Vlera e përkujtimit të Allahut

Cilësimet e leximit

Koha vlerësohet nga teksti i shfaqur. Shtypni luajtjen kur të jeni gati.

Numërim automatik

إِنَّ مِنْ أَفْضَلِ الْأَعْمَالِ الصَّالِحَةِ الْيَسِيرَةِ الَّتِي تُقَرِّبُ الْمُسْلِمَ إِلَى رَبِّهِ جَلَّ وَعَلَا الذِّكْرَ.

آيَاتٌ وَأَحَادِيثُ فِي فَضْلِ الذِّكْرِ وَالدُّعَاءِ وَالْحَثِّ عَلَيْهَا

وَرَدَ فِي فَضْلِ الذِّكْرِ وَالدُّعَاءِ وَالْحَثِّ عَلَيْهَا آيَاتٌ كَثِيرَةٌ، وَأَحَادِيثُ صَحِيحَةٌ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، نَذْكُرُ مَا تَيَسَّرَ مِنْهَا.

قَالَ تَعَالَى : "وَلَذِكۡرُ ٱللَّهِ أَكۡبَرُۗ".

وَقَالَ تَعَالَى : "وَسَبِّحُوهُ بُكۡرَةٗ وَأَصِيلًا⁠".

وَقَالَ تَعَالَى : "فَٱذۡكُرُونِيٓ أَذۡكُرۡكُمۡ وَٱشۡكُرُواْ لِي وَلَا تَكۡفُرُونِ⁠".

وَقَالَ تَعَالَى : "يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ ٱذۡكُرُواْ ٱللَّهَ ذِكۡرٗا كَثِيرٗا⁠".

وَقَالَ تَعَالَى : "وَٱلذَّٰكِرِينَ ٱللَّهَ كَثِيرٗا وَٱلذَّٰكِرَٰتِ أَعَدَّ ٱللَّهُ لَهُم مَّغۡفِرَةٗ وَأَجۡرًا عَظِيمٗا⁠".

وَقَالَ تَعَالَى : "وَٱذۡكُر رَّبَّكَ كَثِيرٗا وَسَبِّحۡ بِٱلۡعَشِيِّ وَٱلۡإِبۡكَٰرِ⁠".

وَقَالَ تَعَالَى : "ٱلَّذِينَ يَذۡكُرُونَ ٱللَّهَ قِيَٰمٗا وَقُعُودٗا وَعَلَىٰ جُنُوبِهِمۡ".

وَقَالَ تَعَالَى : "فَإِذَا قَضَيۡتُم مَّنَٰسِكَكُمۡ فَٱذۡكُرُواْ ٱللَّهَ كَذِكۡرِكُمۡ ءَابَآءَكُمۡ أَوۡ أَشَدَّ ذِكۡرٗاۗ".

وَقَالَ تَعَالَى : "يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ لَا تُلۡهِكُمۡ أَمۡوَٰلُكُمۡ وَلَآ أَوۡلَٰدُكُمۡ عَن ذِكۡرِ ٱللَّهِۚ".

وَقَالَ تَعَالَى : "وَٱذۡكُر رَّبَّكَ فِي نَفۡسِكَ تَضَرُّعٗا وَخِيفَةٗ وَدُونَ ٱلۡجَهۡرِ مِنَ ٱلۡقَوۡلِ بِٱلۡغُدُوِّ وَٱلۡأٓصَالِ وَلَا تَكُن مِّنَ ٱلۡغَٰفِلِينَ⁠".

و قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: "مَثَلُ الَّذِي يَذْكُرُ رَبَّهُ و الَّذِي لَا يَذْكُرُ رَبَّهُ مَثَلُ الْحَيِّ و الْمَيِّتِ".

و قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: "أَلَا أُنَبِّئُكُمْ بِخَيْرِ أَعْمَالِكُمْ و أَزْكَاهَا عِنْدَ مَلِيكِكُمْ و أَرْفَعِهَا فِي دَرَجَاتِكُمْ و خَيْرٍ لَكُمْ مِنْ إِنْفَاقِ الذَّهَبِ و الْوَرِقِ و خَيْرٍ لَكُمْ مِنْ أَنْ تَلْقَوْا عَدُوَّكُمْ فَتَضْرِبُوا أَعْنَاقَهُمْ و يَضْرِبُوا أَعْنَاقَكُمْ؟ " قَالُوا بَلَى . قَالَ : (ذِكْرُ اللَّهِ تَعَالَى).

و قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: "يَقُولُ اللَّهُ تَعَالَى : أَنَا عِنْدَ ظَنِّ عَبْدِي بِي , و أَنَا مَعَهُ إِذَا ذَكَرَنِي , فَإِنْ ذَكَرَنِي فِي نَفْسِهِ ذَكَرْتُهُ فِي نَفْسِي و إِنْ ذَكَرَنِي فِي مَلَإٍ ذَكَرْتُهُ فِي مَلَإٍ خَيْرٍ مِنْهُمْ , و إِنْ تَقَرَّبَ إِلَيَّ شِبْرًا تَقَرَّبْتُ إِلَيْهِ ذِرَاعًا و إِنْ تَقَرَّبَ إِلَيَّ ذِرَاعًا تَقَرَّبْتُ إِلَيْهِ بَاعًا و إِنْ أَتَانِي يَمْشِي أَتَيْتُهُ هَرْوَلَةً."

و قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: "مَنْ قَعَدَ مَقْعَدًا لَمْ يَذْكُرِ اللَّهَ فِيهِ كَانَتْ عَلَيْهِ مِنَ اللَّهِ تِرَةٌ , و مَنِ اضْطَجَعَ مَضْجَعًا لَمْ يَذْكُرْ فِيهِ اللَّهَ كَانَتْ عَلَيْهِ تِرَةٌ".

و قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: "مَا جَلَسَ قَوْمٌ مَجْلِسًا لَمْ يَذْكُرُوا اللَّهَ فِيهِ , و لَمْ يُصَلُّوا عَلَى نَبِيِّهِمْ إِلَّا كَانَ عَلَيْهِمْ تِرَةٌ فَإِنْ شَاءَ عَذَّبَهُمْ و إِنْ شَاءَ غَفَرَ لَهُمْ".

و قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: "مَا مِنْ قَوْمٍ يَقُومُونَ مِنْ مَجْلِسٍ لَا يَذْكُرُونَ اللَّهَ فِيهِ إِلَّا قَامُوا عَنْ مِثْلِ جِيفَةِ حِمَارٍ و كَانَ لَهُمْ حَسْرَةً".

فَضَائِلُ الذِّكْرِ لِلْإِمَامِ ابْنِ الْقَيِّمِ الْجَوْزِيَّةِ

أَنَّهُ يَطْرُدُ الشَّيْطَانَ وَيَقْمَعُهُ وَيَكْسِرُهُ.

أَنَّهُ يُرْضِي الرَّحْمَنَ عَزَّ وَجَلَّ.

أَنَّهُ يُزِيلُ الْهَمَّ وَالْغَمَّ عَنِ الْقَلْبِ.

أَنَّهُ يَجْلِبُ لِلْقَلْبِ الْفَرَحَ وَالسُّرُورَ وَالْبَسْطَ.

أَنَّهُ يَجْلِبُ الرِّزْقَ.

أَنَّهُ يَكْسُو الذَّاكِرَ الْمَهَابَةَ وَالْحَلَاوَةَ وَالنَّضْرَةَ.

أَنَّهُ يُورِثُهُ الْمَحَبَّةَ الَّتِي هِيَ رُوحُ الْإِسْلَامِ وَقُطْبُ رَحَى الدِّينِ وَمَدَارُ السَّعَادَةِ وَالنَّجَاةِ وَقَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَيْءٍ سَبَبًا وَجَعَلَ سَبَبَ الْمَحَبَّةِ دَوَامَ الذِّكْرِ فَمَنْ أَرَادَ أَنْ يَنَالَ مَحَبَّةَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَلْيَلْهَجْ بِذِكْرِهِ فَإِنَّهُ الدَّرْسُ وَالْمُذَاكَرَةُ كَمَا أَنَّهُ بَابُ الْعِلْمِ فَالذِّكْرُ بَابُ الْمَحَبَّةِ وَشَارِعُهَا الْأَعْظَمُ وَصِرَاطُهَا الْأَقْوَمُ.

أَنَّهُ يُورِثُهُ الْمُرَاقَبَةَ حَتَّى يُدْخِلَهُ فِي بَابِ الْإِحْسَانِ فَيَعْبُدُ اللَّهَ كَأَنَّهُ يَرَاهُ وَلَا سَبِيلَ لِلْغَافِلِ عَنِ الذِّكْرِ إِلَى مَقَامِ الْإِحْسَانِ كَمَا لَا سَبِيلَ لِلْقَاعِدِ إِلَى الْوُصُولِ إِلَى الْبَيْتِ.

أَنَّهُ يُورِثُهُ الْإِنَابَةَ وَهِيَ الرُّجُوعُ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَمَتَى أَكْثَرَ الرُّجُوعَ إِلَيْهِ بِذِكْرِهِ أَوْرَثَهُ ذَلِكَ رُجُوعَهُ بِقَلْبِهِ إِلَيْهِ فِي كُلِّ أَحْوَالِهِ فَيَبْقَى اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ مَفْزَعَهُ وَمَلْجَأَهُ وَمَلَاذَهُ وَمَعَاذَهُ وَقِبْلَةَ قَلْبِهِ وَمَهْرَبَهُ عِنْدَ النَّوَازِلِ وَالْبَلَايَا.

أَنَّهُ يُورِثُ الْهَيْبَةَ لِرَبِّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَإِجْلَالَهُ لِشِدَّةِ اسْتِيلَائِهِ عَلَى قَلْبِهِ وَحُضُورِهِ مَعَ اللَّهِ تَعَالَى بِخِلَافِ الْغَافِلِ فَإِنَّ حِجَابَ الْهَيْبَةِ رَقِيقٌ فِي قَلْبِهِ.

أَنَّهُ يُورِثُهُ ذِكْرَ اللَّهِ تَعَالَى لَهُ كَمَا قَالَ تَعَالَى: (فَٱذۡكُرُونِيٓ أَذۡكُرۡكُمۡ) وَلَوْ لَمْ يَكُنْ فِي الذِّكْرِ إِلَّا هَذِهِ وَحْدَهَا لَكَفَى بِهَا فَضْلًا وَشَرَفًا وَقَالَ فِيمَا يُرْوَى عَنْ رَبِّهِ تَبَارَكَ وَتَعَالَى . ( مَنْ ذَكَرَنِي فِي نَفْسِهِ ذَكَرْتُهُ فِي نَفْسِي وَمَنْ ذَكَرَنِي فِي مَلَإٍ ذَكَرْتُهُ فِي مَلَإٍ خَيْرٍ مِنْهُمْ) . رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ وَمُسْلِمٌ.

أَنَّهُ يَحُطُّ الْخَطَايَا وَيُذْهِبُهَا فَإِنَّهُ مِنْ أَعْظَمِ الْحَسَنَاتِ وَالْحَسَنَاتُ يُذْهِبْنَ السَّيِّئَاتِ.

أَنَّهُ يُزِيلُ الْوَحْشَةَ بَيْنَ الْعَبْدِ وَبَيْنَ رَبِّهِ تَبَارَكَ وَتَعَالَى فَإِنَّ الْغَافِلَ بَيْنَهُ وَبَيْنَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَحْشَةٌ لَا تَزُولُ إِلَّا بِالذِّكْرِ.

أَنَّ الْعَبْدَ إِذَا تَعَرَّفَ إِلَى اللَّهِ تَعَالَى بِذِكْرِهِ فِي الرَّخَاءِ عَرَفَهُ فِي الشِّدَّةِ وَقَدْ جَاءَ أَثَرٌ مَعْنَاهُ أَنَّ الْعَبْدَ الْمُطِيعَ الذَّاكِرَ لِلَّهِ تَعَالَى إِذَا أَصَابَتْهُ شِدَّةٌ أَوْ سَأَلَ اللَّهَ تَعَالَى حَاجَةً قَالَتِ الْمَلَائِكَةُ يَا رَبِّ صَوْتٌ مَعْرُوفٌ مِنْ عَبْدٍ مَعْرُوفٍ وَالْغَافِلُ الْمُعْرِضُ عَنِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ إِذَا دَعَاهُ وَسَأَلَهُ قَالَتِ الْمَلَائِكَةُ يَا رَبِّ صَوْتٌ مُنْكَرٌ مِنْ عَبْدٍ مُنْكَرٍ – وَحَدِيثُ ابْنِ عَبَّاسٍ تَعَرَّفْ إِلَى اللَّهِ فِي الرَّخَاءِ يَعْرِفْكَ فِي الشِّدَّةِ – رَوَاهُ الْإِمَامُ أَحْمَدُ

أَنَّهُ يُنْجِي مِنْ عَذَابِ اللَّهِ تَعَالَى كَمَا قَالَ مُعَاذٌ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَيُرْوَى مَرْفُوعًا (مَا عَمِلَ آدَمِيٌّ عَمَلًا أَنْجَى مِنْ عَذَابِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ مِنْ ذِكْرِ اللَّهِ تَعَالَى ). رَوَاهُ أَحْمَدُ وَمَالِكٌ وَابْنُ مَاجَةَ وَالتِّرْمِذِيُّ.

أَنَّهُ سَبَبُ تَنْزِيلِ السَّكِينَةِ وَغِشْيَانِ الرَّحْمَةِ وَحُفُوفِ الْمَلَائِكَةِ بِالذَّاكِرِ كَمَا أَخْبَرَ بِهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ . – الْحَدِيثُ : ( لَا يَقْعُدُ قَوْمٌ يَذْكُرُونَ اللَّهَ إِلَّا حَفَّتْهُمُ الْمَلَائِكَةُ وَغَشِيَتْهُمُ الرَّحْمَةُ وَنَزَلَتْ عَلَيْهِمُ السَّكِينَةُ وَذَكَرَهُمُ اللَّهُ فِيمَنْ عِنْدَهُ ) رَوَاهُ مُسْلِمٌ.

أَنَّهُ سَبَبُ اشْتِغَالِ اللِّسَانِ عَنِ الْغِيبَةِ وَالنَّمِيمَةِ وَالْكَذِبِ وَالْفُحْشِ وَالْبَاطِلِ فَإِنَّ الْعَبْدَ لَا بُدَّ لَهُ مِنْ أَنْ يَتَكَلَّمَ فَإِنْ لَمْ يَتَكَلَّمْ بِذِكْرِ اللَّهِ تَعَالَى وَذِكْرِ أَوَامِرِهِ تَكَلَّمَ بِهَذِهِ الْمُحَرَّمَاتِ أَوْ بَعْضِهَا وَلَا سَبِيلَ إِلَى السَّلَامَةِ مِنْهَا الْبَتَّةَ إِلَّا بِذِكْرِ اللَّهِ تَعَالَى وَالْمُشَاهَدَةُ وَالتَّجْرِبَةُ شَاهِدَانِ بِذَلِكَ فَمَنْ عَوَّدَ لِسَانَهُ ذِكْرَ اللَّهِ صَانَ لِسَانَهُ عَنِ الْبَاطِلِ وَاللَّغْوِ وَمَنْ يَبِسَ لِسَانُهُ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ تَعَالَى تَرَطَّبَ بِكُلِّ بَاطِلٍ وَلَغْوٍ وَفُحْشٍ وَلَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ.

أَنَّهُ يُؤْمِنُ الْعَبْدَ مِنَ الْحَسْرَةِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَإِنَّ كُلَّ مَجْلِسٍ لَا يَذْكُرُ الْعَبْدُ فِيهِ رَبَّهُ تَعَالَى كَانَ عَلَيْهِ حَسْرَةً وَتِرَةً يَوْمَ الْقِيَامَةِ.

أَنَّهُ أَيْسَرُ الْعِبَادَاتِ وَهُوَ مِنْ أَجَلِّهَا وَأَفْضَلِهَا فَإِنَّ حَرَكَةَ اللِّسَانِ أَخَفُّ حَرَكَاتِ الْجَوَارِحِ وَأَيْسَرُهَا وَلَوْ تَحَرَّكَ عُضْوٌ مِنَ الْإِنْسَانِ فِي الْيَوْمِ وَاللَّيْلَةِ بِقَدْرِ حَرَكَةِ لِسَانِهِ لَشَقَّ عَلَيْهِ غَايَةَ الْمَشَقَّةِ بَلْ لَا يُمْكِنُهُ ذَلِكَ . وَفِي الْحَدِيثِ : ( كَلِمَتَانِ خَفِيفَتَانِ عَلَى اللِّسَانِ ثَقِيلَتَانِ فِي الْمِيزَانِ حَبِيبَتَانِ إِلَى الرَّحْمَنِ : سُبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ سُبْحَانَ اللَّهِ الْعَظِيمِ ).

أَنَّهُ غِرَاسُ الْجَنَّةِ. فِي التِّرْمِذِيِّ مِنْ حَدِيثِ أَبِي الزُّبَيْرِ عَنْ جَابِرٍ عَنِ النَّبِيِّ قَالَ : ( مَنْ قَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ غُرِسَتْ لَهُ نَخْلَةٌ فِي الْجَنَّةِ ) قَالَ التِّرْمِذِيُّ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ ، وَصَحَّحَهُ الْأَلْبَانِيُّ فِي صَحِيحِ الْجَامِعِ - 6429.

أَنَّ الْعَطَاءَ وَالْفَضْلَ الَّذِي رُتِّبَ عَلَيْهِ لَمْ يُرَتَّبْ عَلَى غَيْرِهِ مِنَ الْأَعْمَالِ فَفِي الصَّحِيحَيْنِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ قَالَ : ( مَنْ قَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ فِي يَوْمٍ مِائَةَ مَرَّةٍ كَانَتْ لَهُ عَدْلَ عَشْرِ رِقَابٍ وَكُتِبَتْ لَهُ مِائَةُ حَسَنَةٍ وَمُحِيَتْ عَنْهُ مِائَةُ سَيِّئَةٍ وَكَانَتْ لَهُ حِرْزًا مِنَ الشَّيْطَانِ يَوْمَهُ ذَلِكَ حَتَّى يُمْسِيَ و لَمْ يَأْتِ أَحَدٌ بِأَفْضَلَ مِمَّا جَاءَ بِهِ إِلَّا رَجُلٌ عَمِلَ أَكْثَرَ مِنْهُ وَمَنْ قَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ فِي يَوْمٍ مِائَةَ مَرَّةٍ حُطَّتْ خَطَايَاهُ وَإِنْ كَانَتْ مِثْلَ زَبَدِ الْبَحْرِ ) وَفِي صَحِيحِ مُسْلِمٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ لَأَنْ أَقُولَ سُبْحَانَ اللَّهِ وَالْحَمْدُ لِلَّهِ وَلَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَاللَّهُ أَكْبَرُ أَحَبُّ إِلَيَّ مِمَّا طَلَعَتْ عَلَيْهِ الشَّمْسُ ).

أَنَّ دَوَامَ ذِكْرِ الرَّبِّ تَبَارَكَ وَتَعَالَى يُوجِبُ الْأَمَانَ مِنْ نِسْيَانِهِ الَّذِي هُوَ سَبَبُ شَقَاءِ الْعَبْدِ فِي مَعَاشِهِ وَمَعَادِهِ فَإِنَّ نِسْيَانَ الرَّبِّ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى يُوجِبُ نِسْيَانَ نَفْسِهِ وَمَصَالِحِهَا قَالَ تَعَالَى : (وَلَا تَكُونُواْ كَٱلَّذِينَ نَسُواْ ٱللَّهَ فَأَنسَىٰهُمۡ أَنفُسَهُمۡۚ أُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡفَٰسِقُونَ⁠) وَإِذَا نَسِيَ الْعَبْدُ نَفْسَهُ أَعْرَضَ عَنْ مَصَالِحِهَا وَنَسِيَهَا وَاشْتَغَلَ عَنْهَا فَهَلَكَتْ وَفَسَدَتْ وَلَا بُدَّ. فَمَنْ نَسِيَ اللَّهَ تَعَالَى أَنْسَاهُ نَفْسَهُ فِي الدُّنْيَا وَنَسِيَهُ فِي الْعَذَابِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ قَالَ تَعَالَى (وَمَنۡ أَعۡرَضَ عَن ذِكۡرِي فَإِنَّ لَهُۥ مَعِيشَةٗ ضَنكٗا وَنَحۡشُرُهُۥ يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِ أَعۡمَىٰ⁠ قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرۡتَنِيٓ أَعۡمَىٰ وَقَدۡ كُنتُ بَصِيرٗا⁠ قَالَ كَذَٰلِكَ أَتَتۡكَ ءَايَٰتُنَا فَنَسِيتَهَاۖ وَكَذَٰلِكَ ٱلۡيَوۡمَ تُنسَىٰ⁠) أَيْ تُنْسَى فِي الْعَذَابِ كَمَا نَسِيتَ آيَاتِي فَلَمْ تَذْكُرْهَا وَلَمْ تَعْمَلْ بِهَا.

أَنَّ الذِّكْرَ نُورٌ لِلذَّاكِرِ فِي الدُّنْيَا وَنُورٌ لَهُ فِي قَبْرِهِ وَنُورٌ لَهُ فِي مَعَادِهِ يَسْعَى بَيْنَ يَدَيْهِ عَلَى الصِّرَاطِ فَمَا اسْتَنَارَتِ الْقُلُوبُ وَالْقُبُورُ بِمِثْلِ ذِكْرِ اللَّهِ تَعَالَى قَالَ اللَّهُ تَعَالَى : (أَوَمَن كَانَ مَيۡتٗا فَأَحۡيَيۡنَٰهُ وَجَعَلۡنَا لَهُۥ نُورٗا يَمۡشِي بِهِۦ فِي ٱلنَّاسِ كَمَن مَّثَلُهُۥ فِي ٱلظُّلُمَٰتِ لَيۡسَ بِخَارِجٖ مِّنۡهَاۚ) فَالْأَوَّلُ هُوَ الْمُؤْمِنُ اسْتَنَارَ بِالْإِيمَانِ بِاللَّهِ وَمَحَبَّتِهِ وَمَعْرِفَتِهِ وَذِكْرِهِ وَالْآخَرُ هُوَ الْغَافِلُ عَنِ اللَّهِ تَعَالَى الْمُعْرِضُ عَنْ ذِكْرِهِ وَمَحَبَّتِهِ وَالشَّأْنُ كُلُّ الشَّأْنِ وَالْفَلَاحُ كُلُّ الْفَلَاحِ فِي النُّورِ وَالشَّقَاءُ كُلُّ الشَّقَاءِ فِي فَوَاتِهِ.

أَنَّ الذِّكْرَ يَجْمَعُ الْمُتَفَرِّقَ و يُفَرِّقُ الْمُجْتَمِعَ وَيُقَرِّبُ الْبَعِيدَ وَيُبْعِدُ الْقَرِيبَ

أَنَّ فِي الْقَلْبِ قَسْوَةً لَا يُذِيبُهَا إِلَّا ذِكْرُ اللَّهِ تَعَالَى فَيَنْبَغِي لِلْعَبْدِ أَنْ يُدَاوِيَ قَسْوَةَ قَلْبِهِ بِذِكْرِ اللَّهِ تَعَالَى وَذَكَرَ حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ عَنِ الْمُعَلَّى ابْنِ زِيَادٍ أَنَّ رَجُلًا قَالَ لِلْحَسَنِ يَا أَبَا سَعِيدٍ أَشْكُو إِلَيْكَ قَسْوَةَ قَلْبٍ قَالَ أَذِبْهُ بِالذِّكْرِ وَهَذَا لِأَنَّ الْقَلْبَ كُلَّمَا اشْتَدَّتْ بِهِ الْغَفْلَةُ اشْتَدَّتْ بِهِ الْقَسْوَةُ فَإِذَا ذَكَرَ اللَّهَ تَعَالَى ذَابَتْ تِلْكَ الْقَسْوَةُ كَمَا يَذُوبُ الرَّصَاصُ فِي النَّارِ فَمَا أُذِيبَتْ قَسْوَةُ الْقُلُوبِ بِمِثْلِ ذِكْرِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ.

أَنَّ الذِّكْرَ يُوجِبُ صَلَاةَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَمَلَائِكَتِهِ عَلَى الذَّاكِرِ وَمَنْ صَلَّى اللَّهُ تَعَالَى عَلَيْهِ وَمَلَائِكَتُهُ فَقَدْ أَفْلَحَ كُلَّ الْفَلَاحِ وَفَازَ كُلَّ الْفَوْزِ قَالَ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى : (يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ ٱذۡكُرُواْ ٱللَّهَ ذِكۡرٗا كَثِيرٗا⁠ وَسَبِّحُوهُ بُكۡرَةٗ وَأَصِيلًا⁠ هُوَ ٱلَّذِي يُصَلِّي عَلَيۡكُمۡ وَمَلَٰٓئِكَتُهُۥ لِيُخۡرِجَكُم مِّنَ ٱلظُّلُمَٰتِ إِلَى ٱلنُّورِۚ وَكَانَ بِٱلۡمُؤۡمِنِينَ رَحِيمٗا⁠).

أَنَّ مَجَالِسَ الذِّكْرِ مَجَالِسُ الْمَلَائِكَةِ فَلَيْسَ مِنْ مَجَالِسِ الدُّنْيَا لَهُمْ مَجْلِسٌ إِلَّا مَجْلِسٌ يُذْكَرُ اللَّهُ تَعَالَى فِيهِ كَمَا أَخْرَجَا فِي الصَّحِيحَيْنِ مِنْ حَدِيثِ الْأَعْمَشِ عَنْ أَبِي صَالِحٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ إِنَّ لِلَّهِ مَلَائِكَةً فُضُلًا عَنْ كُتَّابِ النَّاسِ يَطُوفُونَ فِي الطُّرُقِ يَلْتَمِسُونَ أَهْلَ الذِّكْرِ فَإِذَا وَجَدُوا قَوْمًا يَذْكُرُونَ اللَّهَ تَعَالَى تَنَادَوْا هَلُمُّوا إِلَى حَاجَتِكُمْ قَالَ فَيَحُفُّونَهُمْ بِأَجْنِحَتِهِمْ إِلَى السَّمَاءِ الدُّنْيَا فَيَسْأَلُهُمْ رَبُّهُمْ تَعَالَى وَهُوَ أَعْلَمُ بِهِمْ مَا يَقُولُ عِبَادِي قَالَ يَقُولُونَ يُسَبِّحُونَكَ وَيُكَبِّرُونَكَ وَيَحْمَدُونَكَ قَالَ فَيَقُولُ هَلْ رَأَوْنِي قَالَ فَيَقُولُونَ لَا وَاللَّهِ مَا رَأَوْكَ قَالَ فَيَقُولُ كَيْفَ لَوْ رَأَوْنِي قَالَ فَيَقُولُونَ لَوْ رَأَوْكَ كَانُوا أَشَدَّ لَكَ عِبَادَةً وَأَشَدَّ لَكَ تَحْمِيدًا وَتَمْجِيدًا وَأَكْثَرَ لَكَ تَسْبِيحًا قَالَ فَيَقُولُ مَا يَسْأَلُونِي قَالَ يَسْأَلُونَكَ الْجَنَّةَ قَالَ يَقُولُ وَهَلْ رَأَوْهَا قَالَ يَقُولُونَ لَا وَاللَّهِ يَا رَبِّ مَا رَأَوْهَا قَالَ فَيَقُولُ فَكَيْفَ لَوْ أَنَّهُمْ رَأَوْهَا قَالَ يَقُولُونَ لَوْ أَنَّهُمْ رَأَوْهَا كَانُوا أَشَدَّ عَلَيْهَا حِرْصًا وَأَشَدَّ لَهَا طَلَبًا وَأَعْظَمَ فِيهَا رَغْبَةً فَيَقُولُ فَمِمَّ يَتَعَوَّذُونَ قَالَ يَقُولُونَ مِنَ النَّارِ قَالَ يَقُولُ وَهَلْ رَأَوْهَا قَالَ يَقُولُونَ لَا وَاللَّهِ يَا رَبِّ مَا رَأَوْهَا قَالَ يَقُولُ فَكَيْفَ لَوْ رَأَوْهَا قَالَ يَقُولُونَ لَوْ رَأَوْهَا كَانُوا أَشَدَّ مِنْهَا فِرَارًا وَأَشَدَّ لَهَا مَخَافَةً قَالَ يَقُولُ فَأُشْهِدُكُمْ أَنِّي قَدْ غَفَرْتُ لَهُمْ فَيَقُولُ مَلَكٌ مِنَ الْمَلَائِكَةِ فِيهِمْ فُلَانٌ لَيْسَ مِنْهُمْ و إِنَّمَا جَاءَ لِحَاجَةٍ قَالَ هُمُ الْجُلَسَاءُ لَا يَشْقَى بِهِمْ جَلِيسُهُمْ ) فَهَذَا مِنْ بَرَكَتِهِمْ عَلَى نُفُوسِهِمْ وَعَلَى جَلِيسِهِمْ فَلَهُمْ نَصِيبٌ مِنْ قَوْلِهِ وَجَعَلَنِي مُبَارَكًا أَيۡنَ مَا كُنتُ فَهَكَذَا الْمُؤْمِنُ مُبَارَكٌ أَيْنَ حَلَّ وَالْفَاجِرُ مَشْؤُومٌ أَيْنَ حَلَّ فَمَجَالِسُ الذِّكْرِ مَجَالِسُ الْمَلَائِكَةِ وَمَجَالِسُ الْغَفْلَةِ مَجَالِسُ الشَّيَاطِينِ وَكُلٌّ مُضَافٌ إِلَى شَكْلِهِ وَأَشْبَاهِهِ وَكُلُّ امْرِئٍ يَصِيرُ إِلَى مَا يُنَاسِبُهُ.

أَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ يُبَاهِي بِالذَّاكِرِينَ مَلَائِكَتَهُ كَمَا رَوَى مُسْلِمٌ فِي صَحِيحِهِ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قَالَ خَرَجَ مُعَاوِيَةُ عَلَى حَلْقَةٍ فِي الْمَسْجِدِ فَقَالَ مَا أَجْلَسَكُمْ قَالُوا جَلَسْنَا نَذْكُرُ اللَّهَ تَعَالَى قَالَ آللَّهِ مَا أَجْلَسَكُمْ إِلَّا ذَاكَ قَالُوا وَاللَّهِ مَا أَجْلَسَنَا إِلَّا ذَاكَ قَالَ أَمَا إِنِّي لَمْ أَسْتَحْلِفْكُمْ تُهْمَةً لَكُمْ وَمَا كَانَ أَحَدٌ بِمَنْزِلَتِي مِنْ رَسُولِ اللَّهِ أَقَلَّ عَنْهُ حَدِيثًا مِنِّي وَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ خَرَجَ عَلَى حَلْقَةٍ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَالَ : ( مَا أَجْلَسَكُمْ قَالُوا جَلَسْنَا نَذْكُرُ اللَّهَ تَعَالَى وَنَحْمَدُهُ عَلَى مَا هَدَانَا لِلْإِسْلَامِ وَمَنَّ عَلَيْنَا بِكَ قَالَ آللَّهِ مَا أَجْلَسَكُمْ إِلَّا ذَاكَ قَالُوا وَاللَّهِ مَا أَجْلَسَنَا إِلَّا ذَاكَ قَالَ أَمَا إِنِّي لَمْ أَسْتَحْلِفْكُمْ تُهْمَةً لَكُمْ وَلَكِنَّهُ أَتَانِي جِبْرِيلُ فَأَخْبَرَنِي أَنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى يُبَاهِي بِكُمُ الْمَلَائِكَةَ ) فَهَذِهِ الْمُبَاهَاةُ مِنَ الرَّبِّ تَبَارَكَ وَتَعَالَى دَلِيلٌ عَلَى شَرَفِ الذِّكْرِ عِنْدَهُ وَمَحَبَّتِهِ لَهُ وَأَنَّ لَهُ مَزِيَّةً عَلَى غَيْرِهِ مِنَ الْأَعْمَالِ.

أَنَّ جَمِيعَ الْأَعْمَالِ إِنَّمَا شُرِعَتْ إِقَامَةً لِذِكْرِ اللَّهِ تَعَالَى وَالْمَقْصُودُ بِهَا تَحْصِيلُ ذِكْرِ اللَّهِ تَعَالَى قَالَ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى : (أَقِمِ ٱلصَّلَوٰةَ لِذِكۡرِيٓ⁠).

أَنَّ ذِكْرَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ يُسَهِّلُ الصَّعْبَ وَيُيَسِّرُ الْعَسِيرَ وَيُخَفِّفُ الْمَشَاقَّ فَمَا ذُكِرَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ عَلَى صَعْبٍ إِلَّا هَانَ وَلَا عَلَى عَسِيرٍ إِلَّا تَيَسَّرَ وَلَا مَشَقَّةٍ إِلَّا خَفَّتْ وَلَا شِدَّةٍ إِلَّا زَالَتْ وَلَا كُرْبَةٍ إِلَّا انْفَرَجَتْ فَذِكْرُ اللَّهِ تَعَالَى هُوَ الْفَرَجُ بَعْدَ الشِّدَّةِ وَالْيُسْرُ بَعْدَ الْعُسْرِ وَالْفَرَجُ بَعْدَ الْغَمِّ وَالْهَمِّ يُوَضِّحُهُ.

أَنَّ كَثْرَةَ ذِكْرِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ أَمَانٌ مِنَ النِّفَاقِ فَإِنَّ الْمُنَافِقِينَ قَلِيلُو الذِّكْرِ لِلَّهِ عَزَّ وَجَلَّ قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فِي الْمُنَافِقِينَ وَلَا يَذۡكُرُونَ ٱللَّهَ إِلَّا قَلِيلٗا⁠ وَقَالَ كَعْبٌ مَنْ أَكْثَرَ ذِكْرَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ بَرِئَ مِنَ النِّفَاقِ وَلِهَذَا وَاللَّهُ أَعْلَمُ خَتَمَ اللَّهُ تَعَالَى سُورَةَ الْمُنَافِقِينَ بِقَوْلِهِ تَعَالَى : (يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ لَا تُلۡهِكُمۡ أَمۡوَٰلُكُمۡ وَلَآ أَوۡلَٰدُكُمۡ عَن ذِكۡرِ ٱللَّهِۚ وَمَن يَفۡعَلۡ ذَٰلِكَ فَأُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡخَٰسِرُونَ⁠) فَإِنَّ فِي ذَلِكَ تَحْذِيرًا مِنْ فِتْنَةِ الْمُنَافِقِينَ الَّذِينَ غَفَلُوا عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَوَقَعُوا فِي النِّفَاقِ.

Njëra prej veprave të mira më të mira janë ato të thjeshta që e afrojnë muslimanin me Zotin e tij, lavdia qoftë mbi të.

Ajete dhe hadithe për virtytin e përkujtimit dhe lutjes dhe nxitjes së tyre

Ka shumë ajete dhe hadithe autentike të transmetuara nga i Dërguari i Zotit, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, dhe përmendim atë që është e mundur. Nga ajo.

Allahu i Madhëruar tha: “Dhe përmendja e Allahut është më e madhe”.

Dhe Zoti i Madhëruar tha: “Dhe madhëroje Atë në mëngjes dhe në mbrëmje”.

Dhe Zoti i Madhëruar tha: “Prandaj, më kujtoni Mua dhe Unë do t'ju kujtoj juve dhe do më falënderoni Mua, por mos u mohoni.

Dhe Zoti i Madhëruar tha: “O ju që keni besuar, përmendeni shpesh Allahun”.

Dhe Zoti i Madhëruar tha: “Dhe ata që e përmendin shumë Allahun dhe meshkujt, për ta Allahu ka përgatitur falje dhe shpërblim të madh.”

Dhe Zoti i Madhëruar tha: "Dhe përmende shpesh Zotin tënd dhe madhëroje Atë në mbrëmje dhe në mëngjes herët."

Dhe Zoti i Madhëruar tha: "Ata që e përmendin Zotin, në këmbë, ulur dhe anash".

Dhe Zoti i Madhëruar tha: "Pra, kur të keni përfunduar ritualet tuaja, kujtoni Zotin ashtu siç i kujtoni baballarët tuaj, ose në një mënyrë më të fortë."

Dhe Allahu i Madhëruar tha: “O ju që keni besuar, mos lejoni që pasuria dhe fëmijët tuaj t’ju ​​largojnë nga përmendja e Allahut.”

Dhe Zoti i Madhëruar tha: "Dhe përkujto Zotin tënd në vetvete me përulje e frikë dhe pa folur me zë të lartë në mëngjes dhe pasdite, dhe mos u bëj nga të shkujdesurit".

I Dërguari i Allahut, lavdia dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, ka thënë: “Shembëlltyra e atij që e përmend Zotin e tij dhe e atij që nuk e përmend Zotin e tij është shembulli i të gjallëve dhe të vdekurve”.

I Dërguari i Allahut, lavdia dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, tha: “A të mos ju njoftoj për veprat tuaja më të mira, më të pastra në sytë e mbretit tuaj, më të lartat në gradat tuaja dhe më të mirat për ju?” Të shpenzosh arin dhe argjendin, dhe është më mirë për ty sesa të takosh armikun tënd dhe t'i godasësh në qafë dhe ata të të godasin në qafë." Ata thanë: "Po." ka thënë: (Përkujtimi i Zotit të Madhëruar).

I Dërguari i Allahut, lavdia dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, ka thënë: “Zoti i Madhëruar thotë: Unë jam kur robi Im mendon për Mua dhe jam me të kur më përmend Mua, e kujtoj atë në shpirtin tim, e nëse më përmend në një tubim, e kujtoj atë në një tubim më të mirë se ata, dhe nëse më afrohet, qoftë edhe një krah afër tij. në gjatësinë e krahut, i afrohem për një kohë të gjatë, dhe nëse ai vjen tek Unë duke ecur, Unë i afrohem me ecje".

I Dërguari i Allahut, lavdia dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, ka thënë: “Kush ulet në një ndenjëse dhe nuk e përmend Zotin në të, do të ketë qortim nga Zoti për të, e kush shtrihet dhe nuk flet, Ai përmend se Zoti ka pasur një periudhë telashe me të”.

I Dërguari i Allahut, lavdia dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, ka thënë: “Asnjëherë populli nuk është ulur në një tubim në të cilin nuk e ka përmendur Zotin dhe nuk është lutur për Pejgamberin e tij, përveç që ka pasur një barrë mbi ta.” Nëse do, do t'i ndëshkojë, e nëse do, do t'i falë".

I Dërguari i Allahut, lavdia dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, ka thënë: “Nuk ka popull që ngrihet nga një tubim në të cilin nuk e përmend Zotin, përveç se ngrihen si kufoma e gomarit.” Është pikëllim për ta.

Virtytet e Përkujtimit nga Imam Ibn el-Kajjim el-Xhevzije

Ajo e dëbon Satanin, e shtyp atë dhe e mund atë.

I pëlqen të Gjithëmëshirshmit, të Gjithëfuqishmit.

Ai largon shqetësimin dhe pikëllimin nga zemra.

Ajo sjell gëzim, lumturi dhe kënaqësi në zemër.

Ajo sjell ushqim.

E mbulon kujtimin me solemnitet, ëmbëlsi dhe freski.

Ai i lë në trashëgim dashurinë, e cila është fryma e Islamit, poli i mullirit të fesë dhe orbita e lumturisë dhe e shpëtimit. Zoti ka bërë një arsye për çdo gjë dhe ka bërë arsyen e dashurisë është kujtimi i vazhdueshëm. Kushdo që dëshiron të arrijë dashurinë e Zotit të Madhëruar, le të meditojë për përkujtimin e tij, sepse ai është studim dhe studim pasi është porta e diturisë, kështu që përkujtimi është porta e dashurisë, rruga më e madhe dhe rruga e saj më e drejtë.

Ai ia lë trashëgim mbikëqyrjen derisa të hyjë në derën e mirësisë, kështu që ai e adhuron Zotin sikur e sheh Atë dhe nuk ka mundësi që ai që është i pavëmendshëm ndaj Përkujtimit të arrijë një pozitë. Ihsani është ashtu si një person i ulur nuk ka se si të arrijë në shtëpi.

Atij i lë trashëgim pendimin, i cili është kthimi tek Zoti i Madhëruar, kështu që kur ai vazhdimisht kthehet tek Ai duke e përmendur Atë, ai ia lë testamentin dhe ky është kthimi i tij me zemër. Atij në të gjitha rrethanat e tij dhe Zoti i Madhëruar mbetet streha e tij, streha e tij, streha e tij, streha e tij, puthja e zemrës së tij dhe ikja e tij gjatë fatkeqësive. Dhe fatkeqësitë.

Ai i lë trashëgim prestigj dhe nderim Zotit të tij, të Plotfuqishmit dhe të Madhërishmit, për shkak të intensitetit të kontrollit të tij mbi zemrën e tij dhe pranisë së tij me Zotin e Plotfuqishëm, ndryshe nga njeriu i shkujdesur, sepse ai perdja e prestigjit është e hollë në zemrën e tij.

Ai ia lë trashëgim përmendjen e Zotit të Madhëruar për të, siç ka thënë Zoti i Madhëruar: (Kështu që më kujtoni Mua dhe Unë do t'ju kujtoj ty.) Dhe sikur të mos kishte në përkujtim vetëm këtë, do të mjaftonte. Ai ka virtyt dhe nder, dhe ai tha atë që transmetohet nga Zoti i tij, i Bekuar dhe i Lartësuar. (Kush më përmend Mua për vete, Unë do ta kujtoj atë në Veten Time, e kush më përmend Mua në një kuvend, Unë do ta kujtoj atë në një tubim më të mirë se ata.) Transmetojnë Buhariu dhe Muslimi.

Ai i largon mëkatet dhe i largon ato, sepse është prej veprave të mira më të mëdha dhe veprat e mira i largojnë të këqijat.

E largon vetminë ndërmjet robit dhe Zotit të tij, të Bekuarit dhe Më të Lartit, sepse njeriu i shkujdesur ka vetmi mes tij dhe Zotit të Madhërishëm që vetëm sa do të largohet. Duke përmendur.

Nëse robi e njeh Zotin e Plotfuqishëm duke e përmendur në begati, do ta njohë Atë në vështirësi dhe ka ardhur një efekt që do të thotë se robi i bindur që e përmend Zotin, Zotin e Madhëruar, kur e godet ndonjë fatkeqësi ose kur i kërkon Zotit të Madhërishëm për ndonjë nevojë, engjëjt i thonë: O Zot, një zë i njohur, rob i panjohur dhe i larguar nga njeriu i mirënjohur. Me autoritetin e Zotit të Plotfuqishëm, kur Ai e thërret Atë dhe e pyet, engjëjt thonë: "O Zot", një zë mosmirënjohës nga një rob mosmirënjohës - dhe hadithi i Ibn Abbasit: Ai e njohu Zotin. Në begati, Ai ju njeh në vështirësi - Transmeton Imam Ahmedi

Ai e shpëton atë nga dënimi i Zotit të Madhëruar, siç ka thënë Muadhi, Allahu qoftë i kënaqur me të, dhe është transmetuar me një zinxhir transmetimi që mund të gjurmohet tek Pejgamberi (Asnjë njeri nuk ka bërë ndonjë punë që e shpëton nga dënimi i Zotit të Madhëruar. Nga përmendja e Zotit të Madhëruar). Transmeton Ahmedi, Maliku, Ibën Maxhe dhe Tirmidhiu.

Është arsyeja e shpalljes së qetësisë, vërshimit të mëshirës dhe engjëjve që e rrethojnë atë që kujton, siç i tha Pejgamberi a.s. - Hadithi: (Asnjë popull nuk ulet duke e përmendur Zotin, përveç se melaiket i rrethojnë dhe i mbështjell mëshira dhe i zbret qetësia dhe Zoti i kujton ata nga ata që janë me të) transmeton Muslimi.

Është arsyeja që gjuha të shpërqendrohet nga përgojimi, thashethemet, gënjeshtra, turpësia dhe gënjeshtra. Shërbëtori duhet të flasë. Ai nuk foli për përmendjen e Zotit të Madhëruar dhe as urdhrat e Tij. Ai foli për këto gjëra të ndaluara ose për disa prej tyre, dhe nuk ka absolutisht asnjë mënyrë për t'u mbrojtur prej tyre, përveç se me përmendjen e Zotit të Madhëruar, dhe vëzhgimi dhe përvoja dëshmojnë për këtë. Pra, kushdo që e mëson gjuhën e tij me përmendjen e Zotit, gjuha e tij do të jetë e mbrojtur nga gënjeshtra dhe fjalët e kota. Dhe kushdo që e thahet gjuhën e tij me përmendjen e Zotit të Plotfuqishëm, ai laget me çdo gënjeshtër, fjalë të kota dhe turpësi. Nuk ka fuqi as fuqi përveçse te Zoti.

Ai do ta mbrojë robin nga thyerja e zemrës në Ditën e Kijametit, sepse çdo tubim në të cilin robi nuk e kujton Zotin e tij të Madhëruar do të jetë pikëllim për të në Ditën e Kiametit. Ringjallja.

Ai është ibadeti më i lehtë dhe është ndër to dhe më i miri, sepse lëvizja e gjuhës është lëvizja më e lehtë dhe më e lehtë e gjymtyrëve, edhe nëse lëviz njëra nga gjymtyrët. Lëvizja e njeriut gjatë ditës dhe natës është po aq e vështirë sa lëvizja e gjuhës së tij, por nuk është e mundur për të. Dhe në hadith: (Dy fjalë të lehta në gjuhë dhe të rënda në peshore janë të dashura për të Gjithëmëshirshmin: Lavdi i qoftë All-llahut dhe falënderimi i Tij, Lavdi Zotit të Madhërishëm).

Është bima e Xhenetit. Në El-Tirmidhi, nga hadithi i Ebu El-Zubejrit, nga Xhabiri, nga Pejgamberi a.s., ka thënë: (Kush thotë: Lavdi i qoftë All-llahut dhe me lavdërimin e Tij do t'i mbillet një palmë në Xhenet) ka thënë. Tirmidhiu është hadith hasen dhe autentik dhe Albani e ka vërtetuar në Sahih El-Xhami’ - 6429.

Dhënia dhe virtyti që u grumbullua për të nuk i përkisnin veprave të tjera. Në dy librat Sahih transmetohet nga Ebu Hurejra, Allahu qoftë i kënaqur me të, se i Dërguari Zot ka thënë: (Kush thotë: Nuk ka zot tjetër përveç Zotit, pa asnjë shok, Atij i takon sundimi, dhe Atij i takon lavdërimi dhe Ai ka fuqi për çdo send) njëqind herë në ditë. Ai kishte të drejta të dhjetë robërve, atij iu regjistruan njëqind vepra të mira, iu fshinë njëqind të këqija dhe ishte mbrojtje për të nga shejtani atë ditë. Kjo është derisa të vijë mbrëmja, dhe askush nuk sjell asgjë më të mirë se ajo që solli, përveç një njeriu që ka bërë më shumë punë se ai dhe atij që ka thënë: “I Lartësuar qoftë Zoti dhe lavdërimi i qoftë Ai në Ditën e Gjykimit”. Njëqind herë i janë falur mëkatet, edhe sikur të ishin si shkuma e detit.) Dhe në Sahih Muslim, nga Ebu Hurejra, ai tha: I Dërguari i Zotit tha: “Sepse unë them Lavdia i qoftë All-llahut, lavdërimi i qoftë All-llahut, nuk ka zot tjetër përveç Zotit, dhe Zoti është më i madh, më i dashur për mua se çdo gjë mbi të cilën lind dielli.)

Përkujtimi i vazhdueshëm i Zotit, të Bekuarit dhe Më të Lartit, kërkon siguri nga harrimi i Tij, gjë që është shkaku i mjerimit të shërbëtorit në jetën dhe të ardhmen e tij. Harrimi i Zotit, Lavdi Atij, Më të Lartit, bën të nevojshme të harrojmë veten dhe interesat e tij. I Lartmadhëruari tha: (Dhe mos u bëni si ata që e harruan Zotin, e Ai ua harroi shpirtrat e tyre. Ata janë shkelës.) Dhe nëse robi e harron veten e tij, i largohet interesave të tij, e harron atë dhe shpërqendrohet prej tij, atëherë ai do të humbasë dhe do të prishet. Pra, kushdo që e harron Zotin e Madhëruar, Ai do ta harrojë veten në këtë botë dhe do ta harrojë atë në dënimin e Ditës së Kijametit. Zoti i Lartmadhëruar tha: "Dhe kush i kthen shpinën përkujtimit Tim, është një jetë e mjerë dhe do ta tubojmë të verbër në Ditën e Kijametit. Ai do të thotë: "Zoti im, përse më tubove të verbër, ndërsa unë shikoja?" Ai do të thotë: “Kështu ju erdhën argumentet Tona”. Kështu që unë e harrova atë, dhe kështu edhe sot është harruar.) Kjo do të thotë se do të harrohet në dënim ashtu siç i harrove ajetet e Mia dhe nuk i kujtove dhe as nuk veproi sipas tyre.

Vërtet, përkujtimi është dritë për përkujtuesin në këtë botë, dritë për të në varrin e tij dhe dritë për të në kohën e ardhshme. Ai përpiqet para tij në rrugë, kështu që zemrat nuk ndriçohen kurrë. Dhe varret janë si përmendja e Zotit të Madhëruar. Zoti i Lartmadhëruar ka thënë: (A është ai që ka vdekur dhe Ne e ngjallëm dhe i kemi bërë dritë me të cilën ai ecën në mesin e njerëzve si dikush si ai në errësirat nuk ka rrugëdalje. I pari është besimtari i cili ndriçohet me besimin në Zotin, dashurinë, diturinë dhe përmendjen e Tij, dhe i fundit është ai i cili është i shkujdesur ndaj All-llahut, i cili përkujton All-llahun xh.sh. çështjet, dhe i gjithë suksesi është në dritë, dhe çdo mjerim është i gjithë mjerim në atë që Ai e humbi atë.

Përkujtimi i bashkon të shpërndarët, e ndan bashkësinë, i bashkon të afërmit dhe i largon të afërmit.

Ka një ngurtësi në zemër që mund të lehtësohet vetëm me përmendjen e Zotit të Madhëruar, andaj robi duhet ta shërojë ngurtësinë e zemrës së tij me përmendjen e Zotit të Madhëruar. Hammad bin Zejd përmendi nga El-Mu'alla Ibn Zijad se një burrë i tha Hasanit: "O Ebu Seid, unë të ankohem për ngurtësinë e zemrës sime". Ai tha: "Merreni atë me përkujtim". Kjo sepse sa më shumë intensifikohet shkujdesja e zemrës, aq më shumë intensifikohet mizoria. Pra, kur përmendet Zoti i Madhëruar, ajo mizori shkrihet ashtu siç shkrihet plumbi në zjarr, por ngurtësia e zemrave nuk është shkrirë kurrë si përkujtimi i Zotit të Madhërishëm.

Përkujtimi kërkon bekimet e Zotit të Madhëruar dhe engjëjve të Tij mbi përkujtuesin, dhe këdo që Zoti i Madhëruar e bekon dhe engjëjt e Tij mbi të, të gjitha sukseset kanë pasur sukses dhe të gjithë kanë fituar. fitore. Allahu i Madhëruar ka thënë: (O ju që keni besuar, përmendeni Allahun me bollëk dhe madhëroni Atë në mëngjes dhe në mbrëmje. Ai është që ju bekon. Dhe engjëjt e Tij ju nxjerrin nga errësira në dritë dhe Ai është i mëshirshëm me besimtarët).

Kuvendet e përkujtimit janë tubime të engjëjve dhe asnjë prej tubimeve të kësaj bote nuk është për ta, përveç një grupi në të cilin përmendet Zoti i Madhëruar, ashtu siç i udhëzuan ata. Në dy Sahihët, nga hadithi El-A’mesh, nga Ebu Salihu, nga Ebu Hurejra, i Dërguari i Allahut ka thënë: “Vërtet, Zoti ka edhe engjëj përveç shkruesve të njerëzve, të cilët enden rrugëve”. Ata kërkojnë të përkujtuarit dhe kur gjejnë një popull që e përmend Allahun e Madhëruar, i thërrasin: “Ejani në atë që keni nevojë”. Ai tha dhe ata i rrethuan. Me krahët e tyre drejt qiellit më të ulët, Zoti i tyre i Madhëruar do t'i pyesë ata dhe Ai e di më së miri për ta se çfarë thonë robërit e Mi. Ai tha: “Ata thonë: “Të përlëvdojnë.” Dhe ata të lavdërojnë dhe të lavdërojnë. Ai tha: Ai thotë: "A më panë?" Ai tha: "Jo, pasha Zotin, ata nuk ju panë." Ai tha: "Si do të ishte nëse do të më shihnin?" tha ai. Ata thonë: “Po të të kishin parë, do të të kishin adhuruar më shumë, do të të lavdëronin më shumë, do të të madhëronin më shumë dhe do të të madhëronin më shumë”. Ai tha: "Çfarë më pyesin?" tha ai. Të kërkojnë Xhenetin. Ai tha: "Dhe a e kanë parë?" Ai tha: "Jo, për Zotin, o Zot, ata nuk e kanë parë atë". Ai tha: "Pra, si ta kishin parë ata?" Tha: Ata thonë se po ta kishin parë do të ishin më të etur për të, më të kërkuar për të dhe do të kishin më shumë dëshirë për të. Pastaj thotë: Nga çfarë kërkojnë strehim? Ai tha: Ata thonë: “Nga zjarri”. Ai tha: "Dhe a e kanë parë?" Ai tha: "Jo, për Zotin, o Zot, ata nuk e kanë parë atë". Ai tha: "Po sikur ta kishin parë?" Ai tha: "Ata thonë." Po ta kishin parë, do të kishin ikur më shumë se ajo dhe do t'i kishin frikësuar më shumë. Ai tha: "Kështu që unë ju thërras si dëshmitar se i kam falur ata". Pastaj njëri nga engjëjt thotë: Në mesin e tyre ishte filani i cili nuk ishte prej tyre, por kishte ardhur për një nevojë. Ai tha: “Ata janë ata që ulen me ta dhe shokët e tyre nuk do të shqetësohen prej tyre”. Kjo është pjesë e bekimit të tyre mbi shpirtrat e tyre. Dhe për ata që ulen me ta, do të kenë pjesë nga thënia e Tij: "Dhe Ai më ka bërë të bekuar kudo që të jem". Kështu, besimtari i tillë është i bekuar kudo që banon dhe i pabesi është i mallkuar kudo që banon. Kuvendet e përkujtimit janë tubimet e engjëjve, dhe tubimet e shkujdesjes janë tubimet e shejtanëve, dhe çdo person i shtohet formës dhe ngjashmërisë së tij, dhe çdo njeri bëhet ajo që i përshtatet.

Zoti i Plotfuqishëm krenohet me engjëjt e Tij që kujtojnë, siç transmeton Muslimi në Sahihun e tij nga Ebu Seid El-Khudri, i cili tha: Muavije doli në një rreth në xhami. Ai tha: “Nuk të kemi ulur”. Ata thanë: “Jemi ulur të përmendim Allahun e Madhëruar”. Ai tha: “Ne nuk të kemi ulur përveç atij”. Ata thanë: "Për Zotin, ne nuk jemi ulur me askënd tjetër përveç kësaj." Ai tha: “Unë nuk të kam bërë të betohesh për një akuzë kundër teje dhe askush në pozitën time tek i Dërguari i Allahut nuk ka folur për të më pak se unë, dhe i Dërguari i Allahut u rebelua kundër meje.” Një grup nga shokët e tij dhe ai tha: (Çka ju shtyu të uleni? Ata thanë: Ne u ulëm duke përmendur Allahun e Madhëruar dhe duke e lavdëruar Atë për atë që na udhëzoi në Islam dhe që na dha begati përmes jush.) Ai tha për Zotin, ne nuk jemi ulur me ju përveç atij. Ata thanë: “Për Zotin, ne nuk kemi ndenjur me ju përveç atij. Ai tha: "Unë nuk ju kërkova të betohesha për një akuzë kundër jush, por ai erdhi tek unë". Xhibrili më tha se Zoti, i Bekuari dhe Më i Larti, mburret me ty te engjëjt. Kjo mburrje nga Zoti, i Bekuari dhe Shumë i Larti, është dëshmi e nderit të tij. Përkujtimi është tek Ai dhe dashuria e Tij ndaj tij dhe se ai ka përparësi ndaj veprave të tjera.

Të gjitha veprat janë urdhëruar vetëm për të vendosur përmendjen e Zotit të Madhëruar dhe qëllimi i tyre është arritja e përmendjes së Zotit të Madhëruar. I Plotfuqishmi ka thënë: (Fale namazin në përkujtimin tim.

Përmendja e Zotit të Madhëruar e lehtëson të vështirën, e lehtëson të vështirën dhe i lehtëson vështirësitë. Zoti i Madhëruar dhe i Madhërishëm nuk përmend asgjë të vështirë përveçse me lehtësi dhe as nuk e lehtëson diçka të vështirë. Nuk ka lehtësi, nuk ka vështirësi që nuk lehtëson, nuk ka vështirësi që nuk largohet dhe nuk ka shqetësim që nuk lehtëson, andaj të përmendurit e Zotit të Madhërishëm është lehtësim pas vështirësisë dhe lehtësim. Pas vështirësisë dhe lehtësimit, pas pikëllimit dhe brengës, ai e shpjegon atë.

Përkujtimi i shpeshtë i Zotit të Madhëruar është mbrojtje nga hipokrizia, sepse hipokritët rrallë e kujtojnë Zotin e Madhëruar. Allahu i Madhëruar për hipokritët tha: Ata e përmendin Zotin vetëm pak, e Ka'bi tha: Kush e përmend më së shumti Zotin e Madhëruar, është i pastër nga hipokrizia, dhe për këtë, dhe Allahu e di më së miri, Zoti i Madhëruar e vulosi suren Hipokritë, sipas fjalës së Zotit të Madhëruar: (O ju që besuat, kush nuk ju pengon përkujtimi nga pasuria e Zotit tuaj? a janë ata të humburit.) Vërtet, në këtë është një paralajmërim kundër tundimit të hipokritëve, të cilët e lanë pas dore përmendjen e Zotit të Madhëruar dhe ranë në hipokrizi.

Shto dhikrin tim

Vetëm ju mund t’i shihni këto dhikre. Ato ruhen në llogarinë tuaj.

Koha e leximitGati për lexim
0 / 0

Leximet e përfunduara do të shfaqen këtu.

Leximi u ndërpre

Shpjegimi dhe burimi

Ndaj dhikrin

WhatsApp Telegram Facebook X
Teksti për ndarje

Të fillohet përsëri?

Kjo pastron numëruesit aktualë dhe vendin e ruajtur për këtë kategori. Historia e leximeve të përfunduara mbetet e ruajtur.

Nga biblioteka e haditheve

Hadithet
Anas added: The ring of the Prophet (ﷺ) was in his hand, and after him, in Abu Bakr's hand, and then in `Umar's hand after Abu Bakr. When `Uthman was the Caliph, once he was sitting at the well of Aris. He removed the ring from his hand and while he was trifling with it, dropped into the well. We kept on going to the well with `Uthman for three days looking for the ring, and finally the well was drained, but the ring was not found.
Sahih al-Bukhari

Reference : Sahih al-Bukhari 5879 In-book reference : Book 77, Hadith 96 USC-MSA web (English) reference : Vol. 7, Book 72, Hadith 767 (deprecated numbering scheme)

Lexo hadithin dhe burimin