وَضَرَبَ ٱللَّهُ مَثَلٗا قَرۡيَةٗ كَانَتۡ ءَامِنَةٗ مُّطۡمَئِنَّةٗ يَأۡتِيهَا رِزۡقُهَا رَغَدٗا مِّن كُلِّ مَكَانٖ فَكَفَرَتۡ بِأَنۡعُمِ ٱللَّهِ فَأَذَٰقَهَا ٱللَّهُ لِبَاسَ ٱلۡجُوعِ وَٱلۡخَوۡفِ بِمَا كَانُواْ يَصۡنَعُونَ ١١٢
خداوند (براى آنان كه كفران نعمت مىكنند،) مثلى زده است: منطقه آبادى كه امن و آرام و مطمئن بود; و همواره روزيش از هر جا مىرسيد; اما به نعمتهاى خدا ناسپاسى كردند; و خداوند به خاطر اعمالى كه انجام مىدادند، لباس گرسنگى و ترس را بر اندامشان پوشانيد!
وَدَرَبَ لَّاهُ مَثَلَنْ قَرْیَتَنْ کَانَتْ آمِنَتَنْ مُطْمَءِنَّتَنْ یَءْتِیهَا رِزْقُهَا رَغَدَ مِّنْ کُلِّ مَکَانِنْ فَکَفَرَتْ بِءَنْعُمِ لَّاهِ فَاَذَاقَهَ لَّاهُ لِبَاسَ لْجُوعِ وَلْخَوْفِ بِمَا کَانُو یَصْنَعُونْ