مَثَلُ مَا يُنفِقُونَ فِي هَٰذِهِ ٱلۡحَيَوٰةِ ٱلدُّنۡيَا كَمَثَلِ رِيحٖ فِيهَا صِرٌّ أَصَابَتۡ حَرۡثَ قَوۡمٖ ظَلَمُوٓاْ أَنفُسَهُمۡ فَأَهۡلَكَتۡهُۚ وَمَا ظَلَمَهُمُ ٱللَّهُ وَلَٰكِنۡ أَنفُسَهُمۡ يَظۡلِمُونَ ١١٧
آنچه آنها در اين زندگى پست دنيوى انفاق مىكنند، همانند باد سوزانى است كه به زراعت قومى كه بر خود ستم كرده (و در غير محل و وقت مناسب، كشت نمودهاند)، بوزد; و آن را نابود سازد. خدا به آنها ستم نكرده; بلكه آنها، خودشان به خويشتن ستم مىكنند.
مَثَلُ مَا یُنْفِقُونَ فِی هَاذِهِ لْحَیَاتِ دُّنْیَا کَمَثَلِ رِیحِنْ فِیهَا صِرُّنْ اَصَابَتْ حَرْثَ قَوْمِنْ ظَلَمُو اَنْفُسَهُمْ فَاَهْلَکَتْهُ وَمَا ظَلَمَهُمُ لَّاهُ وَلَاکِنْ اَنْفُسَهُمْ یَظْلِمُونْ