هَٰٓأَنتُمۡ أُوْلَآءِ تُحِبُّونَهُمۡ وَلَا يُحِبُّونَكُمۡ وَتُؤۡمِنُونَ بِٱلۡكِتَٰبِ كُلِّهِۦ وَإِذَا لَقُوكُمۡ قَالُوٓاْ ءَامَنَّا وَإِذَا خَلَوۡاْ عَضُّواْ عَلَيۡكُمُ ٱلۡأَنَامِلَ مِنَ ٱلۡغَيۡظِۚ قُلۡ مُوتُواْ بِغَيۡظِكُمۡۗ إِنَّ ٱللَّهَ عَلِيمُۢ بِذَاتِ ٱلصُّدُورِ ١١٩
Awaslah! Kamu ini adalah orang-orang (yang melanggar larangan), kamu sahajalah yang suka (dan percayakan mereka, sedang mereka tidak suka kepada kamu. kamu juga beriman kepada segala Kitab Allah (sedang mereka tidak beriman kepada Al-Quran). Dan apabila mereka bertemu dengan kamu mereka berkata: "Kami beriman", tetapi apabila mereka berkumpul sesama sendiri, mereka menggigit hujung jari kerana geram marah (kepada kamu), katakanlah (wahai Muhammad): "Matilah kamu dengan kemarahan kamu itu". Sesungguhnya Allah sentiasa mengetahui akan segala (isi hati) yang ada di dalam dada.
haa ’antum ’ulaa’i tuhibbuunahum walaa yuhibbuunakum watu’minuuna bilkitaabi kullihi wa’idhaa laquukum qaaluu ’aamannaa wa’idhaa khalaw ‘adduu ‘alaykumu al’anaamila mina alghayzi qul muutuu bighayzikum ’inna allaaha ‘aliimun bidhaati assuduuri
{ هَآأَنْتُمْ } ها تنبيه وأنتم كناية للمخاطبين من الذكور، { أُوْلاۤءِ } اسم للمشار إليهم، يريد أنتم أيها المؤمنون، { تُحِبُّونَهُمْ } أي: تحبون هؤلاء اليهود الذين نهيتكم عن مباطنتهم للأسباب التي بينكم من القرابة والرضاع والمصاهرة، { وَلاَ يُحِبُّونَكُمْ } هم، لما بينكم من مخالفة الدين، قال مقاتل: هم المنافقون يحبهم المؤمنون لِما أظهروا من الإِيمان، ولا يعلمون ما في قلوبهم، { وَتُؤْمِنُونَ بِٱلْكِتَـٰبِ كُلِّهِ } ، يعني: بالكتب كلها وهم لا يؤمنون بكتابكم، { وَإِذَا لَقُوكُمْ قَالُوۤاْ ءَامَنَّا، وَإِذَا خَلَوْاْ } ، وكان بعضهم مع بعض { عَضُّواْ عَلَيْكُمُ ٱلأَنَامِلَ } ، يعني: أطراف الأصابع واحدتها أنملة بضم الميم وفتحها، من الغيظ لما يرون من ائتلاف المؤمنين واجتماع كلمتهم، وعض الأنامل عبارة عن شدة الغيظ وهذا من مجاز الأمثال، وإن لم يكن ثم عض، { قُلْ مُوتُواْ بِغَيْظِكُمْ } ، أي: ابْقُوا إلى الممات بغيظكم، { إِنَّ ٱللَّهَ عَلِيمٌ بِذَاتِ ٱلصُّدُورِ } ، أي: بما في القلوب من خير وشر.