زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ ٱلشَّهَوَٰتِ مِنَ ٱلنِّسَآءِ وَٱلۡبَنِينَ وَٱلۡقَنَٰطِيرِ ٱلۡمُقَنطَرَةِ مِنَ ٱلذَّهَبِ وَٱلۡفِضَّةِ وَٱلۡخَيۡلِ ٱلۡمُسَوَّمَةِ وَٱلۡأَنۡعَٰمِ وَٱلۡحَرۡثِۗ ذَٰلِكَ مَتَٰعُ ٱلۡحَيَوٰةِ ٱلدُّنۡيَاۖ وَٱللَّهُ عِندَهُۥ حُسۡنُ ٱلۡمَـَٔابِ ١٤
محبت امور مادى، از زنان و فرزندان و اموال هنگفت از طلا و نقره و اسبهاى ممتاز و چهارپايان و زراعت، در نظر مردم جلوه داده شده است; (تا در پرتو آن، آزمايش و تربيت شوند; ولى) اينها (در صورتى كه هدف نهايى آدمى را تشكيل دهند،) سرمايه زندگى پست (مادى) است; و سرانجام نيك (و زندگى والا و جاويدان)، نزد خداست.
زُیِّنَ لِنَّاسِ حُبُّ شَّهَوَاتِ مِنَ نِّسَاءِ وَلْبَنِینَ وَلْقَنَاطِیرِ لْمُقَنْطَرَتِ مِنَ ذَّهَبِ وَلْفِدَّتِ وَلْخَیْلِ لْمُسَوَّمَتِ وَلْاَنْعَامِ وَلْحَرْثِ ذَالِکَ مَتَاعُ لْحَیَاتِ دُّنْیَا وَلَّاهُ عِنْدَهُو حُسْنُ لْمَءَابْ