وَقَالَ رَجُلٞ مُّؤۡمِنٞ مِّنۡ ءَالِ فِرۡعَوۡنَ يَكۡتُمُ إِيمَٰنَهُۥٓ أَتَقۡتُلُونَ رَجُلًا أَن يَقُولَ رَبِّيَ ٱللَّهُ وَقَدۡ جَآءَكُم بِٱلۡبَيِّنَٰتِ مِن رَّبِّكُمۡۖ وَإِن يَكُ كَٰذِبٗا فَعَلَيۡهِ كَذِبُهُۥۖ وَإِن يَكُ صَادِقٗا يُصِبۡكُم بَعۡضُ ٱلَّذِي يَعِدُكُمۡۖ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يَهۡدِي مَنۡ هُوَ مُسۡرِفٞ كَذَّابٞ ٢٨
و مرد مؤمنى از آل فرعون كه ايمان خود را پنهان مىداشت گفت: «آيا مىخواهيد مردى را بكشيد بخاطر اينكه مىگويد: پروردگار من «الله» است، در حالى كه دلايل روشنى از سوى پروردگارتان براى شما آورده است؟! اگر دروغگو باشد، دروغش دامن خودش را خواهد گرفت; و اگر راستگو باشد، (لااقل) بعضى از عذابهايى را كه وعده مىدهد به شما خواهد رسيد; خداوند كسى را كه اسرافكار و بسيار دروغگوست هدايت نمىكند.
وَقَالَ رَجُلُ مُّؤْمِنُ مِّنْ آلِ فِرْعَوْنَ یَکْتُمُ اِیمَانَهُو اَتَقْتُلُونَ رَجُلَنْ اَ یَقُولَ رَبِّیَ لَّاهُ وَقَدْ جَاءَکُمْ بِلْبَیِّنَاتِ مِنْ رَبِّکُمْ وَاِ یَکُ کَاذِبَنْ فَعَلَیْهِ کَذِبُهُو وَاِ یَکُ صَادِقَ یُصِبْکُمْ بَعْدُ لَّذِی یَعِدُکُمْ اِنَّ لَّاهَ لَا یَهْدِی مَنْ هُوَ مُسْرِفُنْ کَذَّابْ
قلت إن صحت الرواية عنه، فقد حق فيه قول المازني في مسألة العلقي كان أجفى من أن يفقه ما أقول له { إِنَّ ٱللَّهَ لاَ يَهْدِى مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ } يحتمل أنه إن كان مسرفاً كذاباً خذله الله وأهلكه ولم يستقم له أمر، فيتخلصون منه، وأنه لو كان مسرفاً كذاباً لما هداه الله للنبوّة، ولما عضده بالبينات. وقيل ما تولى أبو بكر من رسول الله صلى الله عليه وسلم كان أشدّ من ذلك 981 طاف صلى الله عليه وسلم بالبيت، فلقوه حين فرغ، فأخذوا بمجامع ردائه فقالوا له أنت الذي تنهانا عما كان يعبد آباؤنا، فقال أنا ذاك، فقام أبو بكر الصديق رضي الله عنه فالتزمه من ورائه وقال أتقتلون رجلاً أن يقول ربي الله، وقد جاءكم بالبينات من ربكم، رافعاً صوته بذلك، وعيناه تسفحان، حتى أرسلوه. وعن جعفر الصادق إنّ مؤمن آل فرعون قال ذلك سراً، وأبو بكر قاله ظاهراً.