الجواهر الحسان في تفسير القرآن/ الثعالبي · Al-Anbiyaa · آیه 6
الجواهر الحسان في تفسير القرآن/ الثعالبي
(ت 875 هـ)
مَآ ءَامَنَتۡ قَبۡلَهُم مِّن قَرۡيَةٍ أَهۡلَكۡنَٰهَآۖ أَفَهُمۡ يُؤۡمِنُونَ
(ت 875 هـ)
از کتابخانه حدیث
دعاهای امروز"رَبَّنَآ إِنَّنَآ ءَامَنَّا فَٱغۡفِرۡ لَنَا ذُنُوبَنَا وَقِنَا عَذَابَ ٱلنَّارِ ". [آلُ عِمْرَانَ - 16].
پروردگارا ما ایمان آوردیم؛ پس گناهانمان را بیامرز و ما را از عذاب آتش نگاه دار. [آل عمران، ۱۶]
اللَّهُمَّ أَرِنَا الْحَقَّ حَقًّا وَارْزُقْنَا اتِّبَاعَهُ، وَأَرِنَا الْبَاطِلَ بَاطِلاً وَارْزُقْنَا اجْتِنَابَهُ.
اللَّهُمَّ آتِ نَفْسِي تَقْوَاهَا ، وَزَكِّهَا أَنْتَ خَيْرُ مَنْ زَكَّاهَا، أَنْتَ وَلِيُّهَا وَمَوْلَاهَا.
اللَّهُمَّ رَبَّنَآ أَتۡمِمۡ لَنَا نُورَنَا وَٱغۡفِرۡ لَنَآۖ إِنَّكَ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٖ قَدِيرٞ.
اللَّهُمَّ حَبِّبْ إِلَيْنَا الْإِيمَانَ وَزَيِّنْهُ فِي قُلُوبِنَا ، وَكَرِّهِ إِلَيْنَا الْكُفْرَ وَالْفُسُوقَ وَالْعِصْيَانَ ، وَاجْعَلْنَا مِنَ الرَّاشِدِينَ.
اللَّهُمَّ مُصَرِّفَ الْقُلُوبِ صَرِّفْ قُلُوبَنَا عَلَى طَاعَتِكَ.
خدایا حق را به ما حق نشان بده و پیروی از آن را روزی ما کن؛ باطل را به ما باطل نشان بده و دوری از آن را روزی ما کن.
خدایا تقوای نفسم را به آن عطا کن و پاکیزه‌اش گردان؛ تو بهترین کسی هستی که آن را پاک می‌کند؛ تو سرپرست و مولای آنی.
خدایا پروردگارا نور ما را برایمان کامل کن و ما را بیامرز؛ همانا تو بر هر چیز توانایی.
خدایا ایمان را نزد ما محبوب گردان و آن را در دل‌هایمان بیارای؛ کفر، نافرمانی و سرپیچی را نزد ما ناخوشایند گردان و ما را از راه‌یافتگان قرار بده.
خدایا ای گرداننده دل‌ها، دل‌های ما را به سوی فرمانبرداری خود بگردان.
"إِنَّمَآ أَشۡكُواْ بَثِّي وَحُزۡنِيٓ إِلَى ٱللَّهِ". [يُوسُفَ - 86].
من اندوه و غم خود را تنها به الله شکایت می‌کنم. [یوسف، ۸۶]
اذکار روزانه شما، بدون انترنت و رایگان.
Android iPhone iPad
وقوله: { أَهْلَكْنَـٰهَا } جملة في موضع الصِّفَةِ لـ { قَرْيَةٍ } والجُمَلُ: إذا اتَّبَعَتِ النَّكِرَاتِ؛ فهي صفاتٌ لها، وإذا اتبعت المعارف؛ فهي أحوالٌ منها.
وقوله سبحانه: { وَمَآ أَرْسَلْنَا قَبْلَكَ إِلاَّ رِجَالاً نُّوحِيۤ إِلَيْهِمْ فَاسْئَلُوۤاْ أَهْلَ ٱلذِّكْرِ إِن كُنتُمْ لاَ تَعْلَمُونَ } هذه الآية رَدُّ على مَنِ استبعد منهم أَنْ يبعثَ اللّه بشراً رسولاً و { ٱلذِّكْرِ } هو كُلُّ ما يأتي من تذكير اللَّه عِبادَهُ، فأهل القرآن أَهْلُ ذكر، وأَمَّا المُحَالُ على سؤالهم في هذه الآية فلا يَصِحُّ أن يكونوا أهل القرآن في ذلك الوقت؛ لأنهم كانوا خُصُومَهُم، وإنما أَحيلوا على سؤالِ أحبارِ أهْلِ الكتابِ من حيثُ كانوا موافقين لكُفَّارِ قريش على ترك الإيمان بمحمد صلى الله عليه وسلم.