تيسير التفسير/ اطفيش · Al-Anbiyaa · آیه 103
تيسير التفسير/ اطفيش
(ت 1332 هـ)
لَا يَحۡزُنُهُمُ ٱلۡفَزَعُ ٱلۡأَكۡبَرُ وَتَتَلَقَّىٰهُمُ ٱلۡمَلَٰٓئِكَةُ هَٰذَا يَوۡمُكُمُ ٱلَّذِي كُنتُمۡ تُوعَدُونَ
(ت 1332 هـ)
از کتابخانه حدیث
دعاهای امروز"رَبَّنَآ ءَامَنَّا بِمَآ أَنزَلۡتَ وَٱتَّبَعۡنَا ٱلرَّسُولَ فَٱكۡتُبۡنَا مَعَ ٱلشَّٰهِدِينَ ". [آلُ عِمْرَانَ - 53].
«پروردگارا، به آنچه نازل کردی ایمان آوردیم و از پیامبر پیروی کردیم؛ پس ما را با گواهان بنویس.» [سوره آل‌عمران، ۵۳].
اللَّهُمَّ أَرِنَا الْحَقَّ حَقًّا وَارْزُقْنَا اتِّبَاعَهُ، وَأَرِنَا الْبَاطِلَ بَاطِلاً وَارْزُقْنَا اجْتِنَابَهُ.
اللَّهُمَّ آتِ نَفْسِي تَقْوَاهَا ، وَزَكِّهَا أَنْتَ خَيْرُ مَنْ زَكَّاهَا، أَنْتَ وَلِيُّهَا وَمَوْلَاهَا.
اللَّهُمَّ رَبَّنَآ أَتۡمِمۡ لَنَا نُورَنَا وَٱغۡفِرۡ لَنَآۖ إِنَّكَ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٖ قَدِيرٞ.
اللَّهُمَّ حَبِّبْ إِلَيْنَا الْإِيمَانَ وَزَيِّنْهُ فِي قُلُوبِنَا ، وَكَرِّهِ إِلَيْنَا الْكُفْرَ وَالْفُسُوقَ وَالْعِصْيَانَ ، وَاجْعَلْنَا مِنَ الرَّاشِدِينَ.
اللَّهُمَّ مُصَرِّفَ الْقُلُوبِ صَرِّفْ قُلُوبَنَا عَلَى طَاعَتِكَ.
خدایا! حق را حق به ما بنمای و پیروی از آن را روزی‌مان کن و باطل را باطل به ما بنمای و دوری از آن را روزی‌مان کن.
خدایا! تقوای نفسم را به آن عطا کن و پاکش گردان؛ تو بهترین پاک‌کنندهٔ آنی، تو سرپرست و مولای آنی.
خدایا! پروردگارا! نورمان را برایمان کامل کن و ما را بیامرز، که تو بر هر چیز توانایی.
خدایا! ایمان را محبوب ما گردان و آن را در دل‌هایمان بیارای و کفر و فسق و نافرمانی را نزد ما ناخوشایند گردان و ما را از راه‌یافتگان قرار ده.
خدایا! ای گردانندهٔ دل‌ها! دل‌های ما را به سوی فرمان‌برداری از خود بگردان.
اذکار روزانه شما، آفلاین و رایگان.
Android iPhone iPad
الجواب: أن الآية فى إعلاء درجتهم، فلا يهانون بالأصغر أيضاً، أو لأن المقام لذكر الأكبر، والآية من نفى السبب، وهو إصابة لأكبر مثلا بنفى السبب، وهو الحزن والفزع الأكبر الفزع حين انصرف أهل النار الى النار، أو حيث طبقت النار على أهلها، أو حين يقال اخسئوا فيها ولا تكلمون، أو حين يذبح الموت بصورة كبش أملح بين الجنة والنار، ونودى خلود لا موت فى النار ولا فى الجنة، أو حين تطوى السماء أو حين النفخة للبعث، { وتتلقَّاهُم الملائكة } ملائكة الرحمة بالرحمة، أو بالسلام حين الخروج من القبر.
{ هذا يوْمُكم الذى كنْتُم تُوعَدون } أى قائلين هذا يومكم الذى كنتم توعدونه فى الدنيا لإيمانكم وطاعتكم.