وَإِلَىٰ ثَمُودَ أَخَاهُمۡ صَٰلِحٗاۚ قَالَ يَٰقَوۡمِ ٱعۡبُدُواْ ٱللَّهَ مَا لَكُم مِّنۡ إِلَٰهٍ غَيۡرُهُۥۖ قَدۡ جَآءَتۡكُم بَيِّنَةٞ مِّن رَّبِّكُمۡۖ هَٰذِهِۦ نَاقَةُ ٱللَّهِ لَكُمۡ ءَايَةٗۖ فَذَرُوهَا تَأۡكُلۡ فِيٓ أَرۡضِ ٱللَّهِۖ وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُوٓءٖ فَيَأۡخُذَكُمۡ عَذَابٌ أَلِيمٞ ٧٣
و به سوى (قوم) ثمود، برادرشان صالح را (فرستاديم); گفت: «اى قوم من! (تنها) خدا را بپرستيد، كه جز او، معبودى براى شما نيست! دليل روشنى از طرف پروردگارتان براى شما آمده: اين «ناقه» الهى براى شما معجزهاى است; او را به حال خود واگذاريد كه در زمين خدا (از علفهاى بيابان) بخورد! و آن را آزار نرسانيد، كه عذاب دردناكى شما را خواهد گرفت!
وَاِلَا ثَمُودَ اَخَاهُمْ صَالِحَنْ قَالَ یَا قَوْمِ عْبُدُ لَّاهَ مَا لَکُمْ مِنْ اِلَاهِنْ غَیْرُهُو قَدْ جَاءَتْکُمْ بَیِّنَتُنْ مِنْ رَبِّکُمْ هَاذِهِی نَاقَتُ لَّاهِ لَکُمْ آیَتَنْ فَذَرُوهَا تَءْکُلْ فِی اَرْدِ لَّاهِ وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُوءِنْ فَیَءْخُذَکُمْ عَذَابُنْ اَلِیمْ