خواطر محمد متولي الشعراوي · Al-Anbiyaa · ആയത്ത് 97
خواطر محمد متولي الشعراوي
(ت 1419 هـ)
وَٱقۡتَرَبَ ٱلۡوَعۡدُ ٱلۡحَقُّ فَإِذَا هِيَ شَٰخِصَةٌ أَبۡصَٰرُ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ يَٰوَيۡلَنَا قَدۡ كُنَّا فِي غَفۡلَةٖ مِّنۡ هَٰذَا بَلۡ كُنَّا ظَٰلِمِينَ
(ت 1419 هـ)
ഹദീസ് ലൈബ്രറിയിൽ നിന്ന്
ഇന്നത്തെ ദുആകൾ"لَّآ إِلَٰهَ إِلَّآ أَنتَ سُبۡحَٰنَكَ إِنِّي كُنتُ مِنَ ٱلظَّٰلِمِينَ ". [الْأَنْبِيَاءُ - 87].
"നീയല്ലാതെ ആരാധനയ്ക്ക് അർഹനായ ദൈവമില്ല. നീ പരിശുദ്ധനാണ്. തീർച്ചയായും ഞാൻ അക്രമികളിൽപ്പെട്ടവനായിരുന്നു.". [അൽഅൻബിയാ - 87].
اللَّهُمَّ رَبِّ أَوۡزِعۡنِيٓ أَنۡ أَشۡكُرَ نِعۡمَتَكَ ٱلَّتِيٓ أَنۡعَمۡتَ عَلَيَّ وَعَلَىٰ وَٰلِدَيَّ وَأَنۡ أَعۡمَلَ صَٰلِحٗا تَرۡضَىٰهُ وَأَدۡخِلۡنِي بِرَحۡمَتِكَ فِي عِبَادِكَ ٱلصَّٰلِحِينَ.
اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْعَفْوَ وَالْعَافِيَةَ وَالْمُعَافَاةَ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ.
اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْهُدَى ، وَالتُّقَى ، وَالْعَفَافَ وَالْغِنَى.
اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ عِلْماً نَافِعًا ، وَرِزْقاً طَيِّباً ، وَعَمَلاً مُتَقَبَّلاً.
اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي ، وَاهْدِنِي وَارْزُقْنِي ، وَعَافِنِي ، أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ ضِيقِ الْمَقَامِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ.
അല്ലാഹുവേ! എന്റെ രക്ഷിതാവേ! എനിക്കും എന്റെ മാതാപിതാക്കൾക്കും നീ നൽകിയ അനുഗ്രഹത്തിന് നന്ദി ചെയ്യാനും നീ തൃപ്തിപ്പെടുന്ന സൽകർമം ചെയ്യാനും എനിക്കു പ്രചോദനം നൽകണമേ. നിന്റെ കരുണയാൽ എന്നെ നിന്റെ സച്ചരിതരായ ദാസന്മാരിൽ ഉൾപ്പെടുത്തണമേ.
അല്ലാഹുവേ! ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും മാപ്പും സൗഖ്യവും സുരക്ഷയും ഞാൻ നിന്നോട് ചോദിക്കുന്നു.
അല്ലാഹുവേ! സന്മാർഗവും ഭക്തിയും സംയമനവും പരാശ്രയമില്ലായ്മയും ഞാൻ നിന്നോട് ചോദിക്കുന്നു.
അല്ലാഹുവേ! പ്രയോജനമുള്ള അറിവും വിശിഷ്ടമായ ഉപജീവനവും സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്ന പ്രവൃത്തിയും ഞാൻ നിന്നോട് ചോദിക്കുന്നു.
അല്ലാഹുവേ! എനിക്കു പൊറുത്തുതരികയും എന്നെ നയിക്കുകയും എനിക്കു ഉപജീവനവും സൗഖ്യവും നൽകുകയും ചെയ്യണമേ. ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പിന്റെ നാളിലെ നില്പിന്റെ പ്രയാസത്തിൽനിന്ന് അല്ലാഹുവിനോട് ഞാൻ ശരണം തേടുന്നു.
ദൈനംദിന അദ്കാർ, ഇന്റർനെറ്റില്ലാതെ. സൗജന്യമായി.
Android iPhone iPad
فلم يقتصر الموقف على شخوص البصر إنما تتحرك أيضاً أدوات الإدراك فيقول اللسان: { يٰوَيْلَنَا } وهذا نداء للويل أي: جاء وقتُك فلم يَعُدْ أمامهم إلا أنْ يقولوا: يا عذاب هذا أوانك فاحضر. والويل: هو الهلاك السريع ينادونه، فهل يطلب الإنسان الهلاكَ، ويدعو به لنفسه؟ نقول: نعم، حين يفعل الإنسان الفعلَ ويجد عواقبه السيئة، وتواجهه الحقيقة المرّة يميل إلى تعذيب نفسه، أَلاَ تسمع مثل هؤلاء يقولون: أنا أستحق.. أنا أستاهل الضرب..؟ إنه لَوْم النفس وتأنيبها على ما كان منها، فهي التي أوقعتْه في هذه الورطة. لذلك يقول سبحانه:{ ٱلأَخِلاَّءُ يَوْمَئِذٍ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ إِلاَّ ٱلْمُتَّقِينَ } [الزخرف: 67]. فلماذا لا يُؤنِّب نفسه، ويطلب لها العذاب، وهي التي أردتْه في التهلكة، ففي هذا الموقف تنقلب موازينهم التي اعتادوها في الدنيا، فالأصدقاء في الشر وفي المعصية هم الآن الأعداء. { قَدْ كُنَّا فِي غَفْلَةٍ مِّنْ هَـٰذَا.. } [الأنبياء: 97] لم يكن هذا الموقف في بالنا، ولم نعمل له حساباً، والغفلة: أنْ تدرأ عن بالك ما يجب أن يكون على بالك دائماً. لكن، أيّ غفلة هذه والله - عز وجل - يُذكِّرنا بهذا الموقف في كل وقت من ليل أو نهار، ألاَ ترى أنه سبحانه سَمَّى القرآن ذِكْراً ليزيح عنّا هذه الغفلة، فكلما غفلتَ ذكّرك، وهزَّ مواجدك، وأثار عواطفك. إذن: المسألة ليست غفلة لذلك نراهم يستدركون على كلامهم، فيقولون: { بَلْ كُنَّا ظَالِمِينَ } [الأنبياء: 97] لأنهم تذكَّروا أن الله تعالى طالما هَزَّ عواطفهم، وحرَّك مواجيدهم ناحية الإيمان، فلم يستجيبوا. لذلك اعترفوا هنا بظلمهم، ولم يستطيعوا إنكاره في مثل هذا الموقف، فلم يعُدْ الكذب مُجْدِياً، ولعلّهم يلتمسون بصدقهم هذا نوعاً من الرحمة، ويظنون أن الصدق نافعهم، لكن هيهات. وكأن الحق سبحانه يحكي عنهم هذه المواجهة حين تفاجئهم القيامة بأهوالها، فتشخص لها أبصارهم، ويقول بعضهم { يٰوَيْلَنَا قَدْ كُنَّا فِي غَفْلَةٍ مِّنْ هَـٰذَا.. } [الأنبياء: 97] فيردّ عليهم إخوانهم: أيّ غفلة هذه، وقد كان الله يُذكِّرنا بالقيامة وبهذا الموقف في كل وقت { بَلْ كُنَّا ظَالِمِينَ } [الأنبياء: 97]. و بَلْ حرف إضراب عن الكلام السابق، وإثبات للكلام اللاحق، وهكذا يُراجِعون أنفسهم، ويُواجِه بعضهم بعضاً، لكن بعد فوات الأوان. ثم يقول الحق سبحانه: { إِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ... }.