بَلۡ مَتَّعۡنَا هَٰٓؤُلَآءِ وَءَابَآءَهُمۡ حَتَّىٰ طَالَ عَلَيۡهِمُ ٱلۡعُمُرُۗ أَفَلَا يَرَوۡنَ أَنَّا نَأۡتِي ٱلۡأَرۡضَ نَنقُصُهَا مِنۡ أَطۡرَافِهَآۚ أَفَهُمُ ٱلۡغَٰلِبُونَ ٤٤
Doğrusu, Biz bununla (bu kafirlərə) və atalarına ömürləri uzanıncaya qədər (dünyada) gün-güzəran verdik. (Onlar fani dünya malına aldanıb məğrur oldular). Məgər Bizim (onların) torpağına girib onu hər tərəfdən əskiltdiyimizi (gündən-günə yurdlarının müsəlmanların əlinə keçdiyini) görmürlərmi? Belə olduqda, qalib olanlar onlarmıdır?!
Bal matta’naa haa'ulaa'i va'aabaa'ahum hattaa taala ’alayhimu al’umuru 'afalaa yaravna 'annaa na'tii al'arda nanqusuhaa min 'atraafihaa 'afahumu alğaalibuuna
وقال: { أَفَلاَ يَرَوْنَ أَنَّا نَأْتِي ٱلأَرْضَ } تتوالى القسوة حتى لا يَبْقَى أثرٌ، للصفوة؛ فيتعاقبُ الخذلانُ حتى يتواتر العصيان، ويتأدى ذلك إلى الحرمان الذي فيه ذهاب الإيمان.
ويقال تنقص بذهاب الأكابر ويبقى الأراذل ويتعرض الأفاضل.. وفي هذا أيضاً إشارة إلى سقوط قوى العبد بمرور السنين وتطاول العمر، فإن آخر الأمر كما قيل: ( آخِـرُ الأمر ما تـرَى ) ( القبرُ واللَّحدُ والثرى ) وكما قيل: ( طوى العصران ما نَشْرَاه مني ) ( وأبلى جدتي نَشْرٌ وطيُّ ) ( أراني كلَّ يومٍ في انتقاص ) ( ولا يبقى - مع النقصان - شيُّ )