ٱلطَّلَٰقُ مَرَّتَانِۖ فَإِمۡسَاكُۢ بِمَعۡرُوفٍ أَوۡ تَسۡرِيحُۢ بِإِحۡسَٰنٖۗ وَلَا يَحِلُّ لَكُمۡ أَن تَأۡخُذُواْ مِمَّآ ءَاتَيۡتُمُوهُنَّ شَيۡـًٔا إِلَّآ أَن يَخَافَآ أَلَّا يُقِيمَا حُدُودَ ٱللَّهِۖ فَإِنۡ خِفۡتُمۡ أَلَّا يُقِيمَا حُدُودَ ٱللَّهِ فَلَا جُنَاحَ عَلَيۡهِمَا فِيمَا ٱفۡتَدَتۡ بِهِۦۗ تِلۡكَ حُدُودُ ٱللَّهِ فَلَا تَعۡتَدُوهَاۚ وَمَن يَتَعَدَّ حُدُودَ ٱللَّهِ فَأُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلظَّٰلِمُونَ ٢٢٩
طلاق، (طلاقى كه رجوع و بازگشت دارد،) دو مرتبه است; (و در هر مرتبه،) بايد به طور شايسته همسر خود را نگاهدارى كند (و آشتى نمايد)، يا با نيكى او را رها سازد (و از او جدا شود). و براى شما حلال نيست كه چيزى از آنچه به آنها دادهايد، پس بگيريد; مگر اينكه دو همسر، بترسند كه حدود الهى را برپا ندارند. اگر بترسيد كه حدود الهى را رعايت نكنند، مانعى براى آنها نيست كه زن، فديه و عوضى بپردازد (و طلاق بگيرد). اينها حدود و مرزهاى الهى است; از آن، تجاوز نكنيد! و هر كس از آن تجاوز كند، ستمگر است.
اَطَّلَاقُ مَرَّتَانِ فَاِمْسَاکُمْ بِمَعْرُوفِنْ اَوْ تَسْرِیحُمْ بِءِحْسَانِ وَلَا یَحِلُّ لَکُمْ اَنْ تَءْخُذُو مِمَّا آتَیْتُمُوهُنَّ شَیْءَنْ اِلَّا اَ یَخَافَا اَلَّا یُقِیمَا حُدُودَ لَّاهِ فَاِنْ خِفْتُمْ اَلَّا یُقِیمَا حُدُودَ لَّاهِ فَلَا جُنَاحَ عَلَیْهِمَا فِیمَ فْتَدَتْ بِهِی تِلْکَ حُدُودُ لَّاهِ فَلَا تَعْتَدُوهَا وَمَ یَتَعَدَّ حُدُودَ لَّاهِ فَاُلَاءِکَ هُمُ ظَّالِمُونْ