التفسير الكبير / للإمام الطبراني · Al-Anbiyaa · آیه 49

التفسير الكبير / للإمام الطبراني

(ت 360 هـ)

سوره
Al-Anbiyaa
آیه
49 / 112
زبان کتاب
عربی
ٱلَّذِينَ يَخۡشَوۡنَ رَبَّهُم بِٱلۡغَيۡبِ وَهُم مِّنَ ٱلسَّاعَةِ مُشۡفِقُونَ
همانان كه از پروردگارشان در نهان مى‏ترسند، و از قيامت بيم دارند!
اَلَّذِینَ یَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِلْغَیْبِ وَهُمْ مِنَ سَّاعَتِ مُشْفِقُونْ
قَوْلُهُ تَعَالَى: { ٱلَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِٱلْغَيْبِ }؛ في الدُّنيا غائبين عن الآخرةِ، { وَهُمْ مِّنَ ٱلسَّاعَةِ مُشْفِقُونَ }؛ أي خائفون من أن تلحَقَهم الساعةُ، مما يَجري فيها من الْمُحَاسَبَةِ قبلَ إصلاح أعمالِهم.
بازگشت به بالا

از کتابخانه حدیث

حدیث
'Abd al-Rahman b. Yazid reported that 'Abdullah b. Mas'ud (Allah be pleased with them) threw seven pebbles at Jamrat al-'Aqaba from the heart of the valley. He pronounced Takbir with every pebble. It was said to him that people fling stones from the upper side (of the valley), whereupon 'Abdullah b. Mas'ud (Allah he pleased with them) said: By him, besides Whom there is no other god, that is the place (of flinging stones) of one upon whom Surah al-Baqara was revealed (the Holy Prophet).

دعاهای امروز

"رَبَّنَا مَا خَلَقۡتَ هَٰذَا بَٰطِلٗا سُبۡحَٰنَكَ فَقِنَا عَذَابَ ٱلنَّارِ⁠ رَبَّنَآ إِنَّكَ مَن تُدۡخِلِ ٱلنَّارَ فَقَدۡ أَخۡزَيۡتَهُۥۖ وَمَا لِلظَّٰلِمِينَ مِنۡ أَنصَارٖ⁠ رَّبَّنَآ إِنَّنَا سَمِعۡنَا مُنَادِيٗا يُنَادِي لِلۡإِيمَٰنِ أَنۡ ءَامِنُواْ بِرَبِّكُمۡ فَـَٔامَنَّاۚ رَبَّنَا فَٱغۡفِرۡ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرۡ عَنَّا سَيِّـَٔاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ ٱلۡأَبۡرَارِ⁠ رَبَّنَا وَءَاتِنَا مَا وَعَدتَّنَا عَلَىٰ رُسُلِكَ وَلَا تُخۡزِنَا يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِۖ إِنَّكَ لَا تُخۡلِفُ ٱلۡمِيعَادَ⁠ ". [آلُ عِمْرَانَ - 191-194].

«پروردگارا! این را بیهوده نیافریده‌ای. تو پاکی، پس ما را از عذاب آتش حفظ کن. پروردگارا! هر که را به آتش درآوری، خوارش ساخته‌ای و ستمکاران را یاورانی نیست. پروردگارا! ما شنیدیم که نداکننده‌ای به ایمان فرامی‌خواند که به پروردگارتان ایمان آورید؛ پس ایمان آوردیم. پروردگارا! گناهانمان را بیامرز و بدی‌هایمان را بپوشان و ما را همراه نیکان بمیران. پروردگارا! آنچه را به واسطهٔ پیامبرانت به ما وعده دادی به ما عطا کن و روز قیامت خوارمان مکن؛ به راستی تو در وعده خلاف نمی‌کنی.» [آل‌عمران، ۱۹۱–۱۹۴].

"رَبِّ إِنِّي ظَلَمۡتُ نَفۡسِي فَٱغۡفِرۡ لِي". [الْقَصَصِ - 16].

"رَبِّ بِمَآ أَنۡعَمۡتَ عَلَيَّ فَلَنۡ أَكُونَ ظَهِيرٗا لِّلۡمُجۡرِمِينَ⁠". [الْقَصَصِ - 17].

"رَبِّ إِنِّي لِمَآ أَنزَلۡتَ إِلَيَّ مِنۡ خَيۡرٖ فَقِيرٞ⁠". [الْقَصَصِ - 24].

"رَبِّ ٱشۡرَحۡ لِي صَدۡرِي⁠ وَيَسِّرۡ لِيٓ أَمۡرِي⁠ وَٱحۡلُلۡ عُقۡدَةٗ مِّن لِّسَانِي⁠ يَفۡقَهُواْ قَوۡلِي⁠". [طه - 25-28].

"پروردگارا، من بر خود ستم کردم؛ پس مرا بیامرز.". [قصص - ۱۶].

"پروردگارا، به پاس نعمتی که به من ارزانی داشتی، هرگز پشتیبان مجرمان نخواهم بود.". [قصص - ۱۷].

"پروردگارا، من به هر خیری که بر من نازل فرمایی نیازمندم.". [قصص - ۲۴].

"پروردگارا، سینه‌ام را گشاده گردان و کارم را برایم آسان کن و گره از زبانم بگشای تا سخنم را بفهمند.". [طه - ۲۵-۲۸].

اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِرِضَاكَ مِنْ سَخَطِكَ، وَبِمُعَافَاتِكَ مِنْ عُقُوبَتِكَ، وَأَعُوذُ بِكَ مِنْكَ، لَا أُحْصِي ثَنَاءً عَلَيْكَ، أَنْتَ كَمَا أَثْنَيْتَ عَلَى نَفْسِكَ.
خداوندا، از خشمت به خشنودی‌ات و از کیفرت به عافیتت پناه می‌برم و از تو به خودت پناه می‌برم. نمی‌توانم ستایش تو را برشمارم؛ تو چنان هستی که خود را ستوده‌ای.