كَذَٰلِكَ أَرۡسَلۡنَٰكَ فِيٓ أُمَّةٖ قَدۡ خَلَتۡ مِن قَبۡلِهَآ أُمَمٞ لِّتَتۡلُوَاْ عَلَيۡهِمُ ٱلَّذِيٓ أَوۡحَيۡنَآ إِلَيۡكَ وَهُمۡ يَكۡفُرُونَ بِٱلرَّحۡمَٰنِۚ قُلۡ هُوَ رَبِّي لَآ إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ عَلَيۡهِ تَوَكَّلۡتُ وَإِلَيۡهِ مَتَابِ ٣٠
Demikianlah, Kami utuskan engkau (wahai Muhammad) kepada satu umat yang telah lalu sebelumnya beberapa umat yang lain, supaya engkau membacakan kepada mereka Al-Quran yang Kami wahyukan kepadamu, sedang mereka kufur kepada (Allah) Ar-Rahman Katakanlah: "Dia lah Tuhanku, tiada Tuhan (yang berhak disembah) melainkan Dia. KepadaNyalah aku berserah diri, dan kepadaNyalah tempat kembaliku (dan kamu semuanya)".
kadhaalika ’arsalnaaka fii ’ummatin qad khalat min qablihaa ’umamun litatluwa ‘alayhimu alladhii ’awhaynaa ’ilayka wahum yakfuruuna birrahmaani qul huwa rabbii laa ’ilaaha ’illaa huwa ‘alayhi tawakkaltu wa’ilayhi mataabi
وقال أبو البقاء: " كذلك " [التقديرُ:] الأمر كذلك فجعلها في موضعِ رفعٍ. وقال الحوفي: " الكافُ للتشبيه في موضع نصب، أي: كفِعْلِنا الهدايةَ والإِضلال ". والإِشارةُ بـ " ذلك " إلى ما وَصَفَ به نفسَه مِنْ أنَّ اللهَ يُضِلُّ مَنْ يشاء ويَهْدِي مَنِ يشاء.
قوله: { قَدْ خَلَتْ } جملةٌ [في محلِّ جرٍّ صفةً]. و " للتلُوَ " متعلِّقٌ بـ " أَرْسَلْناك ".
قوله: { وَهُمْ يَكْفُرُونَ } يجوز أن تكونَ هذه الجملةُ استئنافيةً وأن تكونَ حاليةً، والضميرُ في " وهم " عائدٌ على " أمة " من حيث المعنى، ولو عاد على لفظِها لكان التركيبُ " وهي تكفر ". وقيل: الضميرُ عائدٌ على " أمَّة " وعلى " أُمَم ". وقيل: على الذين قالوا:{ لَوْلاَ أُنزِلَ } [الرعد: 27].