۞وَإِن تَعۡجَبۡ فَعَجَبٞ قَوۡلُهُمۡ أَءِذَا كُنَّا تُرَٰبًا أَءِنَّا لَفِي خَلۡقٖ جَدِيدٍۗ أُوْلَٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ بِرَبِّهِمۡۖ وَأُوْلَٰٓئِكَ ٱلۡأَغۡلَٰلُ فِيٓ أَعۡنَاقِهِمۡۖ وَأُوْلَٰٓئِكَ أَصۡحَٰبُ ٱلنَّارِۖ هُمۡ فِيهَا خَٰلِدُونَ ٥
Dan jika engkau merasa hairan (wahai Muhammad), maka sungguh menghairankan perkataan mereka yang kafir itu (yang mengatakan): "Adalah apabila kami telah menjadi tanah betulkah kami pula akan hidup semula dalam bentuk kejadian yang baharu?" Mereka itulah orang-orang yang kufur ingkar kepada Tuhan mereka, dan merekalah yang dibelenggu dengan belenggu-belenggu pada leher mereka; dan merekalah juga ahli neraka, mereka kekal di dalamnya.
wa’in ta‘jab fa‘ajabun qawluhum ’a’idhaa kunnaa turaaban ’a’innaa lafii khalqin jadiidin ’ulaa’ika alladhiina kafaruu birabbihim wa’ulaa’ika al’aghlaalu fii ’a‘naaqihim wa’ulaa’ika ’ashaabu annaari hum fiihaa khaaliduuna
{ وأولئكَ أصْحاب النارِ هُم فيها خالِدُون } ولا حصر فى قوله { هم فيها خالدون } لعدم تعريف الطرفين ونحوه من مقيدات الحصر، فضلا عن أن يقال إن فى الآية دليلا على اختصاص المشركين بالخلود، كما زعم بعض، وليس هم ضمير فصل على الصحيح لعدم المعرفة بعده، بل ولا قباله، لأن الكلام مستأنف منه فإنه مبتدأ خبره خالدون، نعم لو أسقطه فيكون خالدون خبرا ثانيا لأولئك، فصح الكلام ولكن جئ به لتأكيد وصفهم بالخلود لا للحصر، ولو سلمنا الحصر لزم نفى الخلود عن أهل الكتاب، لأن الآية عند ذلك القائل فى منكرى البعث، وأما أولئك أصحاب النار فصيغت حصر، لكن حصرها إضافى لظهور أن النار لا تختص بمنكرى البعث.