يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ لَا تُبۡطِلُواْ صَدَقَٰتِكُم بِٱلۡمَنِّ وَٱلۡأَذَىٰ كَٱلَّذِي يُنفِقُ مَالَهُۥ رِئَآءَ ٱلنَّاسِ وَلَا يُؤۡمِنُ بِٱللَّهِ وَٱلۡيَوۡمِ ٱلۡأٓخِرِۖ فَمَثَلُهُۥ كَمَثَلِ صَفۡوَانٍ عَلَيۡهِ تُرَابٞ فَأَصَابَهُۥ وَابِلٞ فَتَرَكَهُۥ صَلۡدٗاۖ لَّا يَقۡدِرُونَ عَلَىٰ شَيۡءٖ مِّمَّا كَسَبُواْۗ وَٱللَّهُ لَا يَهۡدِي ٱلۡقَوۡمَ ٱلۡكَٰفِرِينَ ٢٦٤
اى كسانى كه ايمان آوردهايد! بخششهاى خود را با منت و آزار، باطل نسازيد! همانند كسى كه مال خود را براى نشان دادن به مردم، انفاق مىكند; و به خدا و روز رستاخيز، ايمان نمىآورد; (كار او) همچون قطعه سنگى است كه بر آن، (قشر نازكى از) خاك باشد; (و بذرهايى در آن افشانده شود;) و رگبار باران به آن برسد، (و همه خاكها و بذرها را بشويد،) و آن را صاف (و خالى از خاك و بذر) رها كند. آنها از كارى كه انجام دادهاند، چيزى به دست نمىآورند; و خداوند، جمعيت كافران را هدايت نمىكند.
یَا اَیُّهَ لَّذِینَ آمَنُو لَا تُبْطِلُو صَدَقَاتِکُمْ بِلْمَنِّ وَلْاَذَا کَلَّذِی یُنْفِقُ مَالَهُو رِءَاءَ نَّاسِ وَلَا یُؤْمِنُ بِلَّاهِ وَلْیَوْمِ لْءَاخِرِ فَمَثَلُهُو کَمَثَلِ صَفْوَانِنْ عَلَیْهِ تُرَابُنْ فَاَصَابَهُو وَابِلُنْ فَتَرَکَهُو صَلْدَنْ لَا یَقْدِرُونَ عَلَا شَیْءِ مِّمَّا کَسَبُو وَلَّاهُ لَا یَهْدِ لْقَوْمَ لْکَافِرِینْ
أنبا عبد الرحمن، قال: نا إِبراهيم، قال: ثنا آدم، قال: نا ورقاءُ عن ابن أَبي نجيح، عن مجاهد في قوله: { بِرَبْوَةٍ } [الآية: 265]. الربوة: المكان الظاهر المستوي.
أنبا عبد الرحمن، قال: نا إِبراهيم، قال: نا آدم، قال: ثنا ورقاءُ عن ابن أَبي نجيح، عن مجاهد في قوله: { يُؤْتِي الْحِكْمَةَ مَن يَشَآءُ } [الآية: 269]. قال: القرآن يؤْتي إِصابته من يشاءُ.
أنبا عبد الرحمن، قال: نا إِبراهيم، قال: نا آدم، قال: نا ورقاءُ عن ابن أَبي نجيح، عن مجاهد / 8ظ /: { أَنْفِقُواْ مِن طَيِّبَاتِ مَا كَسَبْتُمْ } [الآية: 267]. قال: من التجارة.