مَا كَانَ لِبَشَرٍ أَن يُؤۡتِيَهُ ٱللَّهُ ٱلۡكِتَٰبَ وَٱلۡحُكۡمَ وَٱلنُّبُوَّةَ ثُمَّ يَقُولَ لِلنَّاسِ كُونُواْ عِبَادٗا لِّي مِن دُونِ ٱللَّهِ وَلَٰكِن كُونُواْ رَبَّٰنِيِّـۧنَ بِمَا كُنتُمۡ تُعَلِّمُونَ ٱلۡكِتَٰبَ وَبِمَا كُنتُمۡ تَدۡرُسُونَ ٧٩
Es geziemt einem Menschen nicht, wenn Allah ihm das Buch und die Herrschaft und das Prophetentum gibt, daß er zu den Leuten spricht: "Seid meine Diener statt Allahs"; sondern: "Seid einzig dem Herrn ergeben, da ihr ja die Schrift lehrt und euch (in sie) vertieft."
Maa kaana libascharin 'an ju'tijahu allaahu alkitaaba walhukma wannubuwwata ssumma jakuula linnaassi kuunuu ’ibaadan lie min duuni allaahi walaakin kuunuu rabbaanijjiena bimaa kuntum tu’allimuuna alkitaaba wabimaa kuntum tadrussuuna