وَمَا كَانَ لِمُؤۡمِنٍ أَن يَقۡتُلَ مُؤۡمِنًا إِلَّا خَطَـٔٗاۚ وَمَن قَتَلَ مُؤۡمِنًا خَطَـٔٗا فَتَحۡرِيرُ رَقَبَةٖ مُّؤۡمِنَةٖ وَدِيَةٞ مُّسَلَّمَةٌ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِۦٓ إِلَّآ أَن يَصَّدَّقُواْۚ فَإِن كَانَ مِن قَوۡمٍ عَدُوّٖ لَّكُمۡ وَهُوَ مُؤۡمِنٞ فَتَحۡرِيرُ رَقَبَةٖ مُّؤۡمِنَةٖۖ وَإِن كَانَ مِن قَوۡمِۭ بَيۡنَكُمۡ وَبَيۡنَهُم مِّيثَٰقٞ فَدِيَةٞ مُّسَلَّمَةٌ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِۦ وَتَحۡرِيرُ رَقَبَةٖ مُّؤۡمِنَةٖۖ فَمَن لَّمۡ يَجِدۡ فَصِيَامُ شَهۡرَيۡنِ مُتَتَابِعَيۡنِ تَوۡبَةٗ مِّنَ ٱللَّهِۗ وَكَانَ ٱللَّهُ عَلِيمًا حَكِيمٗا ٩٢
هيچ فرد باايمانى مجاز نيست كه مؤمنى را به قتل برساند، مگر اينكه اين كار از روى خطا و اشتباه از او سر زند; (و در عين حال،) كسى كه مؤمنى را از روى خطا به قتل رساند، بايد يك برده مؤمن را آزاد كند و خونبهايى به كسان او بپردازد; مگر اينكه آنها خونبها را ببخشند. و اگر مقتول، از گروهى باشد كه دشمنان شما هستند (و كافرند)، ولى مقتول باايمان بوده، (تنها) بايد يك برده مؤمن را آزاد كند (و پرداختن خونبها لازم نيست). و اگر از جمعيتى باشد كه ميان شما و آنها پيمانى برقرار است، بايد خونبهاى او را به كسان او بپردازد، و يك برده مؤمن (نيز) آزاد كند. و آن كس كه دسترسى (به آزاد كردن برده) ندارد، دو ماه پى در پى روزه مىگيرد. اين، (يك نوع تخفيف، و) توبه الهى است. و خداوند، دانا و حكيم است.
وَمَا کَانَ لِمُؤْمِنِنْ اَ یَقْتُلَ مُؤْمِنَنْ اِلَّا خَطَءَنْ وَمَنْ قَتَلَ مُؤْمِنَنْ خَطَءَنْ فَتَحْرِیرُ رَقَبَتِ مُّؤْمِنَتِ وَدِیَتُ مُّسَلَّمَتُنْ اِلَا اَهْلِهِی اِلَّا اَنْ یَصَّدَّقُو فَاِنْ کَانَ مِنْ قَوْمِنْ عَدُوِّ لَّکُمْ وَهُوَ مُؤْمِنُنْ فَتَحْرِیرُ رَقَبَتِنْ مُؤْمِنَتِ وَاِنْ کَانَ مِنْ قَوْمِمْ بَیْنَکُمْ وَبَیْنَهُمْ مِیثَاقُنْ فَدِیَتُ مُّسَلَّمَتُنْ اِلَا اَهْلِهِی وَتَحْرِیرُ رَقَبَتِنْ مُؤْمِنَتِنْ فَمَنْ لَمْ یَجِدْ فَصِیَامُ شَهْرَیْنِ مُتَتَابِعَیْنِ تَوْبَتَنْ مِنَ لَّاهِ وَکَانَ لَّاهُ عَلِیمَنْ حَکِیمَا