تفسير القرآن/ ابن عبد السلام · Al-Anbiyaa · Ayah 5

تفسير القرآن/ ابن عبد السلام

(ت 660 هـ)

Surah
Al-Anbiyaa
Ayah
5 / 112
Book language
Arabic
بَلۡ قَالُوٓاْ أَضۡغَٰثُ أَحۡلَٰمِۭ بَلِ ٱفۡتَرَىٰهُ بَلۡ هُوَ شَاعِرٞ فَلۡيَأۡتِنَا بِـَٔايَةٖ كَمَآ أُرۡسِلَ ٱلۡأَوَّلُونَ
"Nay," they say, "(these are) medleys of dream! - Nay, He forged it! - Nay, He is (but) a poet! Let him then bring us a Sign like the ones that were sent to (Prophets) of old!"
Bal qaaluu 'adgaasu 'ahlaamin bali iftaraahu bal huwa shaa’irun falya'tinaa bi'aayatin kamaa 'ursila al'awwaluuna
{ أَضْغَاثُ } أهاويل أحلام، أو تخاليط، أو ما لا تأويل له { أَحْلامٍ } ما لا تأويل له ولا تفسير، أو الرؤيا الكاذبة.
Back to top

From the Hadith library

Hadiis
Narrated Abu Wail: `Abdullah used to give a religious talk to the people on every Thursday. Once a man said, "O Aba `Abdur-Rahman! (By Allah) I wish if you could preach us daily." He replied, "The only thing which prevents me from doing so, is that I hate to bore you, and no doubt I take care of you in preaching by selecting a suitable time just as the Prophet (ﷺ) used to do with us, for fear of making us bored."

Duwaaji hannde

اللَّهُمَّ أَرِنَا الْحَقَّ حَقًّا وَارْزُقْنَا اتِّبَاعَهُ، وَأَرِنَا الْبَاطِلَ بَاطِلاً وَارْزُقْنَا اجْتِنَابَهُ.

اللَّهُمَّ آتِ نَفْسِي تَقْوَاهَا ، وَزَكِّهَا أَنْتَ خَيْرُ مَنْ زَكَّاهَا، أَنْتَ وَلِيُّهَا وَمَوْلَاهَا.

اللَّهُمَّ رَبَّنَآ أَتۡمِمۡ لَنَا نُورَنَا وَٱغۡفِرۡ لَنَآۖ إِنَّكَ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٖ قَدِيرٞ.

اللَّهُمَّ حَبِّبْ إِلَيْنَا الْإِيمَانَ وَزَيِّنْهُ فِي قُلُوبِنَا ، وَكَرِّهِ إِلَيْنَا الْكُفْرَ وَالْفُسُوقَ وَالْعِصْيَانَ ، وَاجْعَلْنَا مِنَ الرَّاشِدِينَ.

اللَّهُمَّ مُصَرِّفَ الْقُلُوبِ صَرِّفْ قُلُوبَنَا عَلَى طَاعَتِكَ.

Yah Alla hollu min goonga ko goonga kadi mbaaw min rewde ɗum, hollu min fenaande ko fenaande mbaaw min reenaade ɗum.

Ya Allah, hokku ɓernde am semmbe, laɓɓin ɗum. Ko aan ɓuri laɓɓinde ɗum. Ko aan woni deenoowo maggal e deenoowo maggal.

Ya Allah, Joomiraawo amin, timmin fitirla amin, yaafo min, ngam a waawa huunde fuu.

Yah Alla, waɗ goonɗinal giɗli e amen e beltin ɗum e ɓerɗe amen, waɗu keefeeraagal, majjere e majjere ko njiɗaa e amen, waɗtu min e ardiiɓe no haanirta nii.

Ya Allah, wayluɗo ɓerɗe, ardin ɓerɗe amen ngam ɗooftaade ma.

"لَّآ إِلَٰهَ إِلَّآ أَنتَ سُبۡحَٰنَكَ إِنِّي كُنتُ مِنَ ٱلظَّٰلِمِينَ⁠". [الْأَنْبِيَاءِ - 87].

Reweteeɗo alaa si wanaa An. Senayee wonanii Maa. Mi laatike jeyaaɗo e tooñooɓe. [Al-Anbiyaa: 87]

"رَبَّنَا لَا تُزِغۡ قُلُوبَنَا بَعۡدَ إِذۡ هَدَيۡتَنَا وَهَبۡ لَنَا مِن لَّدُنكَ رَحۡمَةًۚ إِنَّكَ أَنتَ ٱلۡوَهَّابُ⁠ ". [آلُ عِمْرَانَ - 8].

Joomi amen, wata ooñu ɓerɗe amen caggal nde fewnii-ɗaa men. Yeɗu men yurmeende iwnde ka Maa, ko An woni Yeɗoowo. [Aali Imraan: 8]