۞وَإِذَا مَسَّ ٱلۡإِنسَٰنَ ضُرّٞ دَعَا رَبَّهُۥ مُنِيبًا إِلَيۡهِ ثُمَّ إِذَا خَوَّلَهُۥ نِعۡمَةٗ مِّنۡهُ نَسِيَ مَا كَانَ يَدۡعُوٓاْ إِلَيۡهِ مِن قَبۡلُ وَجَعَلَ لِلَّهِ أَندَادٗا لِّيُضِلَّ عَن سَبِيلِهِۦۚ قُلۡ تَمَتَّعۡ بِكُفۡرِكَ قَلِيلًا إِنَّكَ مِنۡ أَصۡحَٰبِ ٱلنَّارِ ٨
هنگامى كه انسان را زيانى رسد، پروردگار خود را مىخواند و بسوى او باز مى گردد; اما هنگامى كه نعمتى از خود به او عطا كند، آنچه را به خاطر آن قبلا خدا را مى خواند از ياد مىبرد و براى خداوند همتايانى قرارمىدهد تا مردم را از راه او منحرف سازد; بگو: «چند روزى از كفرت بهرهگير كه از دوزخيانى!»
وَاِذَا مَسَّ لْءِنْسَانَ دُرُّنْ دَعَا رَبَّهُو مُنِیبَنْ اِلَیْهِ ثُمَّ اِذَا خَوَّلَهُو نِعْمَتَنْ مِنْهُ نَسِیَ مَا کَانَ یَدْعُو اِلَیْهِ مِنْ قَبْلُ وَجَعَلَ لِلَّاهِ اَنْدَادَ لِّیُدِلَّ عَنْ سَبِیلِهِی قُلْ تَمَتَّعْ بِکُفْرِکَ قَلِیلَنْ اِنَّکَ مِنْ اَصْحَابِ نَّارْ
465- [أخبرنا محمد بن عبد الله بن عبد الرحيم، قال: حدثنا عبد الله بن الزُّبير بن عيسى الحُميديُّ]، قال: حدثنا سُفيانُ قال: حدثنا عمر بن سعيدٍ الثَّوريُّ، عن الأعمش، قال: سمعتُ سعيد بن جبيرٍ، يقول: ليس أحدٌ أصبر على أذى يسمعُهُ من اللهِ؛ يدعون له نداً، ثم هو يرزقهم ويُعافيهم./ قال الأعمشُ: فقلت له: ممَّن سمعتهُ يا أبا عبد الله؟/ قال: حدثناهُ أبو عبد الرحمن السُّلميُّ، عن أبي موسى الأشعريِّ، عن رسول اللهِ صلى الله عليه وسلم.