تيسير التفسير/ اطفيش · Al-Anbiyaa · آیه 40
تيسير التفسير/ اطفيش
(ت 1332 هـ)
بَلۡ تَأۡتِيهِم بَغۡتَةٗ فَتَبۡهَتُهُمۡ فَلَا يَسۡتَطِيعُونَ رَدَّهَا وَلَا هُمۡ يُنظَرُونَ
(ت 1332 هـ)
از کتابخانه حدیث
دعاهای امروز"رَّبِّ أَدۡخِلۡنِي مُدۡخَلَ صِدۡقٖ وَأَخۡرِجۡنِي مُخۡرَجَ صِدۡقٖ وَٱجۡعَل لِّي مِن لَّدُنكَ سُلۡطَٰنٗا نَّصِيرٗا ". [الْإِسْرَاءُ - 80].
پروردگارا مرا با ورود نیکو وارد کن و با خروج نیکو بیرون ببر و از جانب خود برایم نیرویی یاری‌کننده قرار بده. [اسراء، ۸۰]
اللَّهُمَّ أَحْسِنْ عَاقِبَتَنَا فِي الْأُمُورِ كُلِّهَا ، وَأَجِرْنَا مِنْ خِزْيِ الدُّنْيَا وَعَذَابِ الْآخِرَةِ.
اللَّهُمَّ رَبَّنَا ٱصۡرِفۡ عَنَّا عَذَابَ جَهَنَّمَۖ إِنَّ عَذَابَهَا كَانَ غَرَامًا.
اللَّهُمَّ رَبَّنَآ إِنَّنَآ ءَامَنَّا فَٱغۡفِرۡ لَنَا ذُنُوبَنَا وَقِنَا عَذَابَ ٱلنَّارِ.
اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْجَنَّةَ ، وَأَسْتَجِيرُ بِكَ مِنَ النَّارِ.
اللَّهُمَّ رَبَّنَا وَءَاتِنَا مَا وَعَدتَّنَا عَلَىٰ رُسُلِكَ وَلَا تُخۡزِنَا يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِۖ إِنَّكَ لَا تُخۡلِفُ ٱلۡمِيعَادَ.
خدایا سرانجام ما را در همه کارها نیکو گردان و ما را از خواری دنیا و عذاب آخرت پناه بده.
خدایا پروردگارا عذاب دوزخ را از ما دور کن؛ همانا عذاب آن پایدار است.
خدایا پروردگارا ما ایمان آوردیم؛ پس گناهانمان را بیامرز و ما را از عذاب آتش نگاه دار.
خدایا بهشت را از تو می‌خواهم و از آتش به تو پناه می‌برم.
خدایا پروردگارا آنچه را به وسیله پیامبرانت به ما وعده داده‌ای به ما عطا کن و در روز قیامت رسوایمان مکن؛ همانا تو خلاف وعده نمی‌کنی.
"رَبَّنَا ظَلَمۡنَآ أَنفُسَنَا وَإِن لَّمۡ تَغۡفِرۡ لَنَا وَتَرۡحَمۡنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ ٱلۡخَٰسِرِينَ". [الْأَعْرَافِ - 23].
پروردگارا بر خود ستم کردیم و اگر ما را نیامرزی و بر ما رحم نکنی از زیانکاران خواهیم بود. [اعراف، ۲۳]
اذکار روزانه شما، بدون انترنت و رایگان.
Android iPhone iPad
وجواب لو محذوف يقدر بعد قوله:{ ولا هم ينصرون } [الأنبياء: 39] هكذا لما فعلوا من لاستعجال، أو لم يستعجلو وقدر بعضهم لسارعوا الى الإيمان، وبعض لعلموا صحة البعث، وهما ضعيفاً، لأن المقام للاستعجال، وقيل لو للتمنى على معنى من شأنهم ان يتمنوا المعرفة المحققة المستتبعة للعمل، فلا جواب لها، وهو ضعيف، وما قيل من أن إضافة حين الجهل بعدها تنزيل لهن منزلة ما عرفوه، لشدة ظهور حقيقته، ينافيه قوله تعالى:{ لو يعلم } [الأنبياء: 39] وضمير تأتى لتلك الساعة المدلول عليها، وهى فى أذهانهم وألسنتهم بالإنكار، أو العدة المعلومة من الوعد، أو لحين لتأويله بالساعة أو النار، وذلك استدراك ببل، على قوله عز وجل:{ لو يعلم } [الأنبياء: 39] أو تأتى الآيات بغتة، لا على حسب اقتراحهم، على أن الاستدراك متعلق بقوله:{ لا يكفون } [الأنبياء: 39] والعطف عليه، وبغتة مفعول مطلق لتأتى لتضمنه معنى تبغتهم، أو لمحذوف حال أى باغتة، أو التقدير إيتان بغتة، والبغتة الفجأة، وتبهتهم تدهشهم، أو تقلبهم، وها فى قوله: { ردها } لما عاد إليه ضمير تأتى. وقيل: على البغتة، ومعنى: { ولا هم ينظرون } لا يؤخرون لحظة للاستراحة. وقد أمهلوا فى الدنيا وضيعوا أعمارهم.