خواطر محمد متولي الشعراوي · Al-Anbiyaa · აია 3
خواطر محمد متولي الشعراوي
(ت 1419 هـ)
(ت 1419 هـ)
ო, ალლაჰ, გთხოვ სიმტკიცეს საქმეში და გადაწყვეტილებას სწორ გზაზე დგომისთვის; გთხოვ იმას, რაც შენს წყალობას მოიპოვებს, და იმას, რაც შენს პატიებას განაპირობებს. გთხოვ უნარს, მადლობა გადაგიხადო შენი წყალობისთვის და საუკეთესოდ გეთაყვანო. გთხოვ წმინდა გულსა და მართალ ენას. გთხოვ იმ სიკეთეს, რომელიც შენ იცი, და შენთან ვეძიებ თავშესაფარს იმ ბოროტებისგან, რომელიც შენ იცი. შენგან პატიებას ვითხოვ იმისთვის, რაც შენ იცი. ჭეშმარიტად, შენ ხარ დაფარულის ყოვლისმცოდნე.
"رَبِّ هَبۡ لِي مِن لَّدُنكَ ذُرِّيَّةٗ طَيِّبَةًۖ إِنَّكَ سَمِيعُ ٱلدُّعَآءِ٣٨". [آلِ عِمْرَانَ - 38].
"رَبِّ لَا تَذَرۡنِي فَرۡدٗا وَأَنتَ خَيۡرُ ٱلۡوَٰرِثِينَ٨٩". [الْأَنْبِيَاءِ - 89].
უფალო ჩემო, მიბოძე შენი მხრიდან კეთილი შთამომავლობა. ჭეშმარიტად, შენ ისმენ ვედრებას. [ალ-იმრანი — 38].
უფალო ჩემო, ნუ დამტოვებ მარტოდ, შენ ხარ საუკეთესო მემკვიდრეთაგან. [ალ-ანბია — 89].
"رَبَّنَا مَا خَلَقۡتَ هَٰذَا بَٰطِلٗا سُبۡحَٰنَكَ فَقِنَا عَذَابَ ٱلنَّارِ١٩١ رَبَّنَآ إِنَّكَ مَن تُدۡخِلِ ٱلنَّارَ فَقَدۡ أَخۡزَيۡتَهُۥۖ وَمَا لِلظَّٰلِمِينَ مِنۡ أَنصَارٖ١٩٢ رَّبَّنَآ إِنَّنَا سَمِعۡنَا مُنَادِيٗا يُنَادِي لِلۡإِيمَٰنِ أَنۡ ءَامِنُواْ بِرَبِّكُمۡ فَـَٔامَنَّاۚ رَبَّنَا فَٱغۡفِرۡ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرۡ عَنَّا سَيِّـَٔاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ ٱلۡأَبۡرَارِ١٩٣ رَبَّنَا وَءَاتِنَا مَا وَعَدتَّنَا عَلَىٰ رُسُلِكَ وَلَا تُخۡزِنَا يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِۖ إِنَّكَ لَا تُخۡلِفُ ٱلۡمِيعَادَ١٩٤ ". [آلُ عِمْرَانَ - 191-194].
"უფალო ჩვენო, შენ ტყუილად არ შეგიქმნია ეს. დიდება შენდა, ასე რომ დაგვიფარე ცეცხლის სატანჯველისაგან. უფალო ჩვენო. ჭეშმარიტად, ვისაც ცეცხლში შეუშვით, შეარცხვინეთ იგი. ბოროტმოქმედებს კი შემწე არ ჰყავთ. უფალო ჩვენო. მართლაც, ჩვენ მოვისმინეთ მოწოდების მოწოდება რწმენისკენ: გწამდეთ ჩვენი უფალი ჩვენი ცოდვები და გვერწმუნეთ ჩვენი ცოდვა. საქმეები და ჩვენ მასთან ერთად მოვკვდებით, უფალო ჩვენო, და მოგვეცით ის, რაც დაგვპირდით თქვენი მოციქულების მეშვეობით, და ნუ შეგვარცხვენთ აღდგომის დღეს. [ალ იმრანი - 191-194].
ყოველდღიური ზიქრები ინტერნეტის გარეშე. უფასოდ.
Android · iPhone · iPad
فما النجوى التي أسرَّهَا القوم؟ ومَنْ أخبر رسول الله بها؟ النجوى قوله تعالى:{ وَيَقُولُونَ فِيۤ أَنفُسِهِمْ لَوْلاَ يُعَذِّبُنَا ٱللَّهُ بِمَا نَقُولُ.. } [المجادلة: 8]. فكيف عرف محمد هذه المقولة، وقد قالوها في أنفسهم وأسرُّوها؟ ألم يكُن على هؤلاء أن يتنبَّهوا: كيف عرف محمد مقولتهم؟ وأن الذي أخبره بما يدور هو ربُّه الإله الأعلى، الذي لا تَخْفى عليه خافية، كان عليهم أن يلتفتوا إلى رب محمد، الله الإله الحق الذي يعلم خَبْءَ كل شيء فيرتدعوا عَمَّا هم فيه، وبدل أنْ يشغلوا عقولهم بمسائل الشرك ينتهوا بها إلى الإيمان. ومما جاء في تناجيهم: { هَلْ هَـٰذَآ إِلاَّ بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ.. } [الأنبياء: 3] إذن: أنكروا أن يكون رسولاً لأنه بشر، والرسول لا بُدَّ أن يكون ملكاً { أَفَتَأْتُونَ ٱلسِّحْرَ وَأَنتُمْ تُبْصِرُونَ } [الأنبياء: 3] فسمُّوا القرآن سحْراً، لأنهم يروْنَ السحر يُفرِّق بين الابن وأبيه، والأخ وأخيه { وَأَنتُمْ تُبْصِرُونَ } [الأنبياء: 3] أن القرآن يفعل مثل هذا. ثم يقول الحق سبحانه: { قَالَ رَبِّي يَعْلَمُ ٱلْقَوْلَ فِي ٱلسَّمَآءِ... }.