فَتَرَى ٱلَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٞ يُسَٰرِعُونَ فِيهِمۡ يَقُولُونَ نَخۡشَىٰٓ أَن تُصِيبَنَا دَآئِرَةٞۚ فَعَسَى ٱللَّهُ أَن يَأۡتِيَ بِٱلۡفَتۡحِ أَوۡ أَمۡرٖ مِّنۡ عِندِهِۦ فَيُصۡبِحُواْ عَلَىٰ مَآ أَسَرُّواْ فِيٓ أَنفُسِهِمۡ نَٰدِمِينَ ٥٢
(ولى) كسانى را كه در دلهايشان بيمارى است مىبينى كه در (دوستى با آنان)، بر يكديگر پيشى مىگيرند، و مىگويند: «مىترسيم حادثهاى براى ما اتفاق بيفتد (و نياز به كمك آنها داشته باشيم!)» شايد خداوند پيروزى يا حادثه ديگرى از سوى خود (به نفع مسلمانان) پيش بياورد; و اين دسته، از آنچه در دل پنهان داشتند، پشيمان گردند!
فَتَرَ لَّذِینَ فِی قُلُوبِهِمْ مَرَدُنْ یُسَارِعُونَ فِیهِمْ یَقُولُونَ نَخْشَا اَنْ تُصِیبَنَا دَاءِرَتُنْ فَعَسَ لَّاهُ اَ یَءْتِیَ بِلْفَتْحِ اَوْ اَمْرِ مِّنْ عِنْدِهِی فَیُصْبِحُو عَلَا مَا اَسَرُّو فِی اَنْفُسِهِمْ نَادِمِینْ