التبيان الجامع لعلوم القرآن/ الطوسي · Al-Anbiyaa · آیه 60
التبيان الجامع لعلوم القرآن/ الطوسي
(ت 460 هـ)
قَالُواْ سَمِعۡنَا فَتٗى يَذۡكُرُهُمۡ يُقَالُ لَهُۥٓ إِبۡرَٰهِيمُ
(ت 460 هـ)
از کتابخانه حدیث
دعاهای امروزاللَّهُمَّ أَحْسِنْ عَاقِبَتَنَا فِي الْأُمُورِ كُلِّهَا ، وَأَجِرْنَا مِنْ خِزْيِ الدُّنْيَا وَعَذَابِ الْآخِرَةِ.
اللَّهُمَّ رَبَّنَا ٱصۡرِفۡ عَنَّا عَذَابَ جَهَنَّمَۖ إِنَّ عَذَابَهَا كَانَ غَرَامًا.
اللَّهُمَّ رَبَّنَآ إِنَّنَآ ءَامَنَّا فَٱغۡفِرۡ لَنَا ذُنُوبَنَا وَقِنَا عَذَابَ ٱلنَّارِ.
اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْجَنَّةَ ، وَأَسْتَجِيرُ بِكَ مِنَ النَّارِ.
اللَّهُمَّ رَبَّنَا وَءَاتِنَا مَا وَعَدتَّنَا عَلَىٰ رُسُلِكَ وَلَا تُخۡزِنَا يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِۖ إِنَّكَ لَا تُخۡلِفُ ٱلۡمِيعَادَ.
خدایا! سرانجام ما را در همهٔ کارها نیکو گردان و از خواری دنیا و عذاب آخرت پناهمان ده.
خدایا! پروردگارا! عذاب جهنم را از ما دور کن، که عذاب آن سخت و ماندگار است.
خدایا! پروردگارا! ما ایمان آورده‌ایم؛ پس گناهانمان را بیامرز و ما را از عذاب آتش حفظ کن.
خدایا! از تو بهشت می‌خواهم و از آتش به تو پناه می‌جویم.
خدایا! پروردگارا! آنچه را به واسطهٔ پیامبرانت به ما وعده دادی به ما عطا کن و روز قیامت خوارمان مکن؛ به راستی تو در وعده خلاف نمی‌کنی.
"رَبَّنَا ٱغۡفِرۡ لَنَا ذُنُوبَنَا وَإِسۡرَافَنَا فِيٓ أَمۡرِنَا وَثَبِّتۡ أَقۡدَامَنَا وَٱنصُرۡنَا عَلَى ٱلۡقَوۡمِ ٱلۡكَٰفِرِينَ ". [آلُ عِمْرَانَ - 147].
«پروردگارا! گناهان و زیاده‌روی ما را در کارمان بیامرز، گام‌هایمان را استوار بدار و ما را بر قوم کافر یاری ده.» [آل‌عمران ۱۴۷].
اذکار روزانه شما، آفلاین و رایگان.
Android iPhone iPad
وقوله { بعد أن تولوا مدبرين } يقال: انه انتظرهم حتى خرجوا الى عيد لهم فحينئذ كسر اصنامهم. ثم أخبر تعالى انه { جعلهم جذاذاً } أي قطعاً { إلا كبيراً لهم } تركه على حاله. ويجوز أن يكون كبيرهم فى الخلقة. ويجوز أن يكون أكبرهم عندهم في التعظيم { لعلهم إليه يرجعون } أي لكي يرجعوا اليه فينتبهوا على ما يلزمهم فيه من جهل من اتخذوه إلهاً، إذا وجدوه على تلك الصفة. وكان ذلك كيداً لهم. وفي الكلام حذف، لان تقديره إن قومه رجعوا من عيدهم، فوجدوا أصنامهم مكسرة { قالوا من فعل هذا بآلهتنا إنه لمن الضالمين } فـ { من } بمعنى الذي، وتقديره الذي فعل هذا بمعبودنا، فانه ظلم نفسه.
وقوله { قالوا سمعنا فتى يذكرهم يقال له إبراهيم } قيل تخلف بعضهم فسمع إبراهيم يذكرها بالعيب، فذكر ذلك، ورفع { إبراهيم } بتقدير، يقال له هذا إبراهيم، او ينادى يا إبراهيم، ذكره الزجاج.