يَٰصَٰحِبَيِ ٱلسِّجۡنِ أَمَّآ أَحَدُكُمَا فَيَسۡقِي رَبَّهُۥ خَمۡرٗاۖ وَأَمَّا ٱلۡأٓخَرُ فَيُصۡلَبُ فَتَأۡكُلُ ٱلطَّيۡرُ مِن رَّأۡسِهِۦۚ قُضِيَ ٱلۡأَمۡرُ ٱلَّذِي فِيهِ تَسۡتَفۡتِيَانِ ٤١
اى دوستان زندانى من! اما يكى از شما (دو نفر، آزاد مىشود; و) ساقى شراب براى صاحب خود خواهد شد; و اما ديگرى به دار آويخته مىشود; و پرندگان از سر او مىخورند! و مطلبى كه درباره آن (از من) نظر خواستيد، قطعى و حتمى است!»
یَا صَاحِبَیِ سِّجْنِ اَمَّا اَحَدُکُمَا فَیَسْقِی رَبَّهُو خَمْرَ وَاَمَّ لْءَاخَرُ فَیُصْلَبُ فَتَءْکُلُ طَّیْرُ مِنْ رَءْسِهِی قُدِیَ لْءَمْرُ لَّذِی فِیهِ تَسْتَفْتِیَانْ