦ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਸਰਵ ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਦੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਰਵ ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਦੂਤ ਉਸ ਉੱਤੇ ਅਸੀਸ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਫਲਤਾਵਾਂ ਸਫਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਤ। ਰੱਬ ਨੇ ਕਿਹਾ: (ਹੇ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅੱਲ੍ਹਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਯਾਦ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਸਵੇਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰੋ। ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੂਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਲਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੈ।)

ਯਾਦਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸੈਂਬਲੀਆਂ ਦੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸੈਂਬਲੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਅਸੈਂਬਲੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੈ ਸਿਵਾਏ ਇੱਕ ਅਸੈਂਬਲੀ ਦੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ. ਦੋ ਸਹਿਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਲ-ਅਮਾਸ਼ ਦੀ ਹਦੀਸ ਤੋਂ, ਅਬੂ ਸਲੀਹ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ 'ਤੇ, ਅਬੂ ਹੁਰੈਰਾ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ' ਤੇ, ਰੱਬ ਦੇ ਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਰੱਬ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਦੂਤ ਹਨ, ਜੋ ਸੜਕਾਂ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।" ਉਹ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ: "ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਉੱਥੇ ਆਓ।" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ. ਆਪਣੇ ਖੰਭਾਂ ਨਾਲ ਹੇਠਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਰਵ ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਸੇਵਕ ਕੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ‘ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ।’” ਅਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਉਸਤਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਕੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖਿਆ?" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਨਹੀਂ, ਰੱਬ ਦੀ ਸੌਂਹ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ।" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖ ਲੈਣ ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗਾ?" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ. ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜੇਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਰ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਰ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ।" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ?" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ. ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫਿਰਦੌਸ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਤੇ ਕੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਹੈ?" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਨਹੀਂ, ਰੱਬ ਦੀ ਸੌਂਹ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਹੈ।" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤਾਂ ਜੇਕਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਕਿਵੇਂ?" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਉਤਸੁਕ ਹੁੰਦੇ, ਇਸ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਮੰਗ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਉਹ ਕਿਸ ਤੋਂ ਪਨਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ? ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਅੱਗ ਤੋਂ।" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਤੇ ਕੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਹੈ?" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਨਹੀਂ, ਰੱਬ ਦੀ ਸੌਂਹ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਹੈ।" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤਾਂ ਕੀ ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖਿਆ ਹੁੰਦਾ?" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।" ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਡਰਦੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗਵਾਹ ਵਜੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।” ਫਿਰ ਇੱਕ ਦੂਤ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਇੱਕ ਲੋੜ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ. ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ." ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਹਿਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋਵੇਗਾ, "ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਹੋਵਾਂ ਮੁਬਾਰਕ ਬਣਾਇਆ ਹੈ." ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਜਿਹਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਧੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਧਰਮੀ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਸਰਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਾਦਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸੈਂਬਲੀਆਂ ਦੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸੈਂਬਲੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਦੀਆਂ ਅਸੈਂਬਲੀਆਂ ਸ਼ੈਤਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਸਮਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਉਹ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਆਪਣੇ ਦੂਤਾਂ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਯਾਦ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੁਸਲਮਾਨ ਨੇ ਅਬੂ ਸਈਦ ਅਲ-ਖੁਦਰੀ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਹੀਹ ਵਿਚ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੁਆਵਿਆ ਮਸਜਿਦ ਵਿਚ ਇਕ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਬਾਹਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੈਠਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਲਈ ਬੈਠੇ ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬੈਠੇ ਹਾਂ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰੱਬ ਦੀ ਸਹੁੰ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਬੈਠੇ ਹਾਂ।" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਦੋਸ਼ ਦੀ ਸਹੁੰ ਨਹੀਂ ਚੁਕਾਈ, ਅਤੇ ਰੱਬ ਦੇ ਮੈਸੇਂਜਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਰੱਬ ਦੇ ਦੂਤ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬਗਾਵਤ ਕੀਤੀ।" ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ: (ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸਨੇ ਬਿਠਾਇਆ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਸੀਂ ਬੈਠ ਕੇ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਸਤਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਉਸਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਸਾਨੂੰ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ।) ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ: ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕਸਮ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਇੱਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੈਠੇ ਹਾਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਰੱਬ ਦੀ ਸੌਂਹ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਉਸ ਇੱਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠੇ ਹਾਂ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਣ ਲਈ ਸਹੁੰ ਖਾਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਸੀ।” ਗੈਬਰੀਏਲ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ, ਮੁਬਾਰਕ ਅਤੇ ਸਰਵਉੱਚ, ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਸ਼ੇਖੀ ਮਾਰਦਾ ਹੈ. ਧੰਨ ਧੰਨ ਅਤੇ ਸਰਵਉੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਇਹ ਮਾਣ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਾ ਸਬੂਤ ਹੈ। ਯਾਦ ਉਸ ਨਾਲ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲੋਂ ਲਾਭ ਹੈ।

ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਯਾਦ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਸਰਵ ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਯਾਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਸਰਵ ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: (ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੋ.

ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਯਾਦ ਔਖੀ ਸੌਖੀ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਔਖੀ ਸੌਖੀ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਔਖੇ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਅਸਾਨੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਕਿਸੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਆਸਾਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਕਠਿਨਾਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਸੁਖ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਕੋਈ ਔਕੜ ਨਹੀਂ ਜਿਹੜੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਔਕੜ ਨਹੀਂ ਜਿਹੜੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਇਸ ਲਈ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾ ਔਕੜਾਂ ਅਤੇ ਸੌਖ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਹਤ ਹੈ। ਕਠਿਨਾਈ ਅਤੇ ਰਾਹਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੋਗ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਦਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਪਖੰਡ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਖੰਡੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਖੰਡੀਆਂ ਬਾਰੇ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਰੱਬ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਛੱਡ ਕੇ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਾਅਬ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਵੀ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਪਖੰਡ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਰਵ ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਦੇ ਕਥਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਸੂਰਾ ਪਖੰਡੀ ਨੂੰ ਸੀਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ: (ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ? ਉਹ ਜਿਹੜੇ ਹਾਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।) ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਦੇ ਪਰਤਾਵੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਚੇਤਾਵਨੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਯਾਦ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪਾਖੰਡ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।

ਮੇਰਾ ਜ਼ਿਕਰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰੋ

ਇਹ ਅਜ਼ਕਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣਗੇ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਖਾਤੇ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪੜ੍ਹਨ ਦਾ ਸਮਾਂਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਤਿਆਰ ਹੋ
0 / 0

ਤੁਹਾਡੇ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ ਪਾਠ ਇੱਥੇ ਦਿਖਣਗੇ।

ਪਾਠ ਰੁਕਿਆ ਹੈ

ਵਿਆਖਿਆ ਅਤੇ ਸਰੋਤ

ਜ਼ਿਕਰ ਸਾਂਝਾ ਕਰੋ

WhatsApp Telegram Facebook X
ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਲਈ ਲਿਖਤ

ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੀਏ?

ਇਸ ਨਾਲ ਇਸ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੀਆਂ ਮੌਜੂਦਾ ਗਿਣਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲੀ ਥਾਂ ਮਿਟ ਜਾਵੇਗੀ। ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ ਪਾਠ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਸੰਭਾਲਿਆ ਰਹੇਗਾ।

ਹਦੀਸ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਤੋਂ

ਹਦੀਸ
Narrated `Amr bin Al-Harith: The Prophet (ﷺ) did not leave anything (after his death) except his arms, a white mule, and a (piece of) land which he had given as Sadaqa.
Narrated `Abdullah bin `Abbas: Allah's Messenger (ﷺ) ate a piece of cooked mutton from the shoulder region and prayed without repeating ablution.