الكشاف/ الزمخشري · Al-Anbiyaa · آیه 20

الكشاف/ الزمخشري

(ت 538 هـ)

سوره
Al-Anbiyaa
آیه
20 / 112
زبان کتاب
عربی
يُسَبِّحُونَ ٱلَّيۡلَ وَٱلنَّهَارَ لَا يَفۡتُرُونَ
They celebrate His praises night and day, nor do they ever flag or intermit.
یُسَبِّحُونَ لَّیْلَ وَنَّهَارَ لَا یَفْتُرُونْ
{ وَمَنْ عِندَهُ } هم الملائكة. والمراد أنهم مكرمون، منزلون - لكرامتهم عليه - منزلة المقرّبين عند الملوك على طريق التمثيل والبيان لشرفهم وفضلهم على جميع خلقه. فإن قلت الاستحسار مبالغة في الحسور، فكان الأبلغ في وصفهم أن ينفي عنهم أدنى الحسور. قلت في الاستحسار بيان أنّ ما هم فيه يوجب غاية لحسور وأقصاه، وأنهم أحقاء لتلك العبادات الباهظة بأن يستحسروا فيما يفعلون. { يُسَبِّحُونَ ٱلَّيْلَ وٱَلنَّهَارِ لا يَفْتُرُونَ } أي تسبيحهم متصل دائم في جميع أوقاتهم، لا يتخلله فترة بفراغ أو شغل آخر.
بازگشت به بالا

از کتابخانه حدیث

حدیث
Nu'man b. Bashir said: Don't you eat and drink according to your heart's desire, whereas I saw that your Prophet (ﷺ) (at times) could not find even an inferior quality of the dates with which he could fill his belly? Qutaiba, however, did not make a mention of It.
Sahih Muslim

Reference : Sahih Muslim 2977 a In-book reference : Book 55, Hadith 43 USC-MSA web (English) reference : Book 42, Hadith 7099 (deprecated numbering scheme)

خواندن حدیث و منبع آن
Narrated Isma`il: I saw (a healed scar of) blow over the hand of Ibn Abi `Aufa who said, "I received that blow in the battle of Hunain in the company of the Prophet." I said, "Did you take part in the battle of Hunain?" He replied, "Yes (and in other battles) before it."

دعاهای امروز

"لَّآ إِلَٰهَ إِلَّآ أَنتَ سُبۡحَٰنَكَ إِنِّي كُنتُ مِنَ ٱلظَّٰلِمِينَ⁠". [الْأَنْبِيَاءِ - 87].

هیچ معبودی جز تو نیست، تو پاک و منزهی؛ من از ستمکاران بوده‌ام. [انبیاء، ۸۷]

"رَّبِّ ٱغۡفِرۡ وَٱرۡحَمۡ وَأَنتَ خَيۡرُ ٱلرَّٰحِمِينَ⁠ ". [الْمُؤْمِنُونَ - 118].

پروردگارا بیامرز و رحم کن و تو بهترین رحم‌کنندگانی. [مؤمنون، ۱۱۸]

اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِرِضَاكَ مِنْ سَخَطِكَ، وَبِمُعَافَاتِكَ مِنْ عُقُوبَتِكَ، وَأَعُوذُ بِكَ مِنْكَ، لَا أُحْصِي ثَنَاءً عَلَيْكَ، أَنْتَ كَمَا أَثْنَيْتَ عَلَى نَفْسِكَ.
خداوندا، به خشنودی تو از خشمت و به عافیت تو از کیفرت پناه می‌برم و از تو به تو پناه می‌برم. ستایشت را به شمار نمی‌توانم آورد؛ تو چنان هستی که خود را ستوده‌ای.