۞وَمَآ أُبَرِّئُ نَفۡسِيٓۚ إِنَّ ٱلنَّفۡسَ لَأَمَّارَةُۢ بِٱلسُّوٓءِ إِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّيٓۚ إِنَّ رَبِّي غَفُورٞ رَّحِيمٞ ٥٣
من هرگز خودم را تبرئه نمىكنم، كه نفس (سركش) بسيار به بديها امر مىكند; مگر آنچه را پروردگارم رحم كند! پروردگارم آمرزنده و مهربان است.»
وَمَا اُبَرِّءُ نَفْسِی اِنَّ نَّفْسَ لَءَمَّارَتُمْ بِسُّوءِ اِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّی اِنَّ رَبِّی غَفُورُ رَّحِیمْ