وَمَثَلُ ٱلَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمۡوَٰلَهُمُ ٱبۡتِغَآءَ مَرۡضَاتِ ٱللَّهِ وَتَثۡبِيتٗا مِّنۡ أَنفُسِهِمۡ كَمَثَلِ جَنَّةِۭ بِرَبۡوَةٍ أَصَابَهَا وَابِلٞ فَـَٔاتَتۡ أُكُلَهَا ضِعۡفَيۡنِ فَإِن لَّمۡ يُصِبۡهَا وَابِلٞ فَطَلّٞۗ وَٱللَّهُ بِمَا تَعۡمَلُونَ بَصِيرٌ ٢٦٥
و (كار) كسانى كه اموال خود را براى خشنودى خدا، و تثبيت (ملكات انسانى در) روح خود، انفاق مىكنند، همچون باغى است كه در نقطه بلندى باشد، و بارانهاى درشت به آن برسد، (و از هواى آزاد و نور آفتاب، به حد كافى بهره گيرد،) و ميوه خود را دو چندان دهد (كه هميشه شاداب و با طراوت است.) و خداوند به آنچه انجام مىدهيد، بيناست.
وَمَثَلُ لَّذِینَ یُنْفِقُونَ اَمْوَالَهُمُ بْتِغَاءَ مَرْدَاتِ لَّاهِ وَتَثْبِیتَ مِّنْ اَنْفُسِهِمْ کَمَثَلِ جَنَّتِمْ بِرَبْوَتِنْ اَصَابَهَا وَابِلُنْ فَآتَتْ اُکُلَهَا دِعْفَیْنِ فَاِنْ لَمْ یُصِبْهَا وَابِلُنْ فَطَلُّ وَلَّاهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِیرْ