لطائف الإشارات / القشيري · Al-Anbiyaa · Ayat 44

لطائف الإشارات / القشيري

(ت 465 هـ)

Surah
Al-Anbiyaa
Ayat
44 / 112
Bahasa kitab
Arab
بَلۡ مَتَّعۡنَا هَٰٓؤُلَآءِ وَءَابَآءَهُمۡ حَتَّىٰ طَالَ عَلَيۡهِمُ ٱلۡعُمُرُۗ أَفَلَا يَرَوۡنَ أَنَّا نَأۡتِي ٱلۡأَرۡضَ نَنقُصُهَا مِنۡ أَطۡرَافِهَآۚ أَفَهُمُ ٱلۡغَٰلِبُونَ
(Bukan benda-benda yang dipertuhankan itu yang memberi kesenangan kepada mereka) bahkan Kami biarkan mereka dan datuk-nenek mereka menikmati (kesenangan hidup) hingga berlanjutanlah umur mereka (dalam keadaan yang menyebabkan berlaku perkara yang tidak diingini mereka). Maka tidakkah mereka melihat bahawa kami datangi daerah bumi yang mereka kuasai dengan menguranginya sedikit demi sedikit dari sempadan-sempadannya? Jika demikian halnya, maka adakah mereka yang akan menang?
bal matta‘naa haa’ulaa’i wa’aabaa’ahum hattaa taala ‘alayhimu al‘umuru ’afalaa yarawna ’annaa na’tii al’arda nanqusuhaa min ’atraafihaa ’afahumu alghaalibuuna
طولُ الإمتاع إذا لم يكن مقروناً بالتوفيق، مشفوعاً بالعصمة كان مكراً واستدراجاً، وزيادةً في العقوبة. والحقُّ كما يعاقِبُ بالآلام والأهوال يعاقِب بالإملاء والإمهال.
وقال: { أَفَلاَ يَرَوْنَ أَنَّا نَأْتِي ٱلأَرْضَ } تتوالى القسوة حتى لا يَبْقَى أثرٌ، للصفوة؛ فيتعاقبُ الخذلانُ حتى يتواتر العصيان، ويتأدى ذلك إلى الحرمان الذي فيه ذهاب الإيمان.
ويقال تنقص بذهاب الأكابر ويبقى الأراذل ويتعرض الأفاضل.. وفي هذا أيضاً إشارة إلى سقوط قوى العبد بمرور السنين وتطاول العمر، فإن آخر الأمر كما قيل: ( آخِـرُ الأمر ما تـرَى ) ( القبرُ واللَّحدُ والثرى ) وكما قيل: ( طوى العصران ما نَشْرَاه مني ) ( وأبلى جدتي نَشْرٌ وطيُّ ) ( أراني كلَّ يومٍ في انتقاص ) ( ولا يبقى - مع النقصان - شيُّ )
Kembali ke atas