فَكَأَيِّن مِّن قَرۡيَةٍ أَهۡلَكۡنَٰهَا وَهِيَ ظَالِمَةٞ فَهِيَ خَاوِيَةٌ عَلَىٰ عُرُوشِهَا وَبِئۡرٖ مُّعَطَّلَةٖ وَقَصۡرٖ مَّشِيدٍ ٤٥
چه بسيار شهرها و آباديهايى كه آنها را نابود و هلاك كرديم در حالى كه (مردمش) ستمگر بودند، بگونهاى كه بر سقفهاى خود فروريخت! (نخست سقفها ويران گشت; و بعد ديوارها بر روى سقفها!) و چه بسيار چاه پر آب كه بىصاحب ماند; و چه بسيار قصرهاى محكم و مرتفع!
فَکَءَیِّ مِّنْ قَرْیَتِنْ اَهْلَکْنَاهَا وَهِیَ ظَالِمَتُنْ فَهِیَ خَاوِیَتُنْ عَلَا عُرُوشِهَا وَبِئْرِ مُّعَطَّلَتِ وَقَصْرِ مَّشِیدْ