أَفَلَمۡ يَسِيرُواْ فِي ٱلۡأَرۡضِ فَتَكُونَ لَهُمۡ قُلُوبٞ يَعۡقِلُونَ بِهَآ أَوۡ ءَاذَانٞ يَسۡمَعُونَ بِهَاۖ فَإِنَّهَا لَا تَعۡمَى ٱلۡأَبۡصَٰرُ وَلَٰكِن تَعۡمَى ٱلۡقُلُوبُ ٱلَّتِي فِي ٱلصُّدُورِ ٤٦
آيا آنان در زمين سير نكردند، تا دلهايى داشته باشند كه حقيقت را با آن درك كنند; يا گوشهاى شنوايى كه با آن (نداى حق را) بشنوند؟! چرا كه چشمهاى ظاهر نابينا نمىشود، بلكه دلهايى كه در سينههاست كور مىشود.
اَفَلَمْ یَسِیرُو فِ لْءَرْدِ فَتَکُونَ لَهُمْ قُلُوبُ یَعْقِلُونَ بِهَا اَوْ آذَانُنْ یَسْمَعُونَ بِهَا فَاِنَّهَا لَا تَعْمَ لْءَبْصَارُ وَلَاکِنْ تَعْمَ لْقُلُوبُ لَّتِی فِ صُّدُورْ