وَإِذَا تُتۡلَىٰ عَلَيۡهِمۡ ءَايَٰتُنَا بَيِّنَٰتٖ مَّا كَانَ حُجَّتَهُمۡ إِلَّآ أَن قَالُواْ ٱئۡتُواْ بِـَٔابَآئِنَآ إِن كُنتُمۡ صَٰدِقِينَ ٢٥
و هنگامى كه آيات روشن ما بر آنها خوانده مىشود، دليلى در برابر آن ندارند جز اينكه مىگويند: «اگر راست مىگوييد پدران ما را (زنده كنيد) و بياوريد (تا گواهى دهند)!»
وَاِذَا تُتْلَا عَلَیْهِمْ آیَاتُنَا بَیِّنَاتِنْ مَا کَانَ حُجَّتَهُمْ اِلَّا اَنْ قَالُ ءْتُو بِءَابَاءِنَا اِنْ کُنْتُمْ صَادِقِینْ