وَمِنَ ٱلنَّاسِ مَن يَعۡبُدُ ٱللَّهَ عَلَىٰ حَرۡفٖۖ فَإِنۡ أَصَابَهُۥ خَيۡرٌ ٱطۡمَأَنَّ بِهِۦۖ وَإِنۡ أَصَابَتۡهُ فِتۡنَةٌ ٱنقَلَبَ عَلَىٰ وَجۡهِهِۦ خَسِرَ ٱلدُّنۡيَا وَٱلۡأٓخِرَةَۚ ذَٰلِكَ هُوَ ٱلۡخُسۡرَانُ ٱلۡمُبِينُ ١١
بعضى از مردم خدا را تنها با زبان مىپرستند (و ايمان قلبيشان بسيار ضعيف است); همين كه (دنيا به آنها رو كند و نفع و) خيرى به آنان برسد، حالت اطمينان پيدا مىكنند; اما اگر مصيبتى براى امتحان به آنها برسد، دگرگون مىشوند (و به كفر رومىآورند)! (به اين ترتيب) هم دنيا را از دست دادهاند، و هم آخرت را; و اين همان خسران و زيان آشكار است!
وَمِنَ نَّاسِ مَ یَعْبُدُ لَّاهَ عَلَا حَرْفِنْ فَاِنْ اَصَابَهُو خَیْرُنِ طْمَءَنَّ بِهِی وَاِنْ اَصَابَتْهُ فِتْنَتُنِ نْقَلَبَ عَلَا وَجْهِهِی خَسِرَ دُّنْیَا وَلْآخِرَتَ ذَالِکَ هُوَ لْخُسْرَانُ لْمُبِینْ