وَإِذَا تَوَلَّىٰ سَعَىٰ فِي ٱلۡأَرۡضِ لِيُفۡسِدَ فِيهَا وَيُهۡلِكَ ٱلۡحَرۡثَ وَٱلنَّسۡلَۚ وَٱللَّهُ لَا يُحِبُّ ٱلۡفَسَادَ ٢٠٥
(نشانه آن، اين است كه) هنگامى كه روىبرمىگردانند (و از نزد تو خارج مىشوند)، در راه فساد در زمين، كوشش مىكنند، و زراعتها و چهارپايان را نابود مىسازند; (با اينكه مىدانند) خدا فساد را دوست نمىدارد.
وَاِذَا تَوَلَّا سَعَا فِ لْءَرْدِ لِیُفْسِدَ فِیهَا وَیُهْلِکَ لْحَرْثَ وَنَّسْلَ وَلَّاهُ لَا یُحِبُّ لْفَسَادْ