لَقَدۡ مَنَّ ٱللَّهُ عَلَى ٱلۡمُؤۡمِنِينَ إِذۡ بَعَثَ فِيهِمۡ رَسُولٗا مِّنۡ أَنفُسِهِمۡ يَتۡلُواْ عَلَيۡهِمۡ ءَايَٰتِهِۦ وَيُزَكِّيهِمۡ وَيُعَلِّمُهُمُ ٱلۡكِتَٰبَ وَٱلۡحِكۡمَةَ وَإِن كَانُواْ مِن قَبۡلُ لَفِي ضَلَٰلٖ مُّبِينٍ ١٦٤
خداوند بر مؤمنان منت نهاد ( نعمت بزرگى بخشيد) هنگامى كه در ميان آنها، پيامبرى از خودشان برانگيخت; كه آيات او را بر آنها بخواند، و آنها را پاك كند و كتاب و حكمت بياموزد; هر چند پيش از آن، در گمراهى آشكارى بودند.
لَقَدْ مَنَّ لَّاهُ عَلَ لْمُؤْمِنِینَ اِذْ بَعَثَ فِیهِمْ رَسُولَ مِّنْ اَنْفُسِهِمْ یَتْلُو عَلَیْهِمْ آیَاتِهِی وَیُزَکِّیهِمْ وَیُعَلِّمُهُمُ لْکِتَابَ وَلْحِکْمَتَ وَاِنْ کَانُو مِنْ قَبْلُ لَفِی دَلَالِنْ مُبِینْ