تيسير التفسير/ اطفيش · Al-Anbiyaa · آیه 110

تيسير التفسير/ اطفيش

(ت 1332 هـ)

سوره
Al-Anbiyaa
آیه
110 / 112
زبان کتاب
عربی
إِنَّهُۥ يَعۡلَمُ ٱلۡجَهۡرَ مِنَ ٱلۡقَوۡلِ وَيَعۡلَمُ مَا تَكۡتُمُونَ
او سخنان آشكار را مى‏داند، و آنچه را كتمان مى‏كنيد (نيز) مى‏داند (و چيزى بر او پوشيده نيست)!
اِنَّهُو یَعْلَمُ لْجَهْرَ مِنَ لْقَوْلِ وَیَعْلَمُ مَا تَکْتُمُونْ
{ إنَّه يعْلم الجَهْر } المجهور به { مِن القَوْل } فى تكذيب الوحى { ويعْلَمُ ما تكْتُمُونَ } من ذلك، ومن الحقد على المسلمين، فيجازيكم بذلك كله، وعلى سائر كبارئكم وصغائركم، وعلى ترك عمل الفرائض.
بازگشت به بالا

از کتابخانه حدیث

حدیث
Abdullah b. 'Umar reported Allah's Messenger (ﷺ) as saying: I saw (in a dream) as if I was drawing water with a leathern bucket on a wooden pulley. There came Abu Bakr and he drew out a bucketful or two and as he drew out, some weakness (was perceived in it) (may Allah, the Exalted and Glorious, forgive him). Then Umar came in order to serve water -and the bucket was changed into a large leather bucket and I did not see such a wonderful man amongst persons (drawing water) and he went on serving water to the people until they were fully satisfied and then went to their resting places.

دعاهای امروز

اللَّهُمَّ أَرِنَا الْحَقَّ حَقًّا وَارْزُقْنَا اتِّبَاعَهُ، وَأَرِنَا الْبَاطِلَ بَاطِلاً وَارْزُقْنَا اجْتِنَابَهُ.

اللَّهُمَّ آتِ نَفْسِي تَقْوَاهَا ، وَزَكِّهَا أَنْتَ خَيْرُ مَنْ زَكَّاهَا، أَنْتَ وَلِيُّهَا وَمَوْلَاهَا.

اللَّهُمَّ رَبَّنَآ أَتۡمِمۡ لَنَا نُورَنَا وَٱغۡفِرۡ لَنَآۖ إِنَّكَ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٖ قَدِيرٞ.

اللَّهُمَّ حَبِّبْ إِلَيْنَا الْإِيمَانَ وَزَيِّنْهُ فِي قُلُوبِنَا ، وَكَرِّهِ إِلَيْنَا الْكُفْرَ وَالْفُسُوقَ وَالْعِصْيَانَ ، وَاجْعَلْنَا مِنَ الرَّاشِدِينَ.

اللَّهُمَّ مُصَرِّفَ الْقُلُوبِ صَرِّفْ قُلُوبَنَا عَلَى طَاعَتِكَ.

خدایا! حق را حق به ما بنمای و پیروی از آن را روزی‌مان کن و باطل را باطل به ما بنمای و دوری از آن را روزی‌مان کن.

خدایا! تقوای نفسم را به آن عطا کن و پاکش گردان؛ تو بهترین پاک‌کنندهٔ آنی، تو سرپرست و مولای آنی.

خدایا! پروردگارا! نورمان را برایمان کامل کن و ما را بیامرز، که تو بر هر چیز توانایی.

خدایا! ایمان را محبوب ما گردان و آن را در دل‌هایمان بیارای و کفر و فسق و نافرمانی را نزد ما ناخوشایند گردان و ما را از راه‌یافتگان قرار ده.

خدایا! ای گردانندهٔ دل‌ها! دل‌های ما را به سوی فرمان‌برداری از خود بگردان.

"رَبِّ إِنِّي ظَلَمۡتُ نَفۡسِي فَٱغۡفِرۡ لِي". [الْقَصَصِ - 16].

"رَبِّ بِمَآ أَنۡعَمۡتَ عَلَيَّ فَلَنۡ أَكُونَ ظَهِيرٗا لِّلۡمُجۡرِمِينَ⁠". [الْقَصَصِ - 17].

"رَبِّ إِنِّي لِمَآ أَنزَلۡتَ إِلَيَّ مِنۡ خَيۡرٖ فَقِيرٞ⁠". [الْقَصَصِ - 24].

"رَبِّ ٱشۡرَحۡ لِي صَدۡرِي⁠ وَيَسِّرۡ لِيٓ أَمۡرِي⁠ وَٱحۡلُلۡ عُقۡدَةٗ مِّن لِّسَانِي⁠ يَفۡقَهُواْ قَوۡلِي⁠". [طه - 25-28].

"پروردگارا، من بر خود ستم کردم؛ پس مرا بیامرز.". [قصص - ۱۶].

"پروردگارا، به پاس نعمتی که به من ارزانی داشتی، هرگز پشتیبان مجرمان نخواهم بود.". [قصص - ۱۷].

"پروردگارا، من به هر خیری که بر من نازل فرمایی نیازمندم.". [قصص - ۲۴].

"پروردگارا، سینه‌ام را گشاده گردان و کارم را برایم آسان کن و گره از زبانم بگشای تا سخنم را بفهمند.". [طه - ۲۵-۲۸].

اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِرِضَاكَ مِنْ سَخَطِكَ، وَبِمُعَافَاتِكَ مِنْ عُقُوبَتِكَ، وَأَعُوذُ بِكَ مِنْكَ، لَا أُحْصِي ثَنَاءً عَلَيْكَ، أَنْتَ كَمَا أَثْنَيْتَ عَلَى نَفْسِكَ.
خداوندا، از خشمت به خشنودی‌ات و از کیفرت به عافیتت پناه می‌برم و از تو به خودت پناه می‌برم. نمی‌توانم ستایش تو را برشمارم؛ تو چنان هستی که خود را ستوده‌ای.