النكت والعيون/ الماوردي · Al-Anbiyaa · آیه 63
النكت والعيون/ الماوردي
(ت 450 هـ)
قَالَ بَلۡ فَعَلَهُۥ كَبِيرُهُمۡ هَٰذَا فَسۡـَٔلُوهُمۡ إِن كَانُواْ يَنطِقُونَ
(ت 450 هـ)
از کتابخانه حدیث
دعاهای امروز"إِنِّي تَوَكَّلۡتُ عَلَى ٱللَّهِ رَبِّي وَرَبِّكُمۚ مَّا مِن دَآبَّةٍ إِلَّا هُوَ ءَاخِذُۢ بِنَاصِيَتِهَآۚ إِنَّ رَبِّي عَلَىٰ صِرَٰطٖ مُّسۡتَقِيمٖ". [هُودٍ - 56].
"من بر خدا، پروردگار خودم و پروردگار شما توکل کردم؛ هیچ جنبنده‌ای نیست مگر آنکه او اختیارش را در دست دارد. به‌راستی پروردگار من بر راه راست است.". [هود - ۵۶].
اللَّهُمَّ أَرِنَا الْحَقَّ حَقًّا وَارْزُقْنَا اتِّبَاعَهُ، وَأَرِنَا الْبَاطِلَ بَاطِلاً وَارْزُقْنَا اجْتِنَابَهُ.
اللَّهُمَّ آتِ نَفْسِي تَقْوَاهَا ، وَزَكِّهَا أَنْتَ خَيْرُ مَنْ زَكَّاهَا، أَنْتَ وَلِيُّهَا وَمَوْلَاهَا.
اللَّهُمَّ رَبَّنَآ أَتۡمِمۡ لَنَا نُورَنَا وَٱغۡفِرۡ لَنَآۖ إِنَّكَ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٖ قَدِيرٞ.
اللَّهُمَّ حَبِّبْ إِلَيْنَا الْإِيمَانَ وَزَيِّنْهُ فِي قُلُوبِنَا ، وَكَرِّهِ إِلَيْنَا الْكُفْرَ وَالْفُسُوقَ وَالْعِصْيَانَ ، وَاجْعَلْنَا مِنَ الرَّاشِدِينَ.
اللَّهُمَّ مُصَرِّفَ الْقُلُوبِ صَرِّفْ قُلُوبَنَا عَلَى طَاعَتِكَ.
خدایا! حق را حق به ما بنمای و پیروی از آن را روزی‌مان کن و باطل را باطل به ما بنمای و دوری از آن را روزی‌مان کن.
خدایا! تقوای نفسم را به آن عطا کن و پاکش گردان؛ تو بهترین پاک‌کنندهٔ آنی، تو سرپرست و مولای آنی.
خدایا! پروردگارا! نورمان را برایمان کامل کن و ما را بیامرز، که تو بر هر چیز توانایی.
خدایا! ایمان را محبوب ما گردان و آن را در دل‌هایمان بیارای و کفر و فسق و نافرمانی را نزد ما ناخوشایند گردان و ما را از راه‌یافتگان قرار ده.
خدایا! ای گردانندهٔ دل‌ها! دل‌های ما را به سوی فرمان‌برداری از خود بگردان.
اذکار روزانه شما، آفلاین و رایگان.
Android iPhone iPad
أحدهما: حُطاماً، قاله ابن عباس، وهو تأويل من قرأ بالضم.
الثاني: قِطعاً مقطوعة، قال الضحاك: هو أن يأخذ من كل عضوين عضواً ويترك عضواً وهذا تأويل من قرأ بالكسر، مأخوذ من الجذ وهو القطع، قال الشاعر:
( جَّذذ الأصنام في محرابها ) ( ذاك في الله العلي المقتدر ) { قَالُواْ فَأْتُوا بِهِ عَلَى أَعْيُنِ النَّاسِ } أي بمرأى من الناس.
{ لَعَلَّهُمْ يَشْهَدُونَ } فيه ثلاثة أوجه:
أحدها: يشهدون عقابه، قاله ابن عباس.
الثاني: يشهدون عليه بما فعل، لأنهم كرهواْ أن يعاقبوه بغير بينة، قاله الحسن، وقتادة، والسدي.
الثالث: يشهدون بما يقول من حجة، وما يقال له من جواب، قاله ابن كامل.
قوله تعالى: { قَالَ بَلْ فَعَلَهُ كَبِيرُهُمْ } الآية. فيه وجهان:
أحدهما: بل فعله كبيرهم إن كانوا ينطقون فاسألوهم، فجعل إضافة الفعل إليهم مشروطاً بنطقهم تنبيهاً لهم على فساد اعتقادهم.
الثاني: أن هذا القول من إبراهيم سؤال إلزام خرج مخرج الخبر وليس بخبر، ومعناه: أن من اعتقد أن هذه آلهة لزمه سؤالها، فلعله فعله [كبيرهم] فيجيبه إن كان إلهاً ناطقاً.
{ إِن كَانُواْ يَنطِقُونَ } أي يخبرون، كما قال الأحوص:
( ما الشعر إلا خطبةٌ من مؤلفٍ ) ( لمنطق حق أو لمنطق باطل )