سَيَقُولُونَ ثَلَٰثَةٞ رَّابِعُهُمۡ كَلۡبُهُمۡ وَيَقُولُونَ خَمۡسَةٞ سَادِسُهُمۡ كَلۡبُهُمۡ رَجۡمَۢا بِٱلۡغَيۡبِۖ وَيَقُولُونَ سَبۡعَةٞ وَثَامِنُهُمۡ كَلۡبُهُمۡۚ قُل رَّبِّيٓ أَعۡلَمُ بِعِدَّتِهِم مَّا يَعۡلَمُهُمۡ إِلَّا قَلِيلٞۗ فَلَا تُمَارِ فِيهِمۡ إِلَّا مِرَآءٗ ظَٰهِرٗا وَلَا تَسۡتَفۡتِ فِيهِم مِّنۡهُمۡ أَحَدٗا ٢٢
(Sebahagian dari) mereka akan berkata: "Bilangan Ashaabul Kahfi itu tiga orang, yang keempatnya ialah anjing mereka "; dan setengahnya pula berkata:"Bilangan mereka lima orang, yang keenamnya ialah anjing mereka" - secara meraba-raba dalam gelap akan sesuatu yang tidak diketahui; dan setengahnya yang lain berkata: "Bilangan mereka tujuh orang, dan yang kedelapannya ialah anjing mereka". Katakanlah (wahai Muhammad): "Tuhanku lebih mengetahui akan bilangan mereka, tiada yang mengetahui bilangannya melainkan sedikit". Oleh itu, janganlah engkau berbahas dengan sesiapapun mengenai mereka melainkan dengan bahasan (secara sederhana) yang nyata (keterangannya di dalam Al-Quran), dan janganlah engkau meminta penjelasan mengenai hal mereka kepada seseorangpun dari golongan (yang membincangkannya).
sayaquuluuna thalaathatun raabi‘uhum kalbuhum wayaquuluuna khamsatun saadisuhum kalbuhum rajman bilghaybi wayaquuluuna sab‘atun wathaaminuhum kalbuhum qul rabbii ’a‘lamu bi‘iddatihim maa ya‘lamuhum ’illaa qaliilun falaa tumaari fiihim ’illaa miraa’an zaahiran walaa tastafti fiihim minhum ’ahadan
اختلفوا في الواو في قوله { وَثَامِنُهُمْ } قيل: تركها وذكرها سواء.
وقيل: هي واو الحكم والتحقيق، كأنه حكى اختلافهم، وتم الكلام عند قوله ويقولون سبعة، ثم حقق هذا القول بقوله: { وَثَامِنُهُمْ كَلْبُهُمْ } والثامن لا يكون إلا بعد السابع.
وقيل: هذه واو الثمانية، وذلك أن العرب تعدّ فتقول واحد اثنان ثلاثة أربعة خمسة ستة سبعة وثمانية، لأن العقد كان عندهم سبعة كما هو اليوم عندنا عشرة، نظيره قوله تعالى:{ ٱلتَّائِبُونَ ٱلْعَابِدُونَ ٱلْحَامِدُونَ } إلى قوله:{ وَٱلنَّاهُونَ عَنِ ٱلْمُنكَرِ } [التوبة: 112]، وقال في أزواج النبي{ عَسَىٰ رَبُّهُ إِن طَلَّقَكُنَّ أَن يُبْدِلَهُ أَزْوَٰجاً خَيْراً مِّنكُنَّ مُسْلِمَـٰتٍ مُّؤْمِنَـٰتٍ قَـٰنِتَـٰتٍ تَـٰئِبَـٰتٍ عَـٰبِدَٰتٍ سَـٰئِحَـٰتٍ ثَيِّبَـٰتٍ وَأَبْكَاراً } [التحريم: 5].
{ قُل رَّبِّىۤ أَعْلَمُ بِعِدَّتِهِم } ، أي: بعددهم { مَّا يَعْلَمُهُمْ إِلاَّ قَلِيلٌ } ، أي: إلا قليل من الناس. قال ابن عباس: أنا من القليل، كانوا سبعة.
وقال محمد بن إسحاق: كانوا ثمانية. قرأ: { وَثَامِنُهُمْ كَلْبُهُمْ } أي: حافظهم، والصحيح هو الأول.
وروي عن ابن عباس أنه قال: هم مكسلمينا، ويمليخا، ومرطونس، وبينونس، وسارينونس، وذو نوانس، وكشفيططنونس، وهو الراعي، والكلب قطمير.
{ فَلاَ تُمَارِ فِيهِمْ } ، أي: لا تجادل ولا تقل في عددهم وشأنهم، { إِلاَّ مِرَآءً ظَـٰهِرًا } ، إلا بظاهر ما قصصنا عليك، يقول حسبك ما قصصنا عليك، فلا تزد عليه، وقِفْ عنده، { وَلاَ تَسْتَفْتِ فِيهِم مِّنْهُمْ } ، من أهل الكتاب، { أَحَدًا } أي: لا ترجع إلى قولهم بعد أن أخبرناك.