وَإِذَا ذُكِرَ ٱللَّهُ وَحۡدَهُ ٱشۡمَأَزَّتۡ قُلُوبُ ٱلَّذِينَ لَا يُؤۡمِنُونَ بِٱلۡأٓخِرَةِۖ وَإِذَا ذُكِرَ ٱلَّذِينَ مِن دُونِهِۦٓ إِذَا هُمۡ يَسۡتَبۡشِرُونَ ٤٥
هنگامى كه خداوند به يگانگى ياد مىشود، دلهاى كسانى كه به آخرت ايمان ندارند مشمئز (و متنفر) مىگردد; اما هنگامى كه از معبودهاى ديگر ياد مىشود، آنان خوشحال مىشوند.
وَاِذَا ذُکِرَ لَّاهُ وَحْدَهُ شْمَءَزَّتْ قُلُوبُ لَّذِینَ لَا یُؤْمِنُونَ بِلْءَاخِرَتِ وَاِذَا ذُکِرَ لَّذِینَ مِنْ دُونِهِی اِذَا هُمْ یَسْتَبْشِرُونْ