۞أَلَمۡ تَرَ إِلَى ٱلَّذِينَ خَرَجُواْ مِن دِيَٰرِهِمۡ وَهُمۡ أُلُوفٌ حَذَرَ ٱلۡمَوۡتِ فَقَالَ لَهُمُ ٱللَّهُ مُوتُواْ ثُمَّ أَحۡيَٰهُمۡۚ إِنَّ ٱللَّهَ لَذُو فَضۡلٍ عَلَى ٱلنَّاسِ وَلَٰكِنَّ أَكۡثَرَ ٱلنَّاسِ لَا يَشۡكُرُونَ ٢٤٣
آيا نديدى جمعيتى را كه از ترس مرگ، از خانههاى خود فرار كردند؟ و آنان، هزارها نفر بودند (كه به بهانه بيمارى طاعون، از شركت در ميدان جهاد خوددارى نمودند). خداوند به آنها گفت: بميريد! (و به همان بيمارى، كه آن را بهانه قرار داده بودند، مردند.) سپس خدا آنها را زنده كرد; (و ماجراى زندگى آنها را درس عبرتى براى آيندگان قرار داد.) خداوند نسبت به بندگان خود احسان مىكند; ولى بيشتر مردم، شكر (او را) بجا نمىآورند.
اَلَمْ تَرَ اِلَ لَّذِینَ خَرَجُو مِنْ دِیَارِهِمْ وَهُمْ اُلُوفُنْ حَذَرَ لْمَوْتِ فَقَالَ لَهُمُ لَّاهُ مُوتُو ثُمَّ اَحْیَاهُمْ اِنَّ لَّاهَ لَذُو فَدْلِنْ عَلَ نَّاسِ وَلَاکِنَّ اَکْثَرَ نَّاسِ لَا یَشْکُرُونْ