قَالَ رَبِّ إِنِّي وَهَنَ ٱلۡعَظۡمُ مِنِّي وَٱشۡتَعَلَ ٱلرَّأۡسُ شَيۡبٗا وَلَمۡ أَكُنۢ بِدُعَآئِكَ رَبِّ شَقِيّٗا ٤
گفت: «پروردگارا! استخوانم سست شده; و شعله پيرى تمام سرم را فراگرفته; و من هرگز در دعاى تو، از اجابت محروم نبودهام!
قَالَ رَبِّ اِنِّی وَهَنَ لْعَظْمُ مِنِّی وَشْتَعَلَ رَّءْسُ شَیْبَ وَلَمْ اَکُمْ بِدُعَاءِکَ رَبِّ شَقِیَّا