حاشية الصاوي / تفسير الجلالين · Al-Ankaboot · آیه 4
حاشية الصاوي / تفسير الجلالين
(ت1241هـ)
(ت1241هـ)
اللَّهُمَّ أَحْيِنَا مُسْلِمِينَ ، وَتَوَفَّنَا مُسْلِمِينَ ، وَأَلْحِقْنَا بِالصَّالِحِينَ.
اللَّهُمَّ أَبْرِمْ لِهَذِهِ الْأُمَّةِ أَمْرَ رُشْدٍ ، يُعَزُّ فِيهِ أَهْلُ طَاعَتِكَ ، وَيُذَلُّ فِيهِ أَهْلُ مَعْصِيَتِكَ ، وَيُؤْمَرُ فِيهِ بِالْمَعْرُوفِ ، وَيُنْهَى فِيهِ عَنِ الْمُنْكَرِ.
اللَّهُمَّ صَلِّ وَسَلِّمْ وَبَارِكْ عَلَى عَبْدِكَ وَرَسُولِكَ مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِهِ وَصَحْبِهِ أَجْمَعِينَ.
خدایا ما را مسلمان زنده بدار، مسلمان بمیران و به شایستگان ملحق کن.
خدایا برای این امت کاری بر پایه رشد و درستی فراهم کن که در آن فرمانبرداران تو عزیز و نافرمانان تو خوار باشند و در آن به نیکی فرمان داده و از بدی بازداشته شود.
خدایا بر بنده و فرستادهات محمد و همه خاندان و یاران او درود و سلام و برکت بفرست.
"رَبَّنَا مَا خَلَقۡتَ هَٰذَا بَٰطِلٗا سُبۡحَٰنَكَ فَقِنَا عَذَابَ ٱلنَّارِ١٩١ رَبَّنَآ إِنَّكَ مَن تُدۡخِلِ ٱلنَّارَ فَقَدۡ أَخۡزَيۡتَهُۥۖ وَمَا لِلظَّٰلِمِينَ مِنۡ أَنصَارٖ١٩٢ رَّبَّنَآ إِنَّنَا سَمِعۡنَا مُنَادِيٗا يُنَادِي لِلۡإِيمَٰنِ أَنۡ ءَامِنُواْ بِرَبِّكُمۡ فَـَٔامَنَّاۚ رَبَّنَا فَٱغۡفِرۡ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرۡ عَنَّا سَيِّـَٔاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ ٱلۡأَبۡرَارِ١٩٣ رَبَّنَا وَءَاتِنَا مَا وَعَدتَّنَا عَلَىٰ رُسُلِكَ وَلَا تُخۡزِنَا يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِۖ إِنَّكَ لَا تُخۡلِفُ ٱلۡمِيعَادَ١٩٤ ". [آلُ عِمْرَانَ - 191-194].
پروردگارا این را بیهوده نیافریدهای؛ تو پاکی، پس ما را از عذاب آتش نگاه دار. پروردگارا هر کس را به آتش درآوری رسوایش کردهای و ستمکاران یاورانی ندارند. پروردگارا ما ندادهندهای را شنیدیم که به ایمان فرا میخواند که به پروردگار خود ایمان آورید، پس ایمان آوردیم. پروردگارا گناهان ما را بیامرز، بدیهایمان را از ما بزدای و ما را با نیکان بمیران. پروردگارا آنچه را به وسیله پیامبرانت به ما وعده دادهای به ما عطا کن و در روز قیامت رسوایمان مکن؛ همانا تو خلاف وعده نمیکنی. [آل عمران، ۱۹۱–۱۹۴]
اذکار روزانه شما، بدون انترنت و رایگان.
Android · iPhone · iPad
قوله: { أَمْ حَسِبَ ٱلَّذِينَ } الخ، انتقال من توبيخ إلى توبيخ، فالأول توبيخ للناس على ظنهم بلوغ الدرجات بمجرد الإيمان، من غير مشقة ولا تعب، والثاني أشد منه، وهو توبيخهم على ظنه أنهم يفوتون عذاب الله ويفرون منه، مع دوامهم على الكفر. قوله: (الذي) (يَحْكُمُونَـ) (ـه) الخ، أشار بذلك إلى أن { مَا } اسم موصول فاعل { سَآءَ } و { يَحْكُمُونَ } صلته، والعائد محذوف، بالذم محذوف قدره بقوله: (حكمهم) وهذا يصح أن تكون { مَا } مميزاً، والفاعل ضمير مفسر بما قال ابن مالك: ( وما مميز وقيل فاعل ) ( في نحو نعم ما يقول الفاضل )