فَلَمَّا فَصَلَ طَالُوتُ بِٱلۡجُنُودِ قَالَ إِنَّ ٱللَّهَ مُبۡتَلِيكُم بِنَهَرٖ فَمَن شَرِبَ مِنۡهُ فَلَيۡسَ مِنِّي وَمَن لَّمۡ يَطۡعَمۡهُ فَإِنَّهُۥ مِنِّيٓ إِلَّا مَنِ ٱغۡتَرَفَ غُرۡفَةَۢ بِيَدِهِۦۚ فَشَرِبُواْ مِنۡهُ إِلَّا قَلِيلٗا مِّنۡهُمۡۚ فَلَمَّا جَاوَزَهُۥ هُوَ وَٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ مَعَهُۥ قَالُواْ لَا طَاقَةَ لَنَا ٱلۡيَوۡمَ بِجَالُوتَ وَجُنُودِهِۦۚ قَالَ ٱلَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُم مُّلَٰقُواْ ٱللَّهِ كَم مِّن فِئَةٖ قَلِيلَةٍ غَلَبَتۡ فِئَةٗ كَثِيرَةَۢ بِإِذۡنِ ٱللَّهِۗ وَٱللَّهُ مَعَ ٱلصَّٰبِرِينَ ٢٤٩
و هنگامى كه طالوت (به فرماندهى لشكر بنى اسرائيل منصوب شد، و) سپاهيان را با خود بيرون برد، به آنها گفت: «خداوند، شما را به وسيله يك نهر آب، آزمايش مىكند; آنها (كه به هنگام تشنگى،) از آن بنوشند، از من نيستند; و آنها كه جز يك پيمانه با دست خود، بيشتر از آن نخورند، از من هستند» جز عده كمى، همگى از آن آب نوشيدند. سپس هنگامى كه او، و افرادى كه با او ايمان آورده بودند، (و از بوته آزمايش، سالم بهدر آمدند،) از آن نهر گذشتند، (از كمى نفرات خود، ناراحت شدند; و عدهاى) گفتند: «امروز، ما توانايى مقابله با (×جالوت×) و سپاهيان او را نداريم.» اما آنها كه مىدانستند خدا را ملاقات خواهند كرد (و به روز رستاخيز، ايمان داشتند) گفتند: «چه بسيار گروههاى كوچكى كه به فرمان خدا، بر گروههاى عظيمى پيروز شدند!» و خداوند، با صابران و استقامتكنندگان) است.
فَلَمَّا فَصَلَ طَالُوتُ بِلْجُنُودِ قَالَ اِنَّ لَّاهَ مُبْتَلِیکُمْ بِنَهَرِنْ فَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ فَلَیْسَ مِنِّی وَمَنْ لَمْ یَطْعَمْهُ فَاِنَّهُو مِنِّی اِلَّا مَنِ غْتَرَفَ غُرْفَتَمْ بِیَدِهِی فَشَرِبُو مِنْهُ اِلَّا قَلِیلَنْ مِنْهُمْ فَلَمَّا جَاوَزَهُو هُوَ وَلَّذِینَ آمَنُو مَعَهُو قَالُو لَا طَاقَتَ لَنَ لْیَوْمَ بِجَالُوتَ وَجُنُودِهِی قَالَ لَّذِینَ یَظُنُّونَ اَنَّهُمْ مُلَاقُ لَّاهِ کَمْ مِنْ فِءَتِنْ قَلِیلَتِنْ غَلَبَتْ فِءَتَنْ کَثِیرَتَمْ بِءِذْنِ لَّاهِ وَلَّاهُ مَعَ صَّابِرِینْ
قال أبو عثمان: معنى هذه الآية إن هذا مثلٌ ضربه الله للدنيا وأهلها أن من اطمأن إليها وأكثر منها فليس من الله فى شىء، ومن أعرض عنها ومقتها فهو الذى هيأه الله لقربه إلا من تناول منها بمقدار ما يقيم صلبه للطاعة.